Η χειμαρρώδης συνέντευξη του ΛεΜπρόν Τζέιμς

Ο 27χρονος άσος έκανε την πιο πλήρη σεζόν στην καριέρα του, με μέσους όρους που προκαλούν ίλιγγο: 27.1 πόντους, 7.9 ριμπάουντ, 6.2 ασίστ και 53.1% στα σουτ! Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι ο καλύτερος χειριστής, πασέρ μκαι σκόρερ στο post για τους Heat.

Βεβαίως ο James δεν πήγε στο Μαϊάμι για να γίνει καλύτερος ατομικά. Θα μπορούσε να το κάνει και στους Cavs. Αποφάσισε “να πάρει τα ταλέντα” του στη South Beach, για να κερδίσει “ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε τρία, ούτε τέσσερα, ούτε πέντε πρωταθλήματα“, όπως ο ίδιος είπε στην παρουσίασή του το καλοκαίρι του 2010.

Δύο χρόνια αργότερα παραδέχεται ότι εκείνο το καλοκαίρι μίλησε περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Ειδικά στο θέμα του αριθμού των πρωταθλημάτων που θα κατακτήσει. Στη συνέντευξή του στο Sports Illustrated, αρκέστηκε στο ένα πρωτάθλημα: “Οχι, δεν περιμένω μία παλάμη γεμάτη πρωταθλήματα! Δεν τη χρειάζομαι. Ομως χρειάζομαι ένα πρωτάθλημα. Πρέπει αρχικά να κατακτήσω το πρώτο. Εχω βραχυπρόθεσμους στόχους: Να γίνομαι καλύτερος κάθε μέρα, να βοηθάω τους συμπαίκτες μου κάθε μέρα. Ομως ο μοναδικός απώτερος στόχος είναι να κατακτήσω ένα πρωτάθλημα στο ΝΒΑ. Είναι το μόνο που έχει σημασία. Το ονειρεύομαι. Το ονειρεύομαι συνέχεια, πώς θα είναι και πώς θα νιώθω. θα είναι τόσο φοβερό“.

Το βράδυ που οι Mavericks στέφθηκαν πρωταθλητές στην έδρα των Heat, τον περασμένο Ιούνιο, ο James πήγε στην επαυλή του στο Coconut Grove και κλείστηκε εκεί για δύο ολόκληρες εβδομάδες. Χωρίς να μιλά σε κανέναν. Ούτε στα παιδιά του, ούτε στη σύντροφό του Savannah Brinson, ούτε στην μητέρα του Gloria: “Δεν μπορούσα για δύο εβδομάδες να παρακολουθήσω τηλεόραση γιατί κάθε κανάλι –ακόμα και το Cartoon Channel- μιλούσε για μένα και τους Heat. Στο Cooking Channel έλεγαν, “λοιπόν θα φτιάξουμε ένα gourmet burger γαλοπούλας και ο LeBron James απέτυχε“.

Δεν άκουγε την αγαπημένη του hip hop μουσική και προτίμησε να ηρεμήσει το μυαλό του παίζοντας στο iPod του Barry White, Curtis Mayfield και Bobby Womack: “Απλά άκουγα μουσική και δεν μ’ ενδιέφερε τι μου έλεγε η μητέρα μου ή η κοπέλα μου“. Στο μυαλό του έκανε ένα flashback της χρονιάς που πέρασε. Τον θόρυβο που έγινε με την περίφημη εκπομπή The Decision του ESPN, όπου ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει τους Cavs για να πάει στους Heat. Ο James παραδέχεται ότι είχε χάσει την πραγματικότητα , μέσα σε όλον τον θόρυβο γύρω από τ’ όνομά του: “Εχασα την επαφή με το ποιος είμαι σαν μπασκετμπολίστας αλλά και σαν άνθρωπος. Παρασύρθηκα απ’ όλα όσα συνέβαιναν γύρω μου κι ένιωσα ότι θα πρέπει ν’ αποδείξω κάτι στον κόσμο, χωρίς να ξέρω το γιατί. Τα πάντα ήταν στην τσίτα με πολύ πίεση και άγχος“.

Είχε χάσει το χαμόγελό του, που ήταν το χαρακτηριστικό του γνώρισμα, από την πρώτη μέρα που πάτησε το πόδι του στο ΝΒΑ ως ο Chosen One. Ο μόνος που τελικά άκουσε και βγήκε από το σπίτι, δεν ήταν άλλος από τον ίδιο του τον εαυτό: “Είπα στον εαυτό μου: Αυτό είναι που λατρεύεις να κάνεις και το κάνεις σε υψηλό επίπεδο για πολύ καιρό και δεν χρειάζεται ν’ αλλάξεις κάτι. Απλά επέστρεψε πίσω σε αυτό που κάνεις και στον τρόπο που παίζεις, χαμογελώντας όλη την ώρα και προσπάθησε να κυριαρχήσεις στο υψηλότερο επίπεδο. Κάντο με χαρά και κάντο διασκεδάζοντας και θυμήσου ότι πριν από όχι και τόσο καιρό αυτό ήταν ένα όνειρο για σένα. Το να παίξεις στο ΝΒΑ ήταν το όνειρο. Μην το ξεχάσεις ποτέ ξανά. Απλά βγες έξω και βελτιώσου“.

Πρώτα πήγε να κουρευτεί, αφού όπως είπε: “Το μούσι μου και τα μαλλιά μου έμοιαζαν με του Tom Hanks  στην ταινία Castaway“. Στη συνέχεια μπήκε στο αεροπλάνο και πήγε στο σπίτι του στο Akron του Ohio. Εκεί άρχισε τις προπονήσεις με τον κόουτς του στο High School St. Vincent- St. Mary, Keith Dambort. Είχε να δουλέψει μαζί του από την πρώτη του χρονιά στο ΝΒΑ.

Ταυτόχρονα άρχισε να διαβάζει βιβλία με πρώτο εκείνο με την ιστορία του μυρμηγκιού με τουν ελέφαντα, δώρο ενός φίλου: “Το βιβλίο αυτό είναι για ένα μυρμήγκι που προσπαθεί να βρει το δρόμο για ένα σπουδαίο μέρος, μία όαση. Ομως ο μόνος τρόπος για να φτάσει εκεί είναι εκπαιδεύοντας έναν ελέφαντα, που θέλει επίσης να φτάσει στον ίδιο προορισμό. Κάποια στιγμή το μυρμήγκι είναι στην πλάτη του ελέφαντα που περπατάει στην άμμο ώσπου συναντά μερικά λιοντάρια. Ο ελέφαντας τρομάζει τα λιοντάρια. Το μυρμήγκι λέει, “έχω τον πιο σκληρό φίλο στον κόσμο”. Ομως αργότερα εκείνη την μέρα, ο ελέφαντας βλέπει ένα ποντίκι και αρχίζει να τρέχει τρομαγμένος. Το μυρμήγκι δεν μπορεί να καταλάβει πως αυτό το τεράστιο πλάσμα μπορεί να είναι τόσο κυρίρχο απέναντι στα λιοντάρια και τόσο τρομαγμένο από ένα ποντίκι. Το μυρμήγκι πρέπει να εκπαιδεύσει τον ελέφαντα και να τον κάνει να καταλάβει ότι είναι το μεγαλύτερο και πιο ζόρικο πλάσμα εκεί έξω. Πήρα πολλά από αυτήν την ιστορία“.

Κάπως έτσι ο LeBron βρήκε το κουράγιο να ξαναπαρακολουθήσει όλη τη σειρά των τελικών με τους Mavericks, εκτός από τον πρώτο αγώνα, όπου είχε κάνει και το καλύτερό του παιχνίδι. Είδε την εξαφάνισή του στην 4η περίοδο του 4ου και του 5ου παιχνιδιού των τελικών, όπου σημείωσε συνολικά 2 πόντους: “Αυτό που κάνω είναι να δημιουργώ φάσεις που έχουν άμεση επιρροή στον αγώνα. Δημιουργώ φάσεις που αλλάζουν έναν αγώνα. Δεν λέω ότι δεν έκανα καμία σ’ εκείνη τη σειρά, όμως δεν έκανα ούτε καν αρκετές. Είμαι συνηθισμένος να δημιουργώ διψήφιο αριθμό φάσεων επιρροής σ’ έναν αγώνα και υπήρχαν παιχνίδια (στη σειρά των τελικών), όπου αυτές περιορίστηκαν σε μονοψήφιο αριθμό. Ηταν για μένα ώρα να επιστρέψω πίσω στις βάσεις του παιχνιδιού μου“.

Για χρόνια οι προπονητές του λένε ότι είναι καλύτερα να βρίσκεται στο post και όχι στην περιφέρεια, επειδή θα έχει τη δυνατότητα είτε να πασσάρει όταν έρθει η βοήθεια ή να ποστάρει με άνεση τον αντίπαλο. Ο LeBron παραδέχεται ότι δεν τους άκουγε: “Δεν το έκανα, επειδή ο κόσμος μου έλεγε ότι έπρεπε να το κάνω“.

Τότε αποφάσισε να πάει στο Χιούστον και να βρει τον Hakeem Olajuwon, για να του δείξει τα μυστικά του παιχνιδιού στο low post: “Κοιτούσα τον εαυτό μου και αναρωτιόμουν πώς μπορώ να γίνω καλύτερος και κατά συνέπεια να κάνω καλύτερη την ομάδα μου. Το παιχνίδι στο post ήταν κάτι στο οποίο έπρεπε να δουλέψω σκληρά“.

Ο Νιγηριανός θρύλος του ΝΒΑ για ένα τριήμερο μοιράστηκε με τον James τα μυστικά του περίφημου Dream Shake, με όλες τις παραλλαγές του ανάλογα με το ύψος και τον όγκο του προσωπικού του αντιπάλου. Ο James βιντεογράφησε όλες τις προπονήσεις με τον Olajuwon και τις πέρασε στο lap top του, στο iPad και στο iPhone. Οπου κι αν ταξίδεψε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και του lockout, παρακολουθούσε τις προπονήσεις και τις επαναλάμβανε με τον γυμναστή του. Στη συνέχεια, επειδή θεώρησε ότι έπρεπε να βελτιωθεί στον χειρισμό της μπάλας, πήγε στο Kentucky και προπονήθηκε υπό την επίβλεψη του παλιού συμμαθητή του και μέλος του staff των Wildcats, Brandon Weems.

Ηξερε όμως ότι έπρεπε να θυσιάσει ένα μέρος του παιχνιδιού του, εκείνο της περιφέρειας: “Αποφάσισα πως αν έπρεπε να δουλέψω περισσότερο μέσα στη ρακέττα, τότε ήταν ανάγκη ν’ αφήσω κάτι άλλο. Θα ήταν το σουτ από μέση απόσταση; To fadeaway; Για να είμαι πιο αποτελεσματικός θα έπρεπε να θυσιάσω το τρίποντο, επειδή είμαι πιο αποτελεσματικός στο ζωγραφιστό“.

Με περισσότερη ψυχραιμία, αφού πέρασαν 10 μήνες από τις… εξαφανίσεις του στους τελικούς του ΝΒΑ, ο James προσπαθεί να εξηγήσει τι νιώθει, όταν το παιχνίδι είναι στην κόψη του ξυραφιού: “Δεν είναι πάντως η πίεση της άρνησης ν’ αποτύχω. Θα έλεγα ότι έχει να κάνει περισσότερο με το ότι δεν θέλω ν’ απογοητεύσω τους συμπαίκτες μου. Μισώ το ν’ απογοητεύω τους συμπαίκτες μου. Ξέρω ότι δεν πρόκειται να ευστοχήσω σε κάθε σουτ. Μερικές φορές προσπαθώ να κάνω τη σωστή φάση κι αν έχει ως αποτέλεσμα την ήττα, νιώθω απαίσια. Δε νιώθω απαίσια επειδή μετά πρέπει ν’ απαντήσω σε σχετικές ερωτήσεις. Νιώθω απαίσια στ’ αποδυτήρια, γιατί θα μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο για να βοηθήσω τους συμπαίκτες μου να νικήσουν“.

Δεν ξεχνά ποτέ τις μεγάλες του στιγμές στο παρκέ και τις –λίγες αλλά καλές- στιγμές όπου έλαμψε και δεν κρύφτηκε στην τελευταία περίοδο όταν έκαιγε η μπάλλα: Τους 25 σερί πόντους κόντρα στο Ντιτρόιτ, στους τελικούς της Ανατολής το 2007, το νικητήριο τρίποντο στην εκπνοή εναντίον του Ορλάντο στους τελικούς της Ανατολής το 2009. Αυτές τις στιγμές με τους Cavs σκέφτεται όταν δεν πάνε καλά τα πράγματα: “Ολοι χρειάζονται ένα μέρος για να καταφύγουν, όταν τα πράγματα δεν δείχνουν καλά. Ισως είναι κάτι σπουδαίο που έκανες στο σχολείο ή μία στιγμή όπου ήσουν με την οικογένειά σου στο σπίτι ή στις διακοπές. Εγώ πηγαίνω πίσω σε αυτά τα παιχνίδι και λέω, “αυτός είσαι εσύ“.

Με αυτό το σκεπτικό, αποφάσισε ότι έφτασε η ώρα να κάνει πρόταση γάμου στην μητέρα των δύο παιδιών του, Savannah Brinson. Το έπραξε την παραμονή της πρωτοχρονιάς: “Οπως έπρεπε να κάνω το επόμενο βήμα ως παίκτη, ήταν αναγκαίο να κάνω το ίδιο και σαν άντρας. Δεν ήταν σα να φεύγει ένα βάρος από τους ώμους μου, αλλά σαν μία νέα και φρέσκια αρχή“.

Είναι ο πιο δημοφιλής Αμερικάνος αθλητής στο Twitter (@KingJames) με περισσότερους από 4.000.000 followers. Γράφει, διαβάζει και απαντά ο ίδιος: “Το Twitter είναι ένα πολύ αγριεμένο μέρος (γέλια). Αλλά δε νομίζω ότι ο κόσμος εννοεί πολλά από αυτά που γράφει. Μακάρι να καθόμουν μόνος μου σε αυτό το εστιατόριο και να είχα μαζί μου όλους τους υποστηρικτές μου και να μπορούσαμε να δειπνήσουμε όλοι παρέα. Νομίζω ότι το Twitter είναι ένας τρόπος να κάνεις ακριβώς αυτό“.

Mετάνιωσε και δεν το κρύβει για όλο το σκηνικό που στήθηκε γύρω του, ειδικά με την τηλεοπτική εκπομπή, για ν’ ανακοινώσει την αποχώρησή του από τους Cavaliers: “Θα το άλλαζα αυτό“. Δείχνει πιο ώριμος. Ηταν δική του απόφαση να φωτογραφηθούν όλοι οι συμπαίκτες του, φορώντας κουκούλες, μετά τη δολοφονία του 17χρονου Travyon Martin. Λίγες μέρες αργότερα, στο αεροδρόμιο της Οκλαχόμα, ένας άντρας της ασφάλειας των Heat, δεν επέτρεψε σε κάποιους Αμερικάνους στρατιώτες να πλησιάσουν τον James για να φωτογραφηθούν μαζί του. Μόλις το αντιλήφθηκε φώναξε δυνατά: “Ολοι οι στρατιώτες μπορούν να έρθουν να φωτογραφηθούν μαζί μου“.

Εξηγεί ότι όλα αυτά είναι μέρος της ωρίμανσης του χαρακτήρα του: “Δεν είμαι τέλειος. Το γνωρίζω αυτό. Ομως προσπαθώ να βρεθώ στη σωστή κατεύθυνση“.

Πιστεύει στο Κάρμα και γι’ αυτό λέει πως υπήρχε κάποιος λόγος που οι Heat ηττήθηκαν στους τελικούς από τους Mavericks. Προσεγγίζει όλη του την ζωή κατ’ αυτόν τον τρόπο: “Ο πατέρας μου δεν ήταν τριγύρω μου, όταν μεγάλωνα σαν παιδί και πάντοτε αναρωτιόμουν “Γιατί σε μένα; Γιατί δεν έχω πατέρα; Γιατί δεν είναι κοντά; Γιατί παράτησε την μητέρα μου;”. Ομως όσο μεγαλώνω κοιτάζω πιο βαθειά μέσα μου και σκέφτομαι: “Δεν ξέρω τι περνούσε ο πατέρας μου, αλλά αν ήταν συνεχώς εκεί, θα είχα γίνει αυτός που είμαι τώρα;”. Μ’ έκανε να μεγαλώσω πιο γρήγορα και με βοήθησε να γίνω πιο υπέυθυνος. Ισως αν δεν είχαν γίνει όλα αυτά, να μην έφτανα μέχρι εδώ που είμαι τώρα“.

Δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον πατέρα του, ούτε κάποιον μέντορα από το ΝΒΑ. Ενας από τους ελάχιστους ανθρώπους που συμβουλεύεται είναι ο ράπερ Jay-Z: “Μεγάλωσε μέσα στην πόλη στα Marcy Projects του Μπρούκλιν ακούγοντας συνεχώς: “Δεν θα ξεφύγεις ποτέ από εδώ και θα είσαι κι εσύ μέρος της στατιστικής αυτής”. Και τώρα καθόμαι μαζί του στο Νιου Τζέρσεϊ και είναι συνιοδιοκτήτης ομάδας του ΝΒΑ, που θα μετακομίσει στη γειτονιά του. Μου λέει πάντα: “Να θυμάσαι πάντα από που ήρθες, τι σ’ έφερε μέχρι εδώ και γιατί αγαπάς αυτό το άθλημα τόσο πολύ“.

Το μοναδικό του καταφύγιο παραμένει το γήπεδο: “Εκεί βρίσκομαι σε γαλήνη. Σε ειρήνη. Είναι το σπίτι μου, μακριά από το σπίτι μου. Αυτό ξέρω να κάνω, να παίζω μπάσκετ. Εκείνες τις στιγμές δεν έχω ν’ απαντήσω σε καμία ερώτηση. Βρίσκομαι απλά εκεί με τους συμπαίκτες μου, τους προπονητές και παίζω για τον κόσμο. Εκεί μπορώ ν’ αφήσω όλα τ’ άλλα πίσω μου“.

Πηγή:nba.sport24.gr