Από την πρώτη φορά που πέρασα τον Ατλαντικό (τον Μάιο του μακρινού 1989) ενημερώνω μια χειρόγραφη λίστα με όλα τα ταξίδια που έχω κάνει στην Αμερική, μάλιστα τώρα που παρατηρώ προσεκτικά το χαρτί των σημειώσεων μου με πιάνουν τα γέλια!
Πέταξα το παλιό μετά από έντεκα χρόνια και το δεύτερο που αντέχει ακόμη είναι το φύλλο ενός μπλοκ που είχε μοιράσει το 2000 η περιβόητη (για τη θνησιγένεια της, κυρίως) Σουπρολίγκα!
Σκεπτόμουν κιόλας να φέρω μαζί μου στην Πόλη κι ένα ντοσιέ με το σήμα του Basketball Champions League και να πήγαινα σεινάμενος κουνάμενος να τα κοτσάρω και τα δυο στη μούρη του Μπερτομέου, αλλά δεν είναι καιρός για ν’ ανοίγει κανείς μέτωπα…
Σε αυτό το χαρτί της Σουπρολίγκας λοιπόν, βλέπω ότι ο Θεός και η τύχη με αξίωσαν να έχω ταξιδέψει είκοσι εννέα (29) φορές στις ΗΠΑ και στον Καναδά: δεν είναι λίγες, αλλά δεν είναι πολλές, σε σχέση με όσες φορές έχει κάνει αυτή τη βόλτα ο Θόδωρος Ροδόπουλος, αλλά φαντάζομαι πώς ούτε ο «Τεντ» έχει βιώσει ποτέ τέτοιο μαρτύριο από το αεροπλάνο μέχρι να περάσει τον έλεγχο των διαβατηρίων!
Εδώ ήρθαμε, λοιπόν και τούτο από μόνο του συνιστά επιτυχία, διότι μετά από δυόμισι γεμάτες ώρες στο ατέλειωτο ζιγκ ζάγκ των έξι γύρων, μα την Παναγία φοβήθηκα πως θα πηδούσαν στο τζάμπολ της Παρασκευής ο Μπιρτς και ο Χάινς κι εγώ θα ήμουν ακόμη στην ουρά!
Ναι, μα τον (δικό μας) Θεό και μα τον Αλλάχ των αμφιτρυώνων του 30ού Final 4, έτρεμα στην ιδέα πώς αντί να ασχολούμαι με τον Ολυμπιακό, την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, τη Φενέρμπαχτσε και τη Ρεάλ Μαδρίτης θα έγραφα έναν ταξιδιωτικό οδηγό!
Αν και μου αρέσει η υπερβολή και συχνά ρέπω προς αυτήν, εδώ οφείλω να ομολογήσω πως πάλι υπερβάλλω, αλλά και προς τα κάτω! Το ίδιο μαρτύριο μαζί μου πέρασαν οι σύντροφοι από το Gazzetta, Αντώνης Καλκαβούρας και Βασίλης Τσίγκας, ο (αδελφός του Θοδωρή) Κώστας Παπαλουκάς και πολύ περισσότερο ο συνάδελφος Γιώργος Κογκαλίδης.
Οι υπόλοιποι φύγαμε από την Αθήνα στις 07.10 και βγήκαμε από το αεροδρόμιο λίγο πριν από τις 11.00, σχεδόν ταυτόχρονα με τον Κογκαλίδη που είχε αρχίσει τη δική του «Οδύσσεια» μια ώρα νωρίτερα με άλλη αεροπορική εταιρεία.
Για να δώσω μια (πλασματική, αλλά συνάμα πραγματική) τάξη μεγέθους, η αναμονή και το βήμα σημειωτόν στην ουρά του ελέγχου των διαβατηρίων κράτησε όσο μια πτήση αλέ ρετούρ από την Αθήνα στην Πόλη και τούμπαλιν!
Θαρρώ πως κολυμπώντας από τη μια άκρη του Αιγαίου στην άλλη, πιο γρήγορα θα φτάναμε, γι αυτό λοιπόν μόλις βγήκα έξω από το αεροδρόμιο φώναξα ό,τι και οι Μύριοι του Ξενοφώντος την ώρα του νόστου…
Θάλαττα, θάλαττα!
Δεν είμαι τρομολάγνος, αλλά ας το έχουν αυτό υπ’ όψιν τους και ας οπλιστούν με υπομονή, βιβλία, εφημερίδες, νερό, ξηρά τροφή και χαρτομάντιλα για να σκουπίζουν τον ιδρώτα τους (που ρέει στα πρόσωπα παρά τη λειτουργία του κλιματισμού), όσοι θα ακολουθήσουν αυτό το δρόμο τις επόμενες μέρες!
Ας οπλιστούν επίσης με ωτασπίδες για να μην ακούνε τα μωρά να κλαίνε (καθότι δεν υπήρξε καμιά πρόνοια για τις μητέρες με τα μικρά παιδιά, για τις εγκυμονούσες και για τους ηλικιωμένους) και με λεξικά διαφόρων γλωσσών ώστε να νταλαβερίζονται και να λένε καμιά κουβέντα με τους συμπάσχοντες!
Α, ναι, πρέπει επίσης να οπλιστούν με μια δόση αυτοσυγκράτησης και αναισθησίας την ώρα που θα βλέπουν διάφορους εξυπνάκηδες (και ως επί το πλείστον γυναίκες) να χώνονται κάτω από τα ανοικτά διαζώματα για να κλέψουν έναν γύρο στο ζιγκ ζαγκ!
Κάθε τρεις και λίγο μια τέτοια με πολύχρωμο μάξι φόρεμα, τουρμπάνι στο κεφάλι και έντονο μακιγιάζ έσκυβε και χωνόταν στη ζούλα στην μπροστινή ουρά!
Ανά τακτά χρονικά διαστήματα η σιωπή των εκατοντάδων βασανιζόμενων διακοπτόταν από τις ιαχές, τις επευφημίες και τα χειροκροτήματα τους. Ο λόγος; Κάποιος αστυνομικός εμφανιζόταν για να πιάσει το πόστο του και να ανοίξει ένα καινούργιο γκισέ!
Βεβαίως όλα αυτά τα έχει περιγράψει με συγκλονιστικό τρόπο πριν από 106 χρόνια ο Κωνσταντίνος Καβάφης στην «Ιθάκη» του και σήμερα αισθάνθηκα να συμφωνώ και να επαυξάνω: εκτός από την Ιθάκη και σαν βγεις στον πηγαιμό για την Πόλη, πρέπει να εύχεσαι να’ ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις!
Βεβαίως η ταπεινότης μου δεν συνάντησε τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, μήτε τον θυμωμένο Ποσειδώνα, αλλά τύχη αγαθή με έκανε να γνωρίσω τα ήθη και τα έθιμα των κατοίκων του Τουρκμενιστάν: αυτής της χώρας της Κεντρικής Ασίας που υποψιάζομαι πως είτε βρίσκεται σε έναν άγνωστο στο ευρύ κοινό πόλεμο, είτε έχει τους πιο εργατικούς άνδρες του πλανήτη!
Το γράφω αυτό διότι είδα και μάλιστα βρέθηκα περικυκλωμένος από δεκάδες γυναίκες που μάλλον ξεπόρτισαν επειδή λείπουν συνεχώς οι άντρες τους, είτε στο μέτωπο, είτε στη δουλειά!
Διαψεύδεται ως εκ τούτου ένα ταξιδιωτικό άρθρο που είχα διαβάσει πριν από καιρό ότι τάχα οι γυναίκες στην πρωτεύουσα της χώρας, το Ασγκαμπάτ δεν ξεμυτίζουν ποτέ από τα σπίτια τους!
Τι δεν ξεμυτίζουν, που δεν βάζουν κώλο κάτω!
Διάβασα και κάτι άλλο σε εκείνο το άρθρο που ισχύει απολύτως: είδα με τα μάτια του αυτή την «παρανοϊκή πολυτέλεια» των Τουρκομάνων, με τα ολόχρυσα ρολόγια, τα ακριβά μάξι φορέματα, τα κινητά τελευταίας τεχνολογίας, το έντονο μακιγιάζ και τα τουρμπάνια μάρκας LouisVuitton!
Το αξιοπερίεργο αυτής της υπόθεσης είναι ότι η καθυστέρηση στον έλεγχο των διαβατηρίων δεν οφείλεται σε εξονυχιστικούς ελέγχους, ούτε στο μπαράζ των (προσωπικών) ερωτήσεων που υποβάλλουν οι αστυνομικοί στους επισκέπτες των ΗΠΑ και του Ισραήλ!
Δεν είδα να εξελίσσεται κανένας εξονυχιστικός έλεγχος κατά την είσοδο, που θα τον θεωρούσα κιόλας απολύτως φυσιολογικό μετά τις απανωτές τρομοκρατικές ενέργειες οι οποίες έχουν σημειωθεί τον τελευταίο ενάμιση χρόνο στην Τουρκία.
Δεν άκουσα επίσης καμιά μα καμιά ερώτηση από τους αστυνομικούς που ασκούν τον έλεγχο των διαβατηρίων και όλη η διαδικασία μέχρι να οι λεγάμενοι να ρίξουν μια ματιά και να βάλουν τη σφραγίδα δεν κρατά πάνω από δέκα δευτερόλεπτα.
Αλλά φαίνεται πως η ούτως ή άλλως μεγάλη σε έκταση, σε πληθυσμό και σε… βλέψεις, Τουρκία παραμεγάλωσε σε όλα τα επίπεδα και αποτελεί πλέον έναν τεράστιο ταξιδιωτικό κόμβο τόσο ως προορισμός, όσο και ως ενδιάμεσος σταθμός. Για το μπάσκετ δεν το συζητώ: σκορπάνε έναν σκασμό λεφτά, αρπάζουν μερικούς από τους καλύτερους παίκτες και προπονητές, διαθέτουν σύγχρονα γήπεδα, χορηγούν την Euroleague με τον εθνικό αερομεταφορέα τους και δεν αφήνουν καμιά διοργάνωση (σε συλλογικό και σε εθνικό επίπεδο) να πέσει κάτω…
ΥΓ-1: Έχασα λοιπόν σχεδόν τρεις ώρες από τη ζωή μου, στην ουρά αλλά, διάβολε, τι αξία έχουν δαύτες μπροστά στην αιωνιότητα του μπάσκετ και στην τριακοστή επέτειο από το πρώτο Final 4, χώρια η επιμόρφωση την οποία έλαβα! Έμαθα για παράδειγμα ότι η Louis Vuittonβγάζει τουρμπάνια και –μιας και το ‘φερε η κουβέντα στα καλύμματα της κεφαλής- μένει να δούμε τις επόμενες μέρες ποια από τις τέσσερις ομάδες θα βάλει φέσι στις άλλες!
ΥΓ-2: Είναι πάντοτε ωραία και μαγευτική η Πόλη. Ακόμη και εγώ που είμαι εργασιομανής, αντιτουριστικός, ξενέρωτος και μονόχνωτος τύπος βλέπω τώρα από το μπαλκόνι του δωματίου μου τη θάλασσα του Μαρμαρά και φτιάχνομαι! Εμπνέομαι βρε αδερφέ. Νιώθω επίσης ένα σκίρτημα στην καρδιά και δένει στην κυριολεξία το γλυκό: αυτό το παραδοσιακό λουκουμάκι που σερβίρουν με τον (ελληνικό ή τούρκικο) καφέ!
ΥΓ-3: Βασιλεύουσα όνομα και πράγμα: εις τους αιώνας των αιώνων ως πρωτεύουσα του Βυζαντίου και καθ’ όλο το 2017 ως οικοδέσποινα του Final 4 της Εuroleague και του Ευρωμπάσκετ. Ταμάμ!
