Κάν΄ το όπως ο… Ζιώγας!
Οι μέρες περνούν στον “πλανήτη”… ΑΕΛ και φως στο βάθος του τούνελ δεν βλέπουμε. Κάτι λιγότερο από ένα 24ωρο πριν από το κρίσιμο παιχνίδι με την Αναγέννηση Καρδίτσας στο Στάδιο Αλκαζάρ και στο “βυσσινί” στρατόπεδο όχι μονάχα ηρεμία δεν υπάρχει, αλλά ούτε και έμψυχο δυναμικό. Γιατί υπάρχει τεχνικό επιτελείο.
Γράφει ο Δημήτρης Πετρωτός
Ειλικρινά υπάρχουν στιγμές όπου σκέφτομαι. Άραγε ο Πλεξίδας θέλει το καλό του ή επιδιώκει τελικώς την “γιούχα”. Μήπως τελικά ο άνθρωπος είναι και μαζόχας… (;)
Το καλοκαίρι έδωσε ένα “κάρο” χρήματα σε προκαταβολές σε “βαριά” ονόματα για την Β΄ Εθνική που τελικά φάνηκαν αρκετά λίγα για την ΑΕΛ. Έδωσε τόσα χρήματα για τις εγκαταστάσεις των Δέντρων! Δεν φρόντισε όμως να καταφέρει να διασφαλίσει τα χρήματα που επένδυσε, σωστά!
Οι πολλές αλλαγές στο ρόστερ σε σχέση με την περσινή ομάδα οδήγησαν ουσιαστικά σε μια καινούργια ομάδα, η οποία τελικά όμως δεν έγινε ποτέ ομάδα, με τους παίκτες να παραμένουν έως και σήμερα ο καθένας μια μονάδα μόνος του, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.
Θα μου πεις πέρυσι ο Παναγόπουλος πως έκανε καλή ομάδα στα τέλη του Αυγούστου. Η απάντηση θεωρώ πως είναι προφανής! Ο άνθρωπος ήξερε να δουλεύει. Κάτι που και φέτος το απέδειξε, άσχετα αν ο Βαγγέλης… μας τον έδιωξε επειδή τον γιούχαρε ο κόσμος (σύμφωνα με τα όσα είχε δηλώσει σε Αθηναϊκό μέσο)!
Λύση Παναγόπουλου λοιπόν πλέον δεν υπάρχει. Για φέτος τουλάχιστον. Για του χρόνου βλέπουμε και πάλι. Η δεύτερη λύση που ακούγεται και ιδανική, θα έλεγα πως είναι αυτήν του Σάκη Τσιώλη. Για μένα. Γιατί για τον ίδιο τον Σάκη δεν νομίζω πως ο Πλεξίδας αποτελεί το πρότυπο Προέδρου με τον οποίο θα επέλεγε να εργαστεί. Πόσο μάλλον οι συνθήκες εργασίας που “καλλιεργεί” ο Πλεξίδας στις ομάδες του (βλ. Τρίκαλα). Περίπτωση Τσιώλη θα σκεφτούμε σε περίπτωση όπου η ομάδα πουληθεί.
Τι χρειάζεται αυτήν την στιγμή η ομάδα και μάλιστα άμεσα; Πάνω απ΄ όλα ηρεμία στο αγωνιστικό τμήμα. Ένας άνθρωπος που είχε καταφέρει να επιφέρει την ηρεμία και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία στους κόλπους της ομάδας πριν από τρία χρόνια, ήταν ο Μιχάλης Ζιώγας, που κυριολεκτικά με τα ψέμματα και τα τεράστια οικονομικά προβλήματα της διοικήσεως Κωνσταντίνου Πηλαδάκη κατάφερε και μαζί με τον Μίμη τον Τσακμακίδη να κάνουν ένα σύνολο 28 ποδοσφαιριστών (με παιδιά και από τα τμήματα υποδομής όπως οι Κρητικός, Τσιάρας, Μάλτζαρης κ.α.) ανταγωνιστικό στην αρκετά πιο δύσκολη Β΄ Εθνική από την τωρινή.
Πως δηλαδή μια διοίκηση που δεν διέθεται χρήματα ή για τους πιο σύγχρονους… “μπάτζετ”, κατάφερε παίκτες αμφιβόλου αξίας όπως οι Σκονδρας, Παπαγεωργίου, Παγώνης, Καρακώστας, Σέρεμετ κλπ να τους κάνει σύνολο και να τους φτάσει να διεκδικήσουν την είσοδο τους στα μπαράζ; Παίκτες οι οποίοι ήρθαν στην ΑΕΛ χωρίς προκαταβολή, την στιγμή όπου φέτος παίκτες πήραν και προκαταβολή ακόμα και το 70% των συμφωνηθέντων.
Η διαφορά εκείνης της εποχής με τώρα είναι η εξής. Πως εκείνη η στελέχωση του αγωνιστικού τιμ, αγαπούσε την ΑΕΛ και πονούσε για τα “μάτια” της Βασίλισσας. Και για να πω την αλήθεια με είχε προβληματίσει ευχάριστα η συζήτηση με τον Μπράνκο Ζεκίνια στην Σετούμπαλ της Πορτογαλίας, όταν και αναλύσαμε την χρονιά του… “τζάμπα” όπως είχε μάθει και έλεγε και ο ίδιος μόνος του. Μιας χρονιάς όπου τόσο ο ίδιος όσο και οι υπόλοιποι έπεσαν τζάμπα επειδή γούσταραν την όλη… φάση. Επειδή γούσταραν αυτό που κάνουν και ας ήξερε πως δεν είχαν ούτε ζαμπόν και κασέρι να κάνουν τοστ στο σπίτι. Και εκείνος που τους έκανε να το γουστάρουν ήταν τόσο ο προπονητής τους (Μιχάλης Ζιώγας) όσο και ο Γενικός Αρχηγός (Μίμης Τσακμακίδης).
Δεν ξέρω εάν η λύση του Μιχάλη Ζιώγα θα επιφέρει τα αποτελέσματα στην ομάδα αυτήν την στιγμή, είμαι όμως σίγουρος πως θα επιφέρει ηρεμία, την οποία και την χρειάζεται αυτήν την στιγμή η ομάδα. Εάν κάνουμε και το όνομα… “Michalis Ziogas” θεωρώ, τουλάχιστον για φέτος, προπονητικά, είμαστε “καλυμμένοι”.
