Ο τρόπος με τον οποίο αυτή η απίθανη χώρα αντιμετωπίζει τον γυναικείο αθλητισμό είναι ίδιος με τον τρόπο με τον οποίο αυτή η απίθανη χώρα αντιμετωπίζει συνολικά τις γυναίκες. Όταν κερδίζουν, είναι «κορίτσια για φίλημα». Όταν χάνουν, είναι «κορίτσια για την κουζίνα», όπως και τις υπόλοιπες 364 ημέρες του χρόνου, στα 75-80 χρόνια της ζωής τους.
Εδώ, που είναι ταυτόχρονα Μπαλκάνια και ανατολή, ο σεξισμός είναι η δεύτερη θρησκεία μας.
Μετρήστε πόσες γυναίκες βρίσκονται στο κοινοβούλιο ή στους δημαρχιακούς θώκους ή στα διοικητικά συμβούλια των μεγάλων εταιριών και αθλητικών Ομοσπονδιών ή ξερωγώ στο δεκαπενταμελές του σχολείου του γιόκα της, αφαιρέστε από την εξίσωση όσες εκλέγονται με βασικό κριτήριο τα ωραία τους ζυγωματικά ή τα μεγάλα τους βυζγιά και θα φτάσετε στο ίδιο συμπέρασμα όπου φτάνουν όσοι λένε τα πράγματα με το αρσενικό όνομά τους.
Στην Ελλαδάρα, που καμώνεται ότι ανήκει στον πρώτο ή έστω στον δεύτερο κόσμο, τις γυναίκες τις έχουμε για να τεκνοποιούν, για να μαγειρεύουν και για να τρώνε και καμιά ξανάστροφη από τον άντρα τον πολλά βαρύ, τον σωστό, τον πρόστυχο, τον χτύπα-κι-άλλο.
Όταν κερδίζουν κατά τύχη και από την αιώνια λιακάδα κάποιας παρέας καμιά Ρωσία, γίνονται κορίτσια για φίλημα. Με αυτό κατά κανόνα εννοούμε «για πήδημα», αλλά ας όψεται η πολιτική ορθότης. Σιγά μη της κάνουμε και πρωθυπουργούς.
Ο γυναικείος αθλητισμός στην Ελλάδα είναι υπόθεση συγγενών, φίλων και χουλιγκάνων που ψάχνουν πεδίο βολής για να βγάλουν τα απωθημένα τους μακριά από τους μπάτσους και τις –ελάχιστες- μπατσίνες. Έβλεπα τα κορίτσια της Εθνικής μπάσκετ να κατατροπώνουν τη Ρωσία και τη Σερβία και δεν πίστευα στα μάτια μου.
Έχετε ιδέα πόσο κόσμο μαζεύουν οι αγώνες γυναικείου μπάσκετ σε χώρες όπως η Γαλλία; Ξέρετε πόσους σπόνσορες έχει κάθε ομάδα γυναικείου μπάσκετ στη Ρωσία ή στη Γερμανία ή στην Ισπανία;
Μπορείτε να υπολογίσετε πόσες δραμαμίνες θα χρειαστούμε για να μετρήσουμε τις διακρίσεις αυτών των χωρών στον γυναικείο αθλητισμό ή τις εγγεγραμμένες αθλήτριες;
Στην Αμερική, το 52% των κοριτσιών 5-18 ετών κάνει οργανωμένο αθλητισμό, ενώ 7 εκατομμύρια κοπέλες παίζουν μπάσκετ σε ομάδες.
Στη Γαλλία, το 1/4 του συνολικού πληθυσμού και το 1/3 των γυναικών ανήκει σε αθλητικούς συλλόγους. Η πρωταθλήτρια της γυναικείας Λίγκας, Μονπελιέ, έχει 6 μεγάλους, 47 μεσαίους και 40 μικρότερους χορηγούς.
Προσέξατε μήπως, χθες, ότι το γήπεδο στην ουδέτερη Πράγα ήταν σχεδόν γεμάτο; Στην Ελλάδα, δεν βλέπεις καλά καλά κοπέλες ούτε στα ελάχιστα πάρκα όπου κόσμος κάνει τζόγκινγκ.
Από εκείνες που πηγαίνουν στα γυμναστήρια, οι περισσότερες ασχολούνται με τις πιλάτες ή σκάνε μύτη Μάιο εν όψει διακοπών και εξαφανίζονται μόλις εμφανιστούν τα πρώτα χελιδόνια.
Και περιμένουμε διακρίσεις από τις Εθνικές ομάδες γυναικών; Από πού και ως πού, τέτοιο θράσος;
Ποιες υποδομές μπορούν να αναδείξουν πρωταθλήτριες, ποιος μαζικός αθλητισμός θα ξεδιαλέξει από τους κόλπους του τα γνήσια ταλέντα και ποια μέσα ενημέρωσης θα προαγάγουν την ισότητα των δύο φύλων;
«Και τα κορίτσια έχουν ταλέντο στα μαθηματικά», παιάνιζε με στομφώδη κεφαλαία γράμματα χθεσινή ειδησεογραφική εκπομπή της ΕΡΤ. Λες και τα κορίτσια είναι μαϊμούδες ή ρινόκεροι.
Ακόμα και οι θρίαμβοι στο μπάσκετ αποδόθηκαν στη γελοιότητα που λέγεται «ελληνική ψυχή». Όπως της Χαλκιά και του Κεντέρη, για να μη ξεχνιόμαστε.
Όχι. Οι κοπέλες της Εθνικής κέρδισαν επειδή έπαιξαν με σχέδιο, με μυαλό, με άρτια προετοιμασία, με ωραίο μπάσκετ της ελληνικής σχολής.
Και στο τέλος, παρέδωσαν και μαθήματα στους φουστανελάδες, πρώτα από το μικρόφωνο της κρατικοδίαιτης τηλεόρασης και στη συνέχεια μέσω διαδικτύου.
Γιατί μας το έκανες αυτό, αγαπητή Στέλλα Καλτσίδου; Αυτά σου έμαθαν στα εξωτερικά; Δεν το ξέρεις ότι εδώ μας φταίνει πάντοτε οι άλλοι;
Τι θα κάνουμε εμείς χωρίς θεωρίες συνωμοσίας και δίχως σύνδρομο καταδίωξης; Πώς θα κατορθώσουμε να γράψουμε ότι έχετε μεγάλα αρχ*δια χωρίς να θεωρηθούμε σεξιστές;
Θα αναγκαστούμε να καταφύγουμε στο πατροπαράδοτο κλισέ για να ξεμπερδέψουμε: μα ναι, είστε κορίτσια για φίλημα.
Αλλά αύριο θα σας κρεμάσουμε αν χάσετε από τις Τουρκάλες, δεν ανέχεται του Έλληνος ο τράχηλος εθνικές προδοσίες! Θυμάστε τι σούραμε στους άνδρες όταν έχασαν από τους Σκοπιανούς;
Ακούς εκεί, για φίλημα. Kάτω τα ξερά σας, μωρέ μαντράχαλοι, που θέλετε και φιλί. Το ξέρατε και προχθές, ότι γίνεται Ευρωμπάσκετ γυναικών; Σεις δεν είστε, που ρωτάτε αν παίζει καμιά από αυτές στον Ολυμπιακό;
Η επιτυχία των κοριτσιών ανήκει αποκλειστικά στις ίδιες τις αθλήτριες, στους δικούς τους ανθρώπους και στους ελάχιστους εργάτες του γυναικείου αθλητισμού στη χώρα.
Αυτοί που κατά βάθος σας θεωρούν κορίτσια για κουζίνα και που εξετάζουν προσεκτικά τις φωτογραφίες για να εντοπίσουν «καμιά όμορφη βρε παιδί μου», όπως κάτι λεβέντες στην καφετέρια όπου συνέβη να παρακολουθήσω το χθεσινό ματς, ας προσπεράσουν απτόητοι.
Σε εσάς, κορίτσια, αξίζει μία καλύτερη χώρα. Όχι η οπισθοδρομική Ελλάδα του 21ου αιώνα.
