Δεν πέρασε εύκολα στην ζωή του, ωστόσο δεν τα παράτησε και συνέχισε πιο δυνατός από ποτέ.
Ο ΝτιΆντρε Κέιν έκανε μια εκ βαθέων εξομολόγηση στη επίσημη ιστοσελίδα της Euroleague, σχετικά με τα δύσκολα εφηβικά του χρόνια, όταν και είδε τον κολλητό του, αλλά και την κοπέλα του, να φεύγουν από την ζωή εξαιτίας πυροβολισμών.
«To να μεγαλώνεις στο Πίτσμπουργκ είναι δύσκολο. Είναι πολύ εύκολο να μπλέξεις σε διάφορα και η καριέρα σου μπορεί να τελειώσει σε λίγες μόλις ώρες αν μπλέξεις με τη λάθος παρέα, βρεθείς σε λάθος σημείο, τη λάθος στιγμή. Πρέπει να προσαρμόζεσαι» ανέφερε ο Αμερικανός αρχικά και συνέχισε: «Φεύγαμε από ένα πάρτι στην άλλη πλευρά της πόλης και ο φίλος μου είχε έναν λεκτικό καυγά με έναν άλλον τύπο για την κοπέλα του. Όταν φεύγαμε, τα πράγματα χειροτέρεψαν. Βγήκαν όπλα κι εμείς αρχίσαμε να τρέχουμε. Ξαφνικά, είδα τον φίλο μου πεσμένο. Δεν κατάλαβα τι έγινε όμως. Νόμιζα ότι έπεσε για να αποφύγει τους πυροβολισμούς. Όταν οι πυροβολισμοί σταμάτησαν, έτρεξα δίπλα του. Τον είχαν πυροβολήσει στο κεφάλι. Πήγε στο νοσοκομείο, αλλά ήταν νεκρός. Τον έχω κάνει τατουάζ. Ήταν ένας από τους καλύτερους φίλους μου. Θα μπορούσα να ήμουν εγώ στη θέση του, καθώς τρέχαμε δίπλα-δίπλα».
Συνεχίζοντας, ανακάλεσε και το μοιραίο περιστατικό με την κοπέλα του: «Έχασα πολλούς φίλους μου στα εφηβικά χρόνια. Μία από τις κοπέλες μου είχε πεθάνει από πυροβολισμό. Το όνομά της ήταν Σέιβον. Κι αυτό έγινε στην άλλη πλευρά της πόλης. Περπατούσε με φίλους της και κάποιοι πήγαν κοντά τους κι άρχισαν να πυροβολούν. Την πυροβόλησαν στο στομάχι και πέθανε».
Με τον πατέρα του, Κάλβιν, είχε μια πολύ δυνατή και στενή σχέση. «Ο πατέρας μου έπαιζε μπάλα όλη του τη ζωή. Συνεπώς, όταν μεγάλωσα, είχε ήδη βάλει μέσα στο κεφάλι μου τον αθλητισμό. Μπάσκετ, ποδόσφαιρο, μπέιζμπολ. Στα 8 μου ξεκίνησα να παίζω μπάλα. Θυμάμαι όταν ο πατέρας μου με προπόνησε μια φορά. Όποτε ήταν σε μια ομάδα, δεν ήθελα να παίζω για εκείνον. Ήταν πολύ σκληρός. Ήταν δύσκολο για εμένα α παίξω για εκείνον. Όταν ερχόταν σπίτι, μού έλεγε “δεν θέλω να είμαι σκληρός μαζί σου, θέλω μόνο να καταλάβεις”. Όταν ο πατέρας μου πέθανε, ήταν μάλλον η δυσκολότερη στιγμή της ζωής μου. Ήμασταν τόσο κοντά. Η απώλειά του με έκανε να τα χάσω για λίγο καιρό. Δεν ήθελα καν να παίξω ξανά μπάσκετ».
Η μητέρα του, Ζακλίν,ωστόσο, ήταν ο «βράχος» του και εκείνη που τον έπεισε να μην το βάλει κάτω. «Μού είπε πως ο πατέρας μου δεν θα το ήθελε αυτό. Θα ήθελε να συνεχίσω να παίζω και να κάνω αυτό για το οποίο συζητούσαμε πάντα. Οπότε, τον επόμενο χρόνο αυτό έκανα. Άλλαξα τον αριθμό της φανέλας μου στο 50, επειδή θα γινόταν 50 ετών στα επόμενα γενέθλιά του».
Ωστόσο, ο Κέιν έχει ακόμα κάτι για να καμαρώνει: Έγινε το πρώτο μέλος στην οικογένειά του που αποφοίτησε από το Κολέγιο, παίρνοντας πτυχίο στο buisiness management. «Ήταν μια στιγμή περηφάνιας για μένα και την οικογένειά μου. Ξέρω πως ο πατέρας μου θα ήταν πολύ περήφανος και χαρούμενος για εμένα. Ήθελα πολύ να το κάνω αυτό για εκείνον. Ήταν ένα υπέροχο συναίσθημα. Κάτι το οποίο, όταν τελειώσει το μπάσκετ, επειδή δεν μπορείς να παίζεις για πάντα, χρειάζεσαι κάτι άλλο για να πιαστείς. Και πάντα θα έχω κάτι για να προχωρήσω μπροστά, όταν δεν θα παίζω πια. Ακόμα και τα αδέρφια μου είναι περήφανα για μένα».
