Και αν είμαι τρελός… ας τρελαθώ!
Τέλη Ιουλίου και η ΑΕΛ του Μιχάλη Ζιώγα βρίσκεται στις βουνοπλαγιές της Σαμαρίνας Γρεβενών για το βασικό στάδιο της προετοιμασίας της.
Το τεχνικό τιμ και η διοίκηση της ομάδας περνούσαν το μήνυμα πως φέτος θα είναι μια χρονιά με χαμηλό μπάτζετ, αρκετή δουλειά και στο τέλος όπου βγει…
Αυτές ήταν οι σκέψεις των ανθρώπων της ομάδας της ΑΕΛ, καθώς γνωρίζοντας το πολύ μεγάλο οικονομικό πρόβλημα του συλλόγου, έκαναν κινήσεις απόκτησης ποδοσφαιριστών ανάλογες του μπάτζετ της ομάδας.
Από την αρχή λοιπόν ο στόχος ήταν ένας. Καλό ποδόσφαιρο με ταλαντούχους «άγνωστους» ποδοσφαιριστές και όπου βγει…
Η ομάδα ξεκινά ονειρεμένα, παίρνοντας μεγάλο «διπλό» στο Αγρίνιο, επικρατώντας του μισητού Ολυμπιακού Βόλου με 3 – 0 σε ένα φλεγόμενο ARENA, και οι προσδοκίες μία – μία άρχισαν να ανεβαίνουν ακόμη και στον πιο απαισιόδοξο φίλαθλο. Και εκεί όπου η «δουλειά» στράβωνε αποφασίζει… ο πρόεδρος και αλλάζει τον τεχνικό ηγέτη της ομάδας και τον αντικαθιστά με έναν προπονητή ο οποίος μέχρι στιγμής στη πολύ μικρή του πορεία στους πάγκους έχει δείξει θετικά δείγματα γραφής και το όνομα αυτού Τιμόθεος Καβακάς.
Πρώτο ματς του Καβακά στον πάγκο και η ΑΕΛ χάνει με 1 – 0 στη Καλλονή. Πόρισμα; Τελικά δεν έφταιγε ο Ζιώγας αλλά η ομάδα! Οι παίκτες δεν είναι καλοί.
Ο Καβακάς δουλεύει στη προπόνηση και η ομάδα κάνει ένα τρομερό come back φτάνοντας ακόμη και την 2η θέση του βαθμολογικού πίνακα της FL, κάνοντας εκπληκτικές εμφανίσεις, σε σημείο όπου πήγαινες στο γήπεδο με διάθεση για ποδόσφαιρο κάτι το οποίο είχα εγώ προσωπικά, να ζήσω επί εποχή Γιώργο Δώνη στην ΑΕΛ. Έβλεπα μπάλα.
Ένα σερί ισοπαλιών και ένα σύννεφο «γκαντεμιάς» έχει σκεπάσει τον ουρανό του AEL FC ARENA και πλέον η ομάδα βρίσκεται σε μια πολύ κρίσιμη καμπή του πρωταθλήματος, με όλα όσα χτίστηκαν μέχρι στιγμής με «αίμα» και ιδρώτα, να απειλούνται να γκρεμιστούν μέσα σε ένα βράδυ.
Εκεί όπου θέλω να καταλήξω είναι πως πλέον απομένουν 11 παιχνίδια για την ΑΕΛ, 11 τελικοί, όπου εάν κάποιος μου έλεγε πως η ΑΕΛ θα είναι τόσα δυνατά στο κόλπο της ανόδου το καλοκαίρι στη Σαμαρίνα, δεν θα τον πίστευα.
Το μόνο εύκολο για μας αλλά και για σας είναι να βγούμε και να «κρεμάσουμε» όλους τους παίκτες. Είναι όμως το σωστό;
Συμφωνώ πως η ομάδα έχει αγωνιστικές τώρα που δεν «ρολάρει». Παρόλα αυτά δεν απομακρύνεται από την ζώνη των θέσεων εκείνων που οδηγούν στη SL.
Οι ίδιοι παίκτες είναι που κερδίσανε τον Ολυμπιακό Βόλου με 3 – 0 και οι ίδιοι είναι αυτοί όπου έφεραν ισοπαλία με την Παναχαϊκή στο AEL FC ARENA.
Απομένουν 2 μήνες γεμάτοι δράση. Η διχόνοια στην ομάδα μόνο κακό μπορεί να της κάνει.
Το σκορ σήμερα ήταν 0 – 1 και γυρνώντας κανείς να δει στον πάγκο τι όπλα είχε ο Καβακάς να ρίξει στη μάχη… έβλεπες ένα απέραντο κενό…
Το παλικάρι ο Δημόπουλος μπορεί αύριο – μεθαύριο να παίξει Εθνική Ελλάδος! Μαζί του! Όμως τη δεδομένη χρονική στιγμή δεν μπορεί να βοηθήσει, πόσο μάλλον όταν θέλεις επιθετικό ποδοσφαιριστή. Ο Γιώτας είναι στόπερ, ο Αλεξάντροβιτς βρίσκεται στον κόσμο του σε κάθε ματς, ο Πότσι είναι κόφτης, ο Στέλιος Κρητικός παραμένει ένα αιώνιο ταλέντο και τέλος ο Τάσος Κρητικός δεν έχει παίξει ποτέ ξανά στη ζωή του επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Αυτό το μπάτζετ έχουμε αυτούς τους παίκτες πήραμε. Αυτή είναι η ΑΕΛική πραγματικότητα εν έτη 2013 και θα πρέπει να συμβιβαστούμε με αυτά τα δεδομένα.
Ξέρω πως όταν είσαι ΑΕΛ δεν έχεις μάθει να συμβιβάζεσαι αλλά τι να κάνουμε που τα οικονομικά δεδομένα έχουν έρθει έτσι όπου θα πρέπει να λέμε και ένα ευχαριστώ όπου ορισμένοι άνθρωποι το καλοκαίρι έσκυψαν το κεφάλι, έφαγαν ένα σωρό… «φάπες» για να υπάρχει σήμερα ΑΕΛ! Και αυτή η φράση σηκώνει από μόνη της μια συζήτηση ωρών. Άνθρωποι – αφανείς ήρωες που κράτησαν τη σημαία της ΑΕΛ ψηλά στις δύσκολες ώρες όπου κανείς πρόεδρος και αντιπρόεδρος δεν ήταν εκεί παρών για να σώσουν την παρτίδα… έστω στο 90’ όπως έκανε σήμερα ο Πολωνός, όπου συμφωνώ πως δεν είναι καλός. Μήπως όμως εάν τον «φτιάξουμε» καταφέρουμε να πάρουμε κάτι παραπάνω από τον ίδιο.
Μήπως έχει δίκαιο ο Καβακάς ο οποίος είπε πως αυτή τη στιγμή από τους παίκτες του έχει να πάρει μόνον θετικά στοιχεία;
Ποιος από σας το καλοκαίρι πίστευε στην άνοδο με τον Πέτρο Ζουρούδη κορυφή τον Δεινόπαπα με 3 γκολ σε 5 χρονιές και τον Μούτσα Μπλέντι του Α΄ τοπικού να βγούμε κατηγορία;
Ποιος από σας μωρέ περίμενε πως με τον Παγώνη αριστερό μπακ μετά τον Στέλιο Βενετίδη η ΑΕΛ θα επιχειρεί να αναπτύσσεται από τα αριστερά. Κανένας. Και αν δεν το «βλέπατε» εσείς, εγώ το έβλεπα στη προετοιμασία μέρα με τη μέρα.
Και όμως όλοι τους βελτιώθηκαν και καταβάλουν μεγάλη προσπάθεια για ακόμη καλύτερο αποτέλεσμα.
Δείτε το παράδειγμα του Τσιάρα. Ο Αντώνης ήταν η τρίτη λύση στα χαφ και πλέον αποτελεί τον «Anchor Man» του κέντρου. Ένας Τσιάρας ο οποίος κλήθηκε στην Εθνική Ελπίδων μέσα σε ένα χρόνο ως επαγγελματίας. Αυτήν η ομάδα είναι πολύ μεγάλη και όλοι μας το ξέρουμε πως δεν ανήκουμε στη FL. Το ξέρουμε και εμείς και οι παίκτες. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο θα πρέπει να στηρίξουμε την ομάδα μέχρι τέλους. Και αν είναι τρέλα ή σκέτη αυτοκτονία, ας «αυτοκτονήσουμε» λοιπόν. Θυσίες χρειάζεται η ζωή. Στήριξη. Αυτό είναι το μοναδικό μας όπλο μέχρι και το πέρας αυτών των 11 αγωνιστικών. Τίποτα άλλο. Πολλές φορές λέμε να μπει ο κόσμος να παίξει μπάλα. Αυτήν η δική μας η μπάλα, η στήριξη.
Στήριξη έως τις 22 Μαΐου και όπου βγει…
Μπορεί να είμαι σήμερα τρελός, αλλά θεωρώ πως αν τους στηρίξουμε με όλη μας τη δύναμη στο τέλος όλοι μαζί θα τρελαθούμε σε ένα ατελείωτο πάρτυ ανόδου…
Ραντεβού τη Κυριακή στο Παγκρήτιο…
