Και ναι… και όχι!

Και αναφέρομαι στο ντεμπούτο του Γιώργου Στράντζαλη σήμερα στην ΑΕΛ. Στο οποίο έμεινα εν μέρει ευχαριστημένος. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Όπως ήταν λογικό, η ομάδα δεν είχε την εικόνα που όλοι θα θέλαμε. Ο τεχνικός της ΑΕΛ δεν άλλαξε πολλά ούτε στην ενδεκάδα της ομάδας, αλλά ούτε και στο σύστημα το οποίο αγωνιζόταν.

Κάτι λογικό και σωστό. Γιατί πρώτον, δεν είχε στην διάθεσή του πολλές μέρες για να δουλέψει με τους παίκτες, ενώ ταυτόχρονα οι παίκτες δεν γίνεται να αφομοιώσουν τη φιλοσοφία του παιχνιδιού που θέλει να τους περάσει ο κ. Στράντζαλης, μέσα σε τρεις προπονήσεις.

Σίγουρα η εικόνα του πρώτου ημιχρόνου ήταν τουλάχιστον απογοητευτική. Με… υποψίες φάσεων και μία τεράστια χαμένη ευκαιρία για τον αντίπαλο, τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν πολύ δύσκολα.

Ωστόσο στο δεύτερο ημίχρονο ο προπονητής της ΑΕΛ αφύπνισε τους παίκτες του. Έκαναν φάσεις, σκόραραν και αν η ομάδα δεν έπαιζε με δέκα παίκτες από το 55’, μπορεί το σκορ να έπαινε μεγάλες διαστάσεις.

Μπορεί και όχι. Ωστόσο, γράφω με βάση την εικόνα του παιχνιδιού μέχρι εκείνη την στιγμή της αποβολλής. Θέλει χρόνο για να δέσουν προπονητής και παίκτες και μακάρι να συνεχιστούν οι… τεσσάρες και οι πεντάρες που καλώς ή κακώς είχαμε συνηθίσει επί Κωνσταντίνου Παναγόπουλου, με εξαίρεση βέβαια τον αγώνα με την Τσαριτσάνη.