Ο Μιχάλης Γρηγορίου είναι πλέον ο νέος τεχνικός του Πανιωνίου και εκείνος που θα τον οδηγήσει την επόμενη σεζόν όπου μπροστά του έχει και την ευρωπαϊκή πρόκληση. Ας δούμε λοιπόν το «προφίλ» του 44χρονου τεχνικού, που όμως μετρά ήδη 357 ματς στους πάγκους.
Σαν ποδοσφαιριστής έπαιξε ως κεντρικός αμυντικός σε Εθνικό, Λάρισα, Ξάνθη, Νάουσα και Αγιο Δημήτριο. Ομως από την πρώτη στιγμή ήθελε να γίνει προπονητής και ουσιαστικά η επαγγελματική του σταδιοδρομία ήταν ώστε να αποκτήσει… επαφή με τα αποδυτήρια. Ιδιαίτερα στην Ξάνθη έμαθε πολλά και μόλις στα 30 του κρέμασε τα παπούτσια του και ανέλαβε τον Αγιο Δημήτριο. Στην τότε Football League 2 συνέχισε το «αγροτικό» του σε Φωστήρα, Αιολικό, Κόρινθο και ανήμερα του Πάσχα του 2009 ανέλαβε τον Εθνικό, λίγο πριν εκπνεύσει η εκείνη η σεζόν.
Την επόμενη οι Πειραιώτες θα βρεθούν μία ανάσα από την επιστροφή τους στα «σαλόνια» και ο Γρηγορίου έκανε το «μπαμ». Με μικρό μπάτζετ δημιούργησε μία ομάδα συνόλου, η οποία απώλεσε την άνοδο στα πλέι οφ και για όσους θυμούνται, μετά το ματς με τον ΟΦΗ που έσπασε καρδιές και έληξε 4-4. Από εκείνη την ομάδα «ξεπήδησαν» παίκτες όπως ο Σουμπίνιο και έγινε εύκολα αντιληπτό πως στο Ελληνικό υπάρχει ένας … τύπος που κάνει δουλειά.
Το καλοκαίρι του 2010 ανηφόρισε στην Δράμα, μία πόλη που πλέον είναι ιδιαίτερη για εκείνον και για προσωπικούς λόγους. Οι «μαυραετοί» δεν συγκαταλέγονταν στα φαβορί για την άνοδο, αλλά τερματίζουν στην 6η θέση και μπαίνουν στα μπαράζ. Τα οποία τελικά έγιναν τον Ιούλιο σε Νέα Σμύρνη και Φυλή και λόγω των συνθηκών, κατεβάζουν ομάδα με 12 παίκτες! Η «παρέα των 12» όπως γράφονταν τότε, η οποία έγραψε… ιστορία στο ποδόσφαιρο. Παρά τις αντίξοες συνθήκες παίρνει την άνοδο για την Σούπερ Λιγκ, αλλά ο Γρηγορίου βλέποντας πως κάτι δεν… πάει καλά στον σχεδιασμό της επόμενης σεζόν, δεν την ακολουθεί. Εκ του αποτελέσματος δικαιώθηκε καθώς οι «μαυραετοί» είχαν πολλά προβλήματα, έπαιξαν τα παιχνίδια τους στο Καυτανζόγλειο και υποβιβάστηκαν. Εκείνος όμως παρά το δέλεαρ της πρώτης του συμμετοχής στη μεγάλη κατηγορία, δεν τους ακολούθησε, δείχνοντας από νωρίς στην καριέρα του πως βάζει την δουλειά του πάνω από όλα. Σε εκείνη την φουρνιά πιστώνεται και την ανακάλυψη του Κάπελ και την εδραίωση στην ποδοσφαιρική πιάτσα παικτών όπως οι Μαρκόβσκι, Μαραγκός και άλλοι.
Στις 23 Ιανουαρίου του 2012 θα βρεθεί στις Σέρρες, όταν και ανέλαβε τον Πανσερραϊκό. Εκείνος ο 1,5 χρόνος ήταν ίσως ο πιο έντονος της καριέρας του, από συναισθηματικής άποψης. Τα «λιοντάρια» είχαν μείνει πίσω στη «μάχη» της ανόδου, επί ημερών του κάνουν την «αντεπίθεσή» τους όμως δεν μπαίνουν στα πλέι οφ στην ισοβαθμία με την Καλλονή. Η επόμενη σεζόν ξεκινά εξαιρετικά, δημιουργεί ξανά μία «δική» του ομάδα, παίκτες που πλέον πρωταγωνιστούν στη μεγάλη κατηγορία όπως οι Κουτζαβασίλης, Καρασαλίδης καθιερώνονται στο αρχικό σχήμα, όμως τον Φλεβάρη του 2013 ο Πέτρος Θεοδωρίδης αρρώστησε βαριά και μετά από περίπου δίμηνη νοσηλεία, έφυγε από την ζωή. Η απώλειά του συγκλονίζει τα «λιοντάρια» και ολόκληρη την Ελλάδα και η ομάδα περνά σε περίοδο βαθιάς κρίσης. Υπάρχουν δεκάδες προβλήματα, η τεχνική ηγεσία, οι παίκτες και ελάχιστοι παράγοντες που ήταν κοντά στο τμήμα μένουν μόνοι τους και τελικά ο Πανσερραϊκός έμεινε εκτός πλέι οφ, ξανά σε ισοβαθμία (αυτή τη φορά με τη Νίκη Βόλου). Δείγμα της δύσκολης κατάστασης που υπήρξε τότε στην ομάδα είναι πως την επόμενη σεζόν ο σύλλογος δήλωσε συμμετοχή στην Γ’ Εθνική.
Περίπου έναν χρόνο μετά ο Γρηγορίου θα πανηγύριζε ακόμη μία άνοδο, αυτή τη φορά με την Κέρκυρα. Στο νησί του Ιουνίου βρέθηκε το καλοκαίρι του 2013, «έχτισε» την ομάδα από το μηδέν και στο φινάλε εκείνης της περιόδου επανήλθε στα σαλόνια ως πρωταθλήτρια του Βορείου Ομίλου και δεύτερη στα πλέι οφ. Στους Φαίακες έμεινε και την επόμενη σεζόν, όπου τους οδήγησε σε μία άνετη παραμονή, παίζοντας και καλή μπάλα. Στο φινάλε της χρονιάς 2014/15 ήρθε η πρόταση από τον Ατρόμητο και έγινε κάτοικος Περιστερίου.
Οπου για χρόνια «πάλευαν» για μία ευρωπαϊκή πρόκριση καθώς πολλές φορές η ομάδα έφτανε στην πηγή, αλλά δεν έπινε νερό. Στο ντεμπούτο του Γρηγορίου στον πάγκο του Ατρόμητου εκείνος έγραψε ιστορία, καθώς κέρδισε με 3-1 την ΑΪΚ στην Στοκχόλμη και σε συνάρτηση με το 0-0 του δεύτερου αγώνα, βρέθηκε στα πλέι οφ του Γιουρόπα Λιγκ. Οπου απέναντί του υψώθηκε το τείχος της Φενέρ, των δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Πρώτο ματς στην Ελλάδα και ο Ατρόμητος φτάνει μία ανάσα από το να κάνει την μεγάλη έκπληξη. Παίζει εξαιρετικά, αδικήθηκε κατάφωρα από τον ρέφερι Ορσάτο, χάνει ευκαιρίες για να κερδίσει και τελικά χάνει με 1-0 ύστερα από γκολ του Φαν Πέρσι στο 88′. Το δεύτερο παιχνίδι της Κωνσταντινούπολης ήταν τυπικής σημασίας και στην πορεία φάνηκε πως τα δύο ματς με τους Τούρκους, επηρέασαν την ομάδα. Που δεν συνέχισε ανάλογα και τελικά ο Γρηγορίου έφυγε στις αρχές του Οκτωβρίου. Την στιγμή όμως που ο παράγοντας τύχη είχε γυρίσει πολλές φορές την πλάτη στους Περιστεριώτες, κυρίως σε δύο πολύ κρίσιμα ματς, με την Ξάνθη και στα Γιάννινα. Μάλιστα ο Γιώργος Σπανός τον στήριζε απόλυτα και το «διαζύγιο» των δύο πλευρών μετά την ήττα από τον Ηρακλή, συνέβη επειδή… κάτι έπρεπε να αλλάξει.
Το περασμένο καλοκαίρι επέστρεψε στην Κέρκυρα και ακόμη μία φορά, παρότι πολλοί την θεωρούσαν εκ των φαβορί για υποβιβασμό, κατάφερε όχι μόνο να την οδηγήσει στην παραμονή της αλλά και να παίξει καλή μπάλα. Από τους Φαίακες έφυγε στα μέσα του Απριλίου, αφήνοντάς τους μακρυά από την επικίνδυνη ζώνη.
Λάτρης του 4-2-3-1, δεν είναι όμως δογματικός καθώς πολλές φορές έχουμε δει τις ομάδες του να παίξουν 3-5-2 ή και 4-3-2. Στην πλατεία έχουν παράδοση στο να «βγάζουν» παίκτες ενώ και εκείνος χρησιμοποιεί νεαρά παιδιά. Επί ημερών του στον Ατρόμητο «μονιμοποιήθηκε» ο Λημνιός στην πρώτη ομάδα, ήταν εκείνος που καθιέρωσε τον Ανδρεόπουλο στην Κέρκυρα και μετά μετακινήθηκε στην ΑΕΚ, ενώ ο Γρηγορίου στον Πανσερραϊκό άλλαξε θέση στον Ανάκολγου και έξι μήνες μετά πήρε μεταγραφή στην Ενωση. Ξέχωρα από πολλές περιπτώσεις, κυρίως παικτών της Κέρκυρας, τους οποίους εμπιστεύτηκε από την χρονιά της Foorball League και εδραιώθηκαν στα «σαλόνια». Παράλληλα δημιουργεί πάντα ομάδες συνόλου και δεν είναι τυχαίο πως στις περισσότερες ομάδες του εργάστηκε με «σφιχτά» μπάτζετ αλλά το αποτέλεσμα ήταν αντιστρόφως ανάλογο. Παράλληλα φαίνεται πως έχει μεγάλο ποσοστό επιτυχίας στις προσθήκες ξένων (π.χ. Σουμπίνιο, Κάπελ, Μπίτολο, Τουράμ, Καϊκούτ). Στο τελευταίο κομμάτι μάλιστα υπάρχει και η περίπτωση του Νίκιτς που στα 34 του ντεμπουτάρισε φέτος στη μεγάλη κατηγορία και έδειχνε… 20αρης.
