Κόλαση – παράδεισος, τρία λεπτά δρόμος…

Κακά τα ψέματα η ΑΕΛ μπορεί να πήρε τον βαθμό της ισοπαλίας με τόσα προβλήματα, αλλά δεν φταίει μόνο η… ατυχία της.

Γενικά πιστεύω όπως εγώ, έτσι και άλλοι θα σκέφτονται ακόμα και τώρα. Τελικά είναι κερδισμένη η ΑΕΛ μετά από αυτή την ισοπαλία ή χαμένη; Φυσικά δεν διαφωνώ πως έτσι όπως ήρθε το τελικό 2 – 2, πανηγυρίστηκε σαν… νίκη από τους περισσότερους και από εμένα.

Αλλά για το τελευταίο 20λεπτό του αγώνα, δεν πρέπει να ξεχνάμε το υπόλοιπο ματς. Γιατί η πραγματικότητα είναι πως οι “βυσσινί” κυμάνθηκαν σε χαμηλά επίπεδα απόδοσης. Για ένα ακόμη εκτός έδρας ματς. Πολλά λάθη που έδιναν εύκολα την μπάλα στον αντίπαλο.

Ενώ δημιουργία… μηδέν. Ίσως ήταν το πιο άσχημο ημίχρονο (το πρώτο 45λεπτο στην Κρήτη) των παικτών του Ράτκο Ντόστανιτς, διότι δεν μπορούμε να θυμηθούμε καμία φάση πέραν αυτή του Καπού στο 44΄που δεν ολοκληρώθηκε κιόλας. Στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου τα ίδια. Αργές επιστροφές και κακή κυκλοφορία.

Φάνηκε η απουσία των Αναστασόπουλο και Ουρτάδο δηλαδή. Ο πρώτος μεν έχει πολλά τρεξίματα, μαρκάρει συνεχώς, κάτι που δεν θα άφηνε τους χώρους που είχαν οι αντίπαλοι. Βοηθώντας τα μέγιστα στο τρανζίσιον στην άμυνα. Ο δεύτερος έχει αποδείξει πως είναι ο πλέον… δημιουργικός μέσος στο ρόστερ.

Όπως και να ‘χει η ΑΕΛ κατάφερε να επιστρέψει από την κόλαση στον παράδεισο μέσα σε τρία – τέσσερα λεπτά. Σημασία έχει η επιστροφή στις νίκες, αρχής γενομένης το Σάββατο (14/11) με τον Αγροτικό Αστέρα στο AEL FC Arena.

Tα προβλήματα για να διορθώνονται, πρέπει να αντιμετωπίζονται νωρίς. Πριν “πληγώσουν” περισσότερο την ομάδα.