“Λίγο” 2013 μέσα από τις… διόπτρες μου!

Μία χρονιά φεύγει, άλλη μία έρχεται… όλα καλά ως εδώ, πάντα έτσι θα γίνεται, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου. Συνεχίζοντας λοιπόν την ενασχόλησή μου με την δημοσιογραφία και τα αθλητικά, μετά από ένα “ευχάριστο” διάλειμμα στα σύνορα κάνοντας το χρέος μου προς τη “μαμά πατρίδα”, είπα να μιλήσω μέσα από μερικές εικόνες που μου έμεινα μέσα από τα γήπεδα. Ψάχνοντας λοιπόν το μικρό μου υλικό από φωτογραφίες, μακάρι να γίνει μεγαλύτερο, θυμήθηκα στιγμές που θα ήθελα να τις μοιραστώ. Εύχομαι να μην κουραστεί κανείς.

Μία σημείωση πριν ξεκινήσω να παραθέτω τις εικόνες είναι, πως δεν τρέφω κάποια μεγαλύτερη αγάπη προς τις ομάδες που αναφέρω, απλά λόγω προγράμματος από τη “διεύθυνση” βοηθούσε να τις παρακολουθώ και πιο συχνά. Επίσης οι φωτογραφίες δεν θα ακολουθήσουν χρονικά από Σεπτέμβριο έως τώρα, αλλά τυχαία.

Και ξεκινώ από την αναμέτρηση του Απόλλων Λάρισας με τον Ηρακλή Χάλκης στο γήπεδο της Φιλιππούπολης. Το παιχνίδι διεξαγόταν το πρωί της Κυριακής με το ημερολόγια να δείχνει 13 Οκτωβρίου. Η ομάδα της Χάλκης “πέρασε”, με δύο τέρματα σε ένα παιχνίδι που υπήρχαν και παράπονα για τη διαιτησία. Βέβαια ο ευχάριστος επισκέπτης ήταν το μικρό κοτόπουλο που έκανε λίγο ζέσταμα πίσω από την εστία, μέχρι τελικά που είδε ότι δεν θα περάσει για να αγωνιστεί και έχοντας “καεί” έφυγε μάλλον απογοητευμένο.

Για να πάμε στο γήπεδο της Νέας Πολιτείας και τη νίκη της Αστραπής επί του Άρη Κουλουρίου, που δεν συμμετέχει πια, με το βαρύ 5 – 0. Ελλείψει γιατρού οι ποδοσφαιριστές, έχοντας ένα ψυκτικό έκαναν το χρέος τους κάθε φορά. Φυσικά το άγχος ήταν μεγάλο όταν κάποιος παίκτης ήταν κάτω, αλλά ευτυχώς δεν έγινε κάτι σημαντικό…

Μένω στο ίδιο γήπεδο, απλά αλλάζω αναμέτρηση. Η Αστραπή Νέας Πολιτείας υποδέχεται τον Κίσσαβο Συκουρίου, όπου ακόμα μία νίκη σημειώθηκε στο ενεργητικό των “πορτοκαλί” με 3 – 1. Όπως είδα και τη μπάλα το παιχνίδι θα θύμιζε “μεγάλο τελικό” και μάλιστα ηλιόλουστο.

Βέβαια τα πρώτα σύννεφα δεν άργησαν να φανούν και όλοι πλέον περίμεναν πότε θα “ξεσπάσει” η μπόρα.

Η μπόρα πέρασε στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου. Βέβαια τα σημάδια που άφησε ήταν εμφανή με “τρανό” παράδειγμα τις λακκούβες από νερό και το βαρύ πλέον γήπεδο για μπάλα.

Βέβαια, επειδή τα φυσικά στοιχεία πάντα με “μαγεύουν”. Δεν αντιστάθηκα στον να μην προσπαθήσω να απαθανατίσω το ουράνιο τόξο. Μετά από πολλές προσπάθειες…ναι το κατάφερα.

Συνεχίζοντας στο ίδιο γήπεδο μεταφερόμαστε στη αναμέτρηση που ο Τοξότης “άλωσε” την έδρα της Αστραπής με 1 – 2. Ο Χρήστος Γκάτας σε κάθε ευκαιρία τόνιζε στους ποδοσφαιριστές του τι πρέπει να κάνουν μέσα στο γήπεδο.

Μία φωτογραφία ενός ανθρώπου που κατά τη γνώμη μου είναι και ένα γενικός “κουμανταδόρος” στην ομάδα του Βουκεφάλα. Ναι και τερματοφύλακας ο Μπατζιόλας που κράτησε το “μηδέν” στην αναμέτρηση με την Αναγέννηση Φαρσάλων.

Παράλληλα στη νίκη των “βυσσινί” με 1 – 0 βρέθηκαν και οι τέσσερις ποδοσφαιριστές να σηκώνονται για μία κεφαλιά προς το τέλος της αναμέτρησης δείχνοντας το πάθος τους.

Πάμε Γιάννουλη και Γ’ τοπική κατηγορία. Δυναμό – Δρυμός με ιατρικό επιτελείο σαν νοσοκομείο αν υποθέσουμε πως όλα τα παιδιά ακολουθήσουν καριέρα στην ιατρική.

Παράλληλα στο 1 – 1 με τους φιλοξενούμενους να ισοφαρίζουν στο τέλος αυτή η φωτογραφία δεν μπήκε για τους πανηγυρισμούς. Τα κορίτσια με τα μπλε μπλουζάκια πίσω, θυμίζουν το μαραθώνιο στη Λάρισα που κατάφερε να βγάλει εκτός προγράμματος πολλά αυτοκίνητα.

Καλά τα αγωνιστικά… αλλά το ντέρμπι, στα χαρτιά όπως έδειξε το τελικό 0 – 3, ανάμεσα στην Δάφνη Γλαύκης και την Αστραπή, είχε άλλη φωτογραφία. Μετά τη λήξη το φεγγάρι τα λέει όλα!

Γήπεδο “Γεώργιςο Μητσιμπόνας Α'”, 13η αγωνιστική, Βουκεφάλας – Δήμητρα Αγιάς 4 – 1. Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε…νομίζω γιατί προσπαθώ να μπω και στην ευθεία.

Ηρακλής Λάρισα – Όλυμπος/Μύτικας Καλυβίων. Ο Αλέκος Αλεξανδρής δεν κατάφερε από το λόγο και τις οδηγίες που έδωσε στο ημίχρονο στους ποδοσφαιριστές των φιλοξενούμενων να “σώσει” το βαρύ 5 – 0.

Ακόμα ένα πρωινό Κυριακής με αγώνα. Ο Ιπποκράτης υποδέχεται τη Φλόγα Ευαγγελισμού, με το τελικό σκορ να είναι χορταστικό με το 4 – 3 και νικητές τους “γιατρούς”. Μάλιστα η περίθαλψη τόσο καλή που το “τραυματισμένο” παπούτσι συνεχίζει κανονικά!

Β’ ΕΠΣΛ δεν είχαμε έως τώρα. Ε ωραία Λάρισα 88′ – Μέγας Αλέξανδρος Χαλκιάδων 4 – 0. Είναι αλήθεια πως ο φωτογραφικός φακός αγαπά την κ. Τσακνάκη που υποδεικνύει την παράβαση με τους ποδοσφαιριστές στα πόδια της.

Ενδιαφέρον αναμέτρηση και από την καντίνα του κυρίου Τάκη που παρακολουθεί προσηλωμένος τις προσπάθειες και των δύο ομάδων.

Ψεύτης δεν είμαι όμως. Κι εγώ καλά πέρασα καθώς η παρέα και οι γνώσεις των τριών πανέμορφων παρουσιών σχετικά με το ποδόσφαιρο με έκαναν να θέλω να βρω μια τέτοια γυναίκα (που θα πρέπει να μάθει να παίζει και manager).

Λάρισα 2012… γιατί η εντεκάδα μπροστά στον πάγκο δεν “φτουράει” μία. Και δεν είναι μόνο μία καθώς σε κάθε παιχνίδι ο πάγκος φωτογραφίζεται μαζί με την εντεκάδα. Πως μπορεί κάποιος να μην συμπαθεί αυτή την ομάδα;

Λύκοι – Λάρισα 2012, 2 – 1 με τους φιλάθλους από έξω να είναι “εφευρετικοί” για να δουν άνετα την αναμέτρηση.

Ίδια αναμέτρηση. Το μόνο που θα πω είναι ένα… “ΑΕΛ ολέ, Τρελαίνομαι“!!! Γιατί τα γήπεδα χρειάζονται και παλμό!

Ο Θάνος Δάλλας χαρίζει τη νίκη στην ομάδα του. Ευτυχώς με κατάλαβε και “αφιέρωσε” το γκολ του με ένα φιλί σε όλο το κόσμο.

Τελευταία αγωνιστική πριν “φύγει” το 2013. Ομόνοια – ΠΑΕΔ Πλατυκάμπου διασταυρώνουν τα ξίφη τους στο γήπεδο της Νέας Πολιτείας. Εύκολα τελικά οι ποδοσφαιριστές του Βαγγέλη Στεφανή κερδίζουν με 0 – 5. Αλλά ήταν ένα παιχνίδι που ήθελα να το δω, ανάμεσα σε δύο μικρές ομάδες ηλικιακά. Χωρίς να υπάρξουν παρεξηγήσεις… ήθελα να τα δω τα “πιτσιρίκια”.

Παμέ Πλατύκαμπο, όπου η τοπική ομάδα υποδέχεται την ομάδα του Μελισσοχωρίου. Νίκη με 4 – 0 για τους “μικρούς”. Ο τοίχος όμως λέει “all cops are b…“. Ναι καλά είδα, δεν σχολιάζω συνεχίζω.

Πελασγιώτιδα – Ανθούπολη. Μάχη ομάδων της Λάρισας με τους “πετεινούς” να επικρατούν στη βροχή με 3 – 1. Ο λόγος της φωτογραφίας… close enough, για να καλύψει η μπάλα ολόκληρο το πρόσωπο.

Ακόμα μία επίσκεψη στο γήπεδο του Πλατυκάμπου. Με τον Προμηθέα αυτή τη φορά να υποδέχεται τη Θύελλα Ελάτειας και να κερδίζει 1 – 0. Βέβαια η μπλε μπάλα ήταν κάτι που δεν είχα ξαναδεί σε τοπικό.

Πολλοί και με διάφορους τρόπους είδαν την αναμέτρηση της Πελασγιώτιδας με τον Όλυμπο Γόννων. Το 0 – 0 αποδεικνύεται “φτωχό” καθώς ακόμα και από αέρος είδαν κάποιοι το παιχνίδι.

Λίγο παραδίπλα και οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΛ βλέπουν με αγωνία και “ποντάρουν” ποια από τις δύο ομάδες θα πάρει το τρίποντο. Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες αν πήγα τελικά όλοι στον “κουβά” που φαίνεται από πίσω.

Θα κλείσω με Αντώνη Ζήλο και το τελευταίο του “σφύριγμα” στην αναμέτρηση Αστραπή Νέας Πολιτείας – Δόξα Ραχούλας, με τους γηπεδούχους να επικρατούν με 3 – 1. Ένας από τους καλούς διαιτητές σημάνει το τέλος μέσα από αυτή τη φωτογραφία. Μία αναμέτρηση που θα την θυμάμαι μάλλον για πολλά χρόνια, καθώς δεν ακούστηκε ούτε ένα παράπονο προς την διαιτησία, έστω και για ένα λάθος πλάγιο!

Κλείνω με τοπίο, ο ήλιος δύει, όπως σχεδόν πάντα μετά από κάθε αναμέτρηση. Αυτά από μένα. Καλή Χρονιά λοιπόν σε όλους!!! Ευχές μου τα τυπικά… υγεία, ευτυχία και απλά να  προσθέσω θέστε στόχους και βάλτε τα δυνατά σας για να τους πραγματοποιήσετε!