Μάικλ Τζόρνταν: ο απόλυτος θρύλος (Video)
Το Age of Basketball σας παρουσιάζει το απόλυτο αφιέρωμα στον Μάικλ Τζόρνταν, τον μεγαλύτερο θρύλο στην ιστορία του μπάσκετ. Στατιστικά, δηλώσεις, όσα είπαν γι’ αυτόν, σημαντικά περιστατικά της ζωής του μέσα απ’ τα λόγια του, αναλυτική παράθεση όλων των σεζόν της καριέρας του, ανάλυση, παρουσίαση όλων των νούμερων που σημάδεψαν την πορεία του, όλα τα ρεκόρ του, μόνο στο αναλυτικότερο αφιέρωμα που έγινε ποτέ από ελληνικό μέσο για τον Μάικλ Τζόρνταν.
Όλα όσα πρέπει και θέλετε να γνωρίζετε για τον τεράστιο αυτόν παίκτη σε ένα αφιέρωμα-μαμούθ που ολοκληρώνεται σε 9 μέρη και επιμελήθηκε ο Νίκος Κουσούλης. Αναλυτικά:
Μάικλ Τζόρνταν: μια μικρή παραφωνία – Μέρος I
Μπορεί το ομορφότερο μπασκετικό παραμύθι να έχει σκιά; Η λάμψη του μεγαλύτερου αθλητή όλων των εποχών να θολώσει έστω και για μια στιγμή; Ο άνθρωπος που όσες φορές πάτησε παρκέ από τον Οκτώβρη τη δεκαετία του ’90 έπαιρνε και το πρωτάθλημα να νιώθει ανασφάλεια; Εκείνος που αψήφησε όλους τους νόμους, βαρύτητας, φυσικής, γήρανσης, κάνοντας απίστευτα πράγματα ακόμη και στα 40 του να μιλάει λες και ήταν ένα χαμένο ταλέντο;
Ο Μάικλ Τζόρνταν εισήχθη στο Hall of Fame τον Σεπτέμβριο του 2009 μπαίνοντας προφανώς εκεί που ανήκει κι εκεί που λογικά το όνομά του θα ηγείται από εδώ και στο εξής. Το αφιέρωμα στοντεράστιο θρύλο δεν θα είναι όπως τα προηγούμενα, καθώς, απ’ τη μία θα είναι μεγαλύτερο σε έκταση και θα «σπάσει» σε αρκετά μέρη, ενώ απ’ την άλλη ο ίδιος ο Τζόρνταν μας υποχρεώνει να ξεκινήσουμε με τα όσα έγιναν στην τελετή του Σεπτεμβρίου πρώτα.
Εννιά στους δέκα θα πουν ότι ήταν απαράδεκτος, μικροπρεπής και ασεβής ακόμη και προς τον ίδιο του τον εαυτό στο λόγο του. Όλοι θα πουν ότι τους έκανε άσχημη εντύπωση αυτό που βίωσαν, διάβασαν ή είδαν. Όμως, ίσως αυτός είναι ο Τζόρνταν. Ίσως έτσι πρέπει να τον θυμόμαστε. Έναν αθλητή που δεν μπορούσε παρά να είναι ανταγωνιστικός. Ακόμη και στο λόγο που έβγαλε όταν ανακοινώθηκε ότι μπήκε στο Hall of Fame, σε ηλικία 46 ετών.
Η αλήθεια είναι ότι πολλοί από εμάς που μεγαλώσαμε με τον Τζόρνταν, που είχαμε την αφίσα του στο δωμάτιό μας, που τον μνημονεύαμε στα μονάκια στις αλάνες, νιώσαμε ένα σφίξιμο, μια πίκρα, όταν ο θεός του μπάσκετ θέλησε μόνος του να κατέβει από τον θρόνο που τον είχαμε. Για μια και μόνη βραδιά ο Τζόρνταν ήταν θνητός, είχε αδυναμίες, ήταν κατώτερος των περιστάσεων. Και όχι δεν ήταν στα παρκέ, δεν ήταν όταν έβαζε «Το Σουτ» με τους Καβαλίερς, δεν ήταν όταν έπαιρνε τον πρώτο τίτλο, δεν ήταν όταν ημιλιπόθυμος με γρίπη διέλυε τους Τζαζ με 38 πόντους πριν καταρρεύσει στον 5ο τελικό του 1997, δεν ήταν ούτε όταν έκλεβε την μπάλα από τον Μαλόουν για να κάνει αιώνια κλιπάκι τον Ράσελ και να πάρει τον 6ο τίτλο το 1998. Ήταν με κουστούμι, σε αίθουσα, με μικρόφωνο μπροστά του.
Ο Τζόρνταν ανέβηκε για το λόγο του κλαίγοντας. Όταν σκούπισε τα δάκρυά του, άρχισε… να πυροβολεί κατά πάντων σα να ετοιμαζόταν να βάλει το σορτσάκι και να τους προκαλέσει ξανά στο παρκέ. Ή μάλλον αυτό έκανε, προκαλούσε τους πάντες και τα πάντα. Ό,τι δεν τόλμησε ποτέ κανείς στην καριέρα του Τζόρνταν, να τον μειώσει, το έκανε ο ίδιος με τα λόγια του.
Όλοι τα άκουσαν. Από τον Τζεφ Βαν Γκάντι και τον Μπράιον Ράσελ (που του είχε πει το 1994 ότι αν δεν αποχωρούσε θα τον έκλεινε καλά: «Μετά από εκείνη τη μέρα, όποτε τον βλέπω με σορτσάκι, ορμάω πάνω του»), μέχρι τους γονείς του «που όταν ήμουν μικρός με πείσμωσαν», ακόμη και… τα παιδιά του στα οποία είπε: «Δεν θα ήθελα να ήμουν στη θέση σας μάγκες». Ακολούθησαν ο Μάτζικ Τζόνσον, οΤζορτζ Γκέρβιν και ο Αϊζάια Τόμας (οι δύο τελευταίοι ήταν παρόντες) στους οποίους την είπε για τον «αποκλεισμό» του από το all-star game του 1985 («ήθελα να σου αποδείξω Αιζάια και στον Μάτζικ, τον Μπερντ και τον Τζορτζ ότι ‘μου άξιζε να είμαι εκεί όπως και σε σας και ελπίζω στην καριέρα μου να σας το έδειξα χωρίς αμφιβολία’»). Θυμήθηκε κάθε άσχημη στιγμή, κάθε στιγμή που του άφησε πίκρα. Ποιος; Αυτός που έφτασε ψηλότερα από κάθε άλλον. Αυτός που κατάφερε περισσότερα από κάθε άλλον.
Ένα από τα υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, εκείνη τη βραδιά παρόντα, είπε: «Αυτός είναι ο Μάικλ. Δεν ήταν εκτός χαρακτήρα. Κανείς δεν θα τη γλίτωνε με αυτά που είπε εκείνος απόψε. Αλλά είναι ο Μάικλ και όλοι απλά το δέχονται».
Πλήρωσε μέχρι και τα εισιτήρια του Λιρόι Σμιθ (ο παίκτης που στο λύκειο είχε προτιμηθεί στη δωδεκάδα αντί του Μάικλ) για να είναι κι εκείνος εκεί παρών όταν ο Τζόρνταν έλεγε προς τον τότε προπονητή του,Ποπ Χέρινγκ: «Ήθελα να σιγουρευτώ ότι το έχεις καταλάβει: έκανες λάθος, μάγκα». Και ούτε τον Σμιθ άφησε… ασχολίαστο: «Είναι ακόμη εκείνος ο δίμετρος τύπος, δεν είναι ψηλότερος και λογικά και το παιχνίδι του θα είναι το ίδιο».
Όταν όλο το μπάσκετ θέλησε να γιορτάσει τον Τζόρνταν και να τον αναγνωρίσει ως τον καλύτερο παίκτη όλων των εποχών, εκείνος ήταν μικροπρεπής. Για τον Τζέρι Κράουζε, τζένεραλ μάνατζερ των Μπουλς, που είχε κάποτε δηλώσει ότι η ομάδα και όχι οι παίκτες παίρνουν τα δαχτυλίδια, ο Τζόρνταν θεώρησε σωστό να απαντήσει τώρα: «Εγώ ήμουν, όχι αυτός. Η ομάδα δεν έπαιξε με γρίπη στη Γιούτα». Και συνέχισε: «Ο Κράουζε δεν είναι εδώ. Δεν ξέρω ποιος τον κάλεσε. Εγώ πάντως όχι».
Τον Μπαζ Πίτερσον που αναδείχτηκε καλύτερος παίκτης του Νορθ Καρολάινα, όταν ήταν στην τελευταία χρονιά στο λύκειο (και αυτός και ο Τζόρνταν). Την επόμενη σεζόν ήταν συγκάτοικοι με τον Μάικλ: «Το μόνο που είχα ακούσει ήταν πως ήταν ένα παιδί που ψηφίστηκε καλύτερος. Σκέφτηκα, δεν έπαιξε εναντίον μου, οπότε πώς είναι ο καλύτερος της χρονιάς; Από εκείνη τη στιγμή έγινε κομβικό σημείο για μένα χωρίς να το ξέρει. Δεν το ήξερε, αλλά ήταν».
Τον Ντιν Σμιθ που δεν τον άφησε στην ρούκι σεζόν του στο κολέγιο να ποζάρει για το εξώφυλλο ενός περιοδικού. Τον Πατ Ράιλι. Μέχρι και το… Hall of Fame που ανέβασε το εισιτήριο για την τελετή με αυτόν.
Καλά λόγια άκουσαν ο Φιλ Τζάκσον και οι συμπαίκτες του, με τον Σκότι Πίπεν να ξεχωρίζει στις κουβέντες του Τζόρνταν.
Νωρίτερα, πάντως, είχε αρνηθεί τον τίτλο του καλύτερου όλων των εποχών, έστω και για μια στιγμή:«Όταν το λένε αυτό, νιώθω ταπεινός. Ποτέ δεν έπαιξα εναντίον του Τζέρι Ουέστ. Ποτέ δεν έπαιξα εναντίον του Έλτζιν Μπέιλορ. Ποτέ εναντίον του Ουίλτ Τσάμπερλεν». Μετά από μια μικρή παύση κι ένα χαμόγελο, όμως… «πάντως, θα το ήθελα πολύ να το έχω κάνει». Κι εμείς Μάικλ…
Όλος ο λόγος του έμοιαζε με λογαριασμούς που δεν είχαν κλείσει. Οπότε, για το τέλος, μόνο μία φράση υπήρχε: «Μια μέρα μπορεί να κοιτάξετε και να με δείτε να παίζω ένα παιχνίδι στα 50 μου. Μη γελάτε. Ποτέ μη λέτε ποτέ, γιατί τα όρια, όπως και οι φόβοι, είναι συχνά μόνο μια ψευδαίσθηση».
[youtube -bDKq4O8bhc&feature=related]
[youtube NCXb77b1n28&feature=relmfu]
[youtube zNgJFvAv904&feature=relmfu]
[youtube 2rM57Y3fgzM&feature=relmfu]
Μάικλ Τζόρνταν: οι πρώτες σελίδες του θρύλου – Μέρος II
Μάικλ Τζόρνταν: Ο καλύτερος πριν γίνουν… οι καλύτεροι – Μέρος III
Ο χειμώνας του 1984 ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρων στο Σικάγο. Και όχι μόνο. Ο Τζόρνταν στην πρώτη του χρονιά στο NBA, απελευθερωμένος από τον Ντιν Σμιθ είχε 28.2 πόντους, 6.5 ριμπάουντ, 5.9 ασίστ και 2.4 κλεψίματα ανά αγώνα. Οι Μπουλς έγιναν ήδη από τους πρώτους μήνες παρουσίας του Τζόρνταν…περιοδεύων θίασος.
Οι αντίπαλοι οπαδοί δεν είχαν πρόβλημα να βλέπουν τις ομάδες τους να χάνουν αρκεί ο Τζόρνταν να… τους έριχνε 40-50 πόντους.
Το πόσο αγαπητός έγινε και το τι αίσθηση δημιούργησε ο Τζόρνταν από την πρώτη του χρονιά, φαίνεται από το γεγονός ότι ψηφίστηκε για την πεντάδα του all-star game από τους φιλάθλους το 1984-85, ενώ το Sports Illustrated τον είχε εξώφυλλο μετά από μόλις ένα μήνα στη σεζόν! Η επιλογή του στο all-star game έγινε η αιτία… για να μην παίξει ο Τόμας στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης. Ο Τόμας ξεκίνησε το περίφημο freeze-out του Τζόρνταν, πείθοντας τους συμπαίκτες του στην Ανατολή να μην του δίνουν πάσα! Αποτέλεσμα; Ο Τζόρνταν είχε 7 πόντους με 2/9 σουτ και είδε 6 παίκτες να παίρνουν περισσότερα σουτ από αυτόν. Ο Τόμας είχε εκνευριστεί με την προσοχή που τραβούσε πάνω του ο ρούκι, αλλά το καψώνι αυτό το πλήρωσε πολύ πιο σκληρά απ’ όσο μπορούσε ποτέ να φανταστεί, όταν ο Τζόρνταν το 1992 είπε το περίφημο «ή εγώ ή ο Τόμας» για την Dream Team, με αποτέλεσμα ο άσος των Πίστονς να μείνει εκτός εθνικής.
Ο Τζόρνταν πήρε το βραβείο του Ρούκι εκείνη τη χρονιά, αλλά δεν ήταν ακόμη έτοιμος. Ήταν μόνος του, κι ακόμη είχε αμυντικές αδυναμίες και δεν απειλούσε πίσω από το τρίποντο ιδιαίτερα. Αλίμονο σε αυτούς που έσπευσαν να τον κατακρίνουν.
Η επόμενη σεζόν (1985-86) σημαδεύτηκε από σοβαρό τραυματισμό, με τον Τζόρνταν να σπάει το αριστερό του πόδι μετά από μόλις 3 αγώνες. Αυτός ο τραυματισμός τον κράτησε εκτός για 64 ματς, αλλά πρόλαβε να γυρίσει στο τέλος της χρονιάς, με τους Μπουλς να καταφέρνουν να μπουν στα πλέι οφς. Έμελλε αυτή η κουτσουρεμένη χρονιά να σημάνει την πρώτη απόλυτη υπόκλιση του μπασκετικού κόσμου στο μεγαλείο του Τζόρνταν. Στον πρώτο γύρο των πλέι οφς, οι Μπουλς έπαιξαν με τους Σέλτικς, που «σκούπισαν» τη σειρά. Όμως, οι 63 πόντοι του Τζόρνταν στο 132-131 των Σέλτικς (δύο παρατάσεις) παραμένουν ακόμη και σήμερα το ρεκόρ πόντων στα πλέι οφς, ενώ οι 43.7 πόντοι που είχε μέσο όρο στη σειρά, είναι νούμερο εξωφρενικό.
Η απαρχή της αυτοκρατορίας μπορούμε να πούμε ότι ήταν η σεζόν 1986-87. Ο Τζόρνταν είχε τον υψηλότερο μέσο όρο πόντων στην καριέρα του (37.1), πήρε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ, με ακόμη 6 συνεχόμενες σεζόν να ακολουθούν στις οποίες επίσης πάνω από 20 πόντους μέσο όρο, έγινε ο 2ος παίκτης στην ιστορία (ο Τσάμπερλεν ο άλλος) που είχε πάνω από 3.000 πόντους σε μια χρονιά, έγινε ο 1ος παίκτης στην ιστορία που τελείωσε σεζόν με περισσότερα από 200 κλεψίματα και 100 τάπες, σκόραρε 40+ πόντους σε 9 συνεχόμενα ματς και 23 συνεχόμενους σε ένα παιχνίδι, για να κάνει ρεκόρ NBA. Στο all-star game κέρδισε τον πρώτο από τους δύο διαγωνισμούς καρφωμάτων που έχει πάρει. Όμως, η χρονιά τελείωσε και πάλι άδοξα, με αποκλεισμό από τους Σέλτικς.
Τι έλειπε; Ένας… ινδιάνος. Ο Τζέρι Κράουζε έχει κάνει πολλά λάθη στην καριέρα του, τα περισσότερα στη μετά-Τζόρνταν εποχή των Μπουλς. Το γεγονός ότι εκείνο το καλοκαίρι δεν άκουσε τον Τζόρνταν που του ζητούσε τον Τζο Γουλφ στο ντραφτ του 1987, μάλλον ήταν η πιο επιτυχημένη του κίνηση. Ο Κράουζε έκλεισε τα αυτιά του κι επέλεξε τον Σκότι Πίπεν, σε συμφωνία με τους Σόνικς που πήραν τον Όλντεν Πόλινις σε αντάλλαγμα. Κάπως έτσι (και με τον Χόρας Γκραντ που επιλέχτηκε τότε) γράφτηκε η ιστορία των ‘90s χωρίς ακόμη να το ξέρει κανείς.
Ο Τζόρνταν συνέχιζε το βιολί του. Ήταν ξανά 1ος σκόρερ το 1987-88 με 35.0 πόντους μέσο όρο και 53.5% εντός παιδιάς, κερδίζοντας και το 1ο του MVP, αλλά παίρνοντας και τον τίτλο του Καλύτερου Αμυντικού με 1.6 τάπες και 3.2 κλεψίματα ανά αγώνα και το MVP του all-star game. Οι Μπουλς τελείωσαν για πρώτη φορά στη δική του εποχή με 50 νίκες (50-32) και απέκλεισαν τους Καβαλίερς με 3-2 στον πρώτο γύρο των πλέι οφς για να αποκλειστούν στη συνέχεια από τους Πίστονς του Τόμας.
Το 1988-89 ήταν πιθανότατα η πιο πλήρης στατιστικά χρονιά του Τζόρνταν. Πρώτος σκόρερ με 32.5, 10ος στις ασίστ με 8.0 ανά αγώνα, αλλά και με 8.0 ριμπάουντ και (3ος με) 2.9 κλεψίματα. Οι Μπουλς πέρασαν το εμπόδιο των Καβαλίερς στον πρώτο γύρο με 3-2 με το αξέχαστο «The Shot» στο τέλος του 5ου αγώνα από τον Μάικλ. Όμως, μετά τη Νέα Υόρκη, στους τελικούς δεν μπόρεσαν να περάσουν το εμπόδιο των Πίστονς, που επικράτησαν με 4-2. Οι Πίστονς αυτές τις χρονιές, εφάρμοσαν τους περίφημους «Jordan Rules», το σύστημα του Τσακ Ντέιλι, με το οποίο έκαναν νταμπλ και τριπλ τιμ κάθε φορά που ο Τζόρνταν έπιανε την μπάλα, προσπαθώντας να τον αναγκάσουν να πάρει την προσπάθεια μόνος του χωρίς να βλέπει πάσα.
Το καλοκαίρι του 1989, ο Τζόρνταν… σκεφτόταν καριέρα στο γκολφ όταν αποχωρούσε από τα παρκέ, αλλά οι Μπουλς έκαναν την κίνηση ματ. Απέλυσαν τον Νταγκ Κόλινς και προσέλαβαν τον Φιλ Τζάκσον, ο οποίος εισήγαγε την περίφημη «τριγωνική επίθεση», ένα πολύπλοκο σύστημα από πάσες και «κοψίματα» που έδινε ευκαιρία και στους 5 παίκτες να σκοράρουν, και το οποίο είχε δημιουργήσει ουσιαστικά ο Τεξ Ουίντερ (που το είχε μάθει το 1947 από τον Σαμ Μπάρι), βοηθός προπονητή στους Μπουλς από το 1985.
Οι μεταμορφωμένοι Μπουλς είχαν 55-27, το καλύτερο ρεκόρ τους από το 1971-72 και ο Τζόρνταν τότε πέτυχε το ρεκόρ καριέρας του με 69 πόντους εναντίον των Καβαλίερς. Επίσης, εκείνη ήταν η σεζόν που άρχισε να θεωρείται και μόνιμη απειλή από το τρίποντο, αφού τελείωσε με 37.6%. Όμως, οι Πίστονς είχαν και πάλι τον τελευταίο λόγο στους τελικούς Ανατολής, κερδίζοντας τους Μπουλς με 4-3.
Τρίτος συνεχόμενος αποκλεισμός από τον Τόμας και την παρέα του και κριτική για το αν μπορεί ένας σκόρερ όπως ο Τζόρνταν να οδηγήσει τους Μπουλς στον τίτλο. Το πόσο… λάθος ήταν οι φωνές αυτές της κριτικής, θα το δούμε στο τέταρτο μέρος του αφιερώματος.
Μάικλ Τζόρνταν: Το πρώτο three-peat – Μέρος IV
Μάικλ Τζόρνταν: «I’m back» – Μέρος V
Μετά την αποχώρηση του Τζόρνταν, το NBA βρισκόταν σε αμηχανία. Είχε ξαφνικά χάσει το θεό του, χωρίς λόγο και πρόωρα. Βέβαια, η γενιά που έπαιζε τότε μπάσκετ μπόρεσε να καλύψει επάξια το κενό και ο Χακίμ Ολάζουον βρήκε την ευκαιρία να μαγέψει τον πλανήτη.
Περίπου 1,5 χρόνο μετά την αποχώρησή του, ο Τζόρνταν αποφάσισε να επανέλθει. Λίγο το γεγονός ότι είχε ξεπεράσει το θάνατο του πατέρα του, λίγο ότι είχε πεισμώσει από τα όσα άκουγε για τις μέτριες ικανότητές του στο μπέιζμπολ, λίγο τα όσα έγιναν με την απεργία στο μπέιζμπολ, λίγο ότι του είχε λείψει το παιχνίδι που αγαπούσε, λίγο ότι… οι άλλοι αστέρες είχαν αρχίσει να βγάζουν γλώσσα, ο Τζόρνταν επέστρεψε.
Το 1993-94, χωρίς τον Τζόρνταν, οι Μπουλς πήγαν σχετικά καλά (55-27), αλλά στα πλέι οφς έδειξαν ότι κάτι τους έλειπε. Το 1994-95 οι Μπουλς ξεκίνησαν με 31-31 και ήταν απλά μια μέτρια ομάδα. Ο Τζόρνταν είπε το περίφημο «I’m back» για να ανακοινώσει την επιστροφή του και έπαιξε σε 17 παιχνίδια στο τέλος της κανονικής περιόδου, οδηγώντας τους Μπουλς σε 13-4 σερί και στα πλέι οφς. Σε αυτά τα ματς είχε 26.9 πόντους, 6.9 ριμπάουντ και 5.3 ασίστ. Στο πρώτο ματς, εναντίον των Πέισερς, είχε 19 πόντους, σε αγώνα που έπιασε τη μεγαλύτερη τηλεθέαση για ματς του NBA (κανονικής περιόδου) από το 1975. Στο 4ο ματς από την επιστροφή έβαλε το νικητήριο καλάθι εναντίον της Ατλάντα, ενώ στο 6ο είχε 55 πόντους κατά των Νικς στο Μάντισον.
Ο Τζόρνταν αγωνιζόταν με το νούμερο «45» στην πλάτη (νούμερο που φορούσε στους Μπάρονς και που ήταν πάντα το αγαπημένο του άλλωστε), έχοντας αφήσει στην άκρη το «23», που το Σικάγο είχε αποσύρει στην οροφή του γηπέδου των Μπουλς. Ο Τζόρνταν έγινε ο πρώτος παίκτης στην ιστορία που έπαιζε μπάσκετ ενώ η… φανέλα του είχε αποσυρθεί! Φτάνουμε στον ημιτελικό Ανατολής, απέναντι στο Σικάγο το Ορλάντο του Σακίλ. Μετά το πρώτο ματς, ο Νικ Άντερσον, που έκλεψε την μπάλα από τον Τζόρνταν για να οδηγήσει τους Μάτζικ στη νίκη, είπε: «Αυτός ο τύπος με το 45 δεν μοιάζει με τον παλιό Τζόρνταν». Ο Τζόρνταν «στράβωσε» πολύ άσχημα και με συνοπτικές διαδικασίες οι Μπουλς ύστερα από απαίτησή του, κατέβασαν το «23» από την οροφή. Φορώντας αυτό, ο Τζόρνταν είχε 31.0 πόντους μέσο όρο στη σειρά, αλλά οι Μάτζικ προκρίθηκαν με 4-2.
Τόλμησε κανείς να πει κάτι για το νέο Τζόρνταν; Όποιος το έκανε, την ερχόμενη σεζόν έμαθε ότι μάλλον κάτι δεν είχε καταλάβει καλά. Ο Τζόρνταν, πια, δεν κάρφωνε σαν τρελός, δεν πετούσε, αλλά με τρομερά λέι απ και ακαταμάχητα «fade-away» έκανε ό,τι ήθελε.
Το 1995-96 είναι ίσως η μεγαλύτερη σεζόν για τον Τζόρνταν. Οι νέοι Μπουλς, με τον παικταρά τρελο-Ρόντμαν στο ρόστερ τους κυριάρχησαν απόλυτα. Το Σικάγο ξεκίνησε με 41-3 και τελείωσε με 72-10 στην καλύτερη σεζόν όλων των εποχών για οποιαδήποτε ομάδα στην ιστορία του NBA. Η καλύτερη ομάδα όλων των εποχών αποτελούταν από τον Τζόρνταν, που με 30.4 πόντους ήταν 1ος σκόρερ της λίγκας, τον Πίπεν, που ήταν στην καλύτερη πεντάδα, τον Ρόντμαν, που αναδείχτηκε 1ος ριμπάουντερ, τον Κούκοτς, που ήταν ο καλύτερος 6ος παίκτης, με τους Τζόρνταν, Πίπεν, Ρόντμαν να είναι και στην καλύτερη αμυντική πεντάδα. Ο Τζόρνταν ήταν MVP της κανονικής περιόδου, MVP του all-star game και MVP των τελικών δείχνοντας σε όλο τον πλανήτη ποιος είναι… το αφεντικό του μπάσκετ και καταφέρνοντας κάτι που μόνο ο Ουίλις Ριντ είχε ως τότε (το 1970), ενώ με το 4ο MVP τελικών ανέβηκε στην κορυφή της συγκεκριμένης κατηγορίας. Οι Μπουλς πήγαν με 15-3 στα πλέι οφς κερδίζοντας τους Σόνικς με 4-2. Ο τίτλος ήρθε την «ημέρα του Πατέρα» και ο Τζόρνταν μετά τη στέψη ξέσπασε σε λυγμούς στο πάτωμα των αποδυτηρίων, αγκαλιά με την μπάλα του αγώνα.
Το 1996-97, οι Μπουλς και πάλι έκαναν περίπατο με 69-13 στην κανονική περίοδο και έφτασαν ως τον τίτλο κερδίζοντας τους Γιούτα Τζαζ στους τελικούς. Στον πρώτο τελικό ο Τζόρνταν έβαλε το buzzer-beater για τη νίκη, ενώ στον κρίσιμο 5ο αγώνα (με το σκορ στο 2-2) έδωσε μια μεγάλη παράσταση. Το λεγόμενο «Flu game» έμεινε στην ιστορία με τον Τζόρνταν εμπύρετο και αφυδατωμένο να βάζει 38 πόντους και το καθοριστικό τρίποντο στο τέλος και μετά να καταρρέει λιπόθυμος στα χέρια του Σκότι Πίπεν. Οι Μπουλς έκαναν το repeat και ο Τζόρνταν πήρε και το 5ο MVP τελικών. Μάλιστα, εκείνη τη σεζόν, ο Τζόρνταν πέτυχε το μόνο triple-double στην ιστορία των all-star game, αλλά δεν πήρε τον τίτλο του MVP.
Το 1997-98 τίποτα δεν άλλαξε. Ξανά κυριαρχία με 62-20, ξανά 1ος σκόρερ με 28.7 πόντους, MVPκανονικής περιόδου, καλύτερη πεντάδα, καλύτερη αμυντική πεντάδα, all-star game MVP, ξανά τελικοί με τους Τζαζ, ξανά 4-2. Στο 6ο παιχνίδι με τους Μπουλς να χάνουν με 3 πόντους, ο Τζόρνταν σκοράρει με ντράιβ, μετά κλέβει την μπάλα στη ρακέτα των Μπουλς από τον Μαλόουν και με 6.6 δευτερόλεπτα σκοράρει το ίσως πια γνωστότερο σουτ του, πάνω από τον πεσμένο από την προσποίηση Μπράιον Ράσελ για το πρωτάθλημα των Μπουλς. Το παιχνίδι αυτό είναι το ματς με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση στην ιστορία του NBA.
Το καλοκαίρι με το lock-out να έρχεται, τους Μπουλς να φαίνεται ότι θα διαλυθούν αλλάζοντας το ρόστερ τους (Πίπεν, Ρόντμαν ήθελαν να φύγουν, και ο Τζάκσον), αλλά και για προσωπικούς λόγους, οΤζόρνταν αποχώρησε για δεύτερη φορά από το μπάσκετ: «Αυτή τη στιγμή δεν έχω πνευματικές προκλήσεις όπως στο παρελθόν ώστε να συνεχίσω ως παίκτης του μπάσκετ». Μάλιστα, τον Γενάρη του 1999 δήλωσε ότι κατά 99,9% δεν θα πατούσε ξανά παρκέ ως παίκτης, “αλλά πάντα θα υπάρχει αυτό το 1%”.
Τη δεύτερη επιστροφή του στα παρκέ, το τέλος της καριέρας του, την πορεία του μετά, αλλά και τα όσα έχουν ειπωθεί για τον μεγάλο αστέρα, θα τα δούμε στη συνέχεια του αφιερώματος.
Μάικλ Τζόρνταν: Η 2η επιστροφή – Μέρος VI
πόντους μέσα στη σεζόν. Στις 21 Φεβρουαρίου του 2003 ο Τζόρνταν έγινε ο πρώτος και μόνος άνω των 40 ετών και βέβαια ο γηραιότερος αθλητής στην ιστορία του NBA που ξεπερνούσε τους 40 πόντους σε έναν αγώνα, με τους 43 που έβαλε εναντίον των Νιου Τζέρσεϊ Νετς, μαζεύοντας και 10 ριμπάουντ. Δώδεκα φορές είχε πάνω από 10 ριμπάουντ, ενώ μέσα στη σεζόν είχε 13 double-doubles. Ήταν σε 36 παιχνίδια 1ος σκόρερ των Ουίζαρντς, σε 16 1ος ριμπάουντερ, σε 25 1ος σε ασίστ, σε 32 1ος «κλέφτης» και σε 13 1ος σε τάπες. Όλα αυτά στα… 40 του.Στις 11 Απριλίου «κλείδωσε» τη θέση του πρώτου σκόρερ σε μέσο όρο όλων των εποχών στο NBA με 30.12 μέσο όρο καριέρας, ενώ στις 8 Απριλίου με 26 πόντους και 10 ριμπάουντ εναντίον των Καβαλίερς είχε κάνει το 200ο double-double της καριέρας του. Ρεκόρ χρονιάς οι 45 πόντοι με τους Χόρνετς, τα 14 ριμπάουντ με τους Χοκς και οι 12 ασίστ με τους Κλίπερς. Μέσα στη χρονιά ξεπέρασε και τον Ουίλτ Τσάμπερλεν και ανέβηκε στην 3η θέση των σκόρερ όλων των εποχών στο NBA όταν εναντίον των Χόρνετ έφτασε τους 31.420 πόντους.Σε ηλικία 40 ετών ο Τζόρνταν απέδειξε ότι ήταν μοναδικός, κάνοντας πράγματα που κανείς άλλος δεν έχει καταφέρει ποτέ σε τέτοια ηλικία στα παρκέ του NBA. Κάποιοι μπορεί να λένε ότι το μεγαλείο του ξεθώριασε από τη 2η επιστροφή του, αλλά οι αριθμοί λένε ότι μόνο γιγαντώθηκε ακόμη περισσότερο. Ο Τζόρνταν έκανε ρεκόρ στα 40 του που είναι πολύ δύσκολο να καταρριφθούν στο μέλλον. Έκανε 2 χρονιές που έδειξαν στους νεότερους ότι ο θρύλος του θα μείνει αξεπέραστος για πάντα.Σε κάθε γήπεδο του NBA, ξέροντας ότι τον βλέπουν ως παίκτη για τελευταία φορά, τον αποθέωναν άπαντες, σε μια σεζόν που έμοιαζε με τον απόλυτο φόρο τιμής στον μέγιστο του αθλήματος. Στο all-star game του 2003 ο Τζόρνταν ξεπέρασε τον Καρίμ Αμπντούλ-Τζαμπάρ κι έγινε ο 1ος σκόρερ στην ιστορία των all-star game. Στις 11 Απριλίου του 2003 οι Μαϊάμι Χιτ, στο ματς που ο Τζόρνταν γινόταν επίσημα ο 1ος σκόρερ σε μέσο όρο όλων των εποχών στο NBA, τον τίμησαν αποσύροντας στην οροφή του γηπέδου τους τη φανέλα του, με τον Τζόρνταν να γίνεται ο 1ος παίκτης του οποίου η φανέλα αποσύρεται από ομάδα για την οποία δεν έπαιξε ποτέ. Στο all-star game του 2003 ο Άλεν Άιβερσον και ο Τρέισι ΜακΓκρέιντι του πρόσφεραν τη θέση του βασικού, αλλά αρνήθηκε. Τελικά, δέχτηκε όταν το έκανε ο Βινς Κάρτερ.Στο τελευταίο του ματς στο Σικάγο, οι οπαδοί των Μπουλς τον χειροκροτούσαν όρθιοι επί 4 λεπτά!Ο τελευταίος του αγώνας στο NBA ήταν στις 16 Απριλίου του 2003 στη Φιλαντέλφια. Ο Τζόρνταν τελείωσε το ματς με 15 πόντους, 4 ριμπάουντ και 4 ασίστ. Αποχώρησε από το παρκέ με 4:13 για το τέλος της τρίτης περιόδου, αλλά από το ξεκίνημα της τέταρτης περιόδου όλο το γήπεδο φώναζε «We want Mike» (σ.σ. «Θέλουμε τον Μάικ»). Ο Νταγκ Κόλινς τον πίεσε και ο Τζόρνταν (που είχε ήδη βάλει πάγο στα γόνατά του), μπήκε μέσα 2:35 πριν το τέλος. Στο 1:45 ο Έρικ Σνόου του έκανε επίτηδες φάουλ, ο Τζόρνταν έβαλε και τις δύο βολές και μετά ο Μπόμπι Σίμονς έκανε επίτηδες φάουλ στον Τζον Σάλμονς για να μπορέσει ο Τζόρνταν να βγει αλλαγή για τελευταία φορά στην καριέρα του. Ολόκληρο το γήπεδο (21.257 φίλαθλοι), συμπαίκτες, αντίπαλοι, διαιτητές και γραμματεία σηκώθηκαν όρθιοι και τον χειροκροτούσαν επί τρία λεπτά.Ο Τζόρνταν μετά την αποχώρησή του θέλησε να επιστρέψει στο πόστο του ως πρόεδρος των Ουίζαρντς, αλλά ο ιδιοκτήτης Έιμπ Πόλιν τον… απέλυσε στις 7 Μαΐου του 2003. Ο Τζόρνταν δήλωσε προδομένοςκαι είπε ότι αν ήξερε πως θα τον απέλυαν μόλις αποχωρούσε από τα παρκέ, δεν θα έπαιζε ποτέ για τους Ουίζαρντς.Το 2006, ο Τζόρνταν χώρισε οριστικά με τη γυναίκα του, Χουανίτα, η οποία πήρε 168 εκατομμύρια δολάρια στο συμβιβασμό, ποσό που τότε ήταν ο πιο ακριβός συμβιβασμός σε διαζύγιο στην ιστορία.
Μάικλ Τζόρνταν: ο μύθος με νούμερα – Μέρος VII
1 – ο αγώνας που δεν πέτυχε διψήφιο αριθμό πόντων με τη φανέλα των Σικάγο Μπουλς. Είχε διψήφιο αριθμό πόντων σε 1108 από τα 1109 ματς του με τους Μπουλς. Μοναδικό ματς που έμεινε σε μονοψήφιο αριθμό οι 8 πόντοι σε 16 λεπτά στις 22 Μαρτίου του 1986 (χρονιά του τραυματισμού του) εναντίον των Κλίβελαντ Καβαλίερς.2 – οι συνεχόμενοι αγώνες πλέι οφς στους οποίους είχε 50 ή περισσότερους πόντους, αριθμός ρεκόρ (28/4 και 1/5 1988 με Καβαλίερς, 50 και 55 πόντους).3 – οι χρονιές που αναδείχτηκε 1ος σε κλεψίματα στο NBA (1987-88, 1989-90, 1992-93) και οιχρονιές που ήταν και 1ος σκόρερ και 1ος κλέφτης της λίγκας (μόνο ο Άιβερσον το έχει επαναλάβει).5 – τα παιχνίδια που πέτυχε 60 ή περισσότερους πόντους στην καριέρα του (4 κανονικής περιόδου και 1 πλέι οφς).6 – οι τίτλοι που έχει κατακτήσει στην καριέρα του (με τους Μπουλς) και τα MVP τελικών που έχει (σε κάθε παρουσία του σε τελικούς).7 – οι συνεχόμενοι τίτλοι 1ου σκόρερ που πήρε στο πρωτάθλημα (1987-93).7 – τα συνεχόμενα triple-double που πέτυχε (25/3-6/4 του 1989). Μάλιστα είχε 10 triple double σε 11 ματς εκείνη την περίοδο. Στο μόνο ματς που δεν τα κατάφερε είχε 40 πόντους, 11 ασίστ και 7 ριμπάουντ. Δεύτερος στην ιστορία μαζί με τον Όσκαρ Ρόμπερτσον, 1ος ο Τσάμπερλεν με 9 συνεχόμενα.8 – οι σεζόν στις οποίες είχε 30.0 ή περισσότερους πόντους μέσο όρο.9 – οι χρονιές που ήταν 1ος στο NBA σε προσπάθειες εντός παιδιάς.9 – οι φορές που επιλέχτηκε στην Καλύτερη Αμυντική Πεντάδα.10 – οι χρονιές που πήρε τον τίτλο του 1ου σκόρερ (μέσο όρο) στο NBA (1986-93, 1995-98).11 – οι χρονιές που ήταν 1ος σκόρερ σε σύνολο πόντων στο NBA (1984-85, 1986-93, 1995-98).13 – τα συνεχόμενα εύστοχα σουτ σε αγώνα πλέι οφς (5 Ιουνίου 1991, Λέικερς), αριθμός ρεκόρ για το NBA.14/15 – οι σεζόν της καριέρας του είχε 45 ή περισσότερους πόντους ρεκόρ παραγωγικότητας χρονιάς. Μοναδική χρονιά που δεν το έκανε, το 1986-87, χρονιά του τραυματισμού του.19 – οι συνεχόμενες βολές που έβαλε σε ένα ματς (με τους Νετς στις 26 Φλεβάρη του 1987).23 – οι συνεχόμενοι πόντοι που πέτυχε σε ένα ματς (16 Απριλίου 1987 με Χοκς).
29% – το ποσοστό των πόντων της ομάδας του που έβαλε κατά τη διάρκεια της καριέρας του (32.292/111.541).
31 – τα triple-double που κατέγραψε στην καριέρα του (28 κανονικής περιόδου, 2 πλέι οφς, 1 all-star game).
35 – οι συνεχόμενοι τελικοί στους οποίους είχε τουλάχιστον 20 πόντους (ρεκόρ NBA, όλα τα ματς τελικών της καριέρας του).
35 χρονών και 61 ημερών – όταν πήρε τον τελευταίο τίτλο 1ου σκόρερ του NBA, ο γηραιότεροςπαίκτης στην ιστορία που το κατάφερε.
37.1 – ο υψηλότερος μέσος όρος πόντων σε κανονική περίοδο στην καριέρα του, το 1986-87.
38 χρονών και 315 ημερών – όταν πέτυχε 51 πόντους εναντίον των Νιου Όρλιν Χόρνετς (29 Δεκεμβρίου 2001) για να γίνει ο γηραιότερος παίκτης που σκοράρει πάνω από 50 πόντους σε ένα ματς στην ιστορία.
38.1 – οι πόντοι που πετύχαινε στα παιχνίδια κανονικής περιόδου απέναντι σε ομάδες που προπονούσε ο Τζεφ Βαν Γκάντι.
39 – τα παιχνίδια που πέτυχε 50 ή περισσότερους πόντους στην καριέρα του (31 κανονικής περιόδου και 8 πλέι οφς).
40 χρονών και 4 ημερών – όταν πέτυχε 43 πόντους εναντίον των Νιου Τζέρσεϊ Νετς (21 Φεβρουαρίου 2003) για να γίνει ο γηραιότερος παίκτης στην ιστορία του NBA που σκοράρει πάνω από 40 πόντουςκαι ο μοναδικός «40αρης» που σκόραρε 40 σε ένα ματς.
41.0 – ο υψηλότερος μέσος όρος πόντων στην ιστορία του NBA σε σειρά τελικών πλέι οφς (με Φίνιξ Σανς, 1993).
55 – το ρεκόρ πόντων του σε αγώνα τελικών NBA (1993, Φίνιξ Σανς).
63 – οι περισσότεροι πόντοι που έχει πετύχει ποτέ παίκτης του NBA σε έναν αγώνα πλέι οφς (20 Απριλίου 1986 με Μπόστον Σέλτικς).
69 – το ρεκόρ πόντων του σε έναν αγώνα (28 Μαρτίου 1990 με Καβαλίερς). Σε εκείνο το ματς είχε 23/37 σουτ, 21/23 βολές, 18 ριμπάουντ, 6 ασίστ, 4 κλεψίματα σε 50 λεπτά.
80 – οι αγώνες το 1988-89 στους οποίους έκανε τουλάχιστον 1 κλέψιμο (έπαιξε σε 81 ματς). Στην ιστορία το έχει καταφέρει μόνο αυτός και ο Κρις Πολ.
91 – οι φορές που εμφανίζεται το όνομα του Τζόρνταν στις 100 πρώτες θέσεις των ρεκόρ σκοραρίσματος σε ένα ματς στην ιστορία των Μπουλς.
101 – εύστοχα σουτ εντός παιδιάς σε σειρά πλέι οφς 6 αγώνων, αριθμός ρεκόρ (με Φίνιξ το 1993).
127 εκατοστά – είχε μετρηθεί το (κάθετο από σταθερή θέση) άλμα του στα πρώτα χρόνια καριέρας του.
179 – οι συνεχόμενοι αγώνες πλέι οφς στους οποίους είχε διψήφιο αριθμό πόντων. Είναι όλοι οι αγώνες που έπαιξε στα πλέι οφς στην καριέρα του. Είναι ο μοναδικός παίκτης στην ιστορία του NBA που έχει πετύχει περισσότερους από 15 πόντους σε όλα τα παιχνίδια της καριέρας του στα πλέι οφς.
211 – τα παιχνίδια που πέτυχε 40 ή περισσότερους πόντους στην καριέρα του (173 κανονικής περιόδου και 38 πλέι οφς).
240 – τα παιχνίδια στα οποία έκανε double-double (201 κανονικής περιόδου, 39 πλέι οφς)
262 – οι πόντοι του σε all-star game, 1ος όλων των εποχών, ενώ είναι 1ος και σε μέσο όρο με 20.2 μέσο όρο.
671 – τα παιχνίδια που πέτυχε 30 ή περισσότερους πόντους στην καριέρα του (562 κανονικής περιόδου και 109 πλέι οφς).
866 – τα συνεχόμενα παιχνίδια που πέτυχε περισσότερους από 10 πόντους (840 με Μπουλς και 26 με Ουίζαρντς).
867 – οι αγώνες στους οποίους ήταν ο 1ος σκόρερ της ομάδας του.
1.099 – τα παιχνίδια που πέτυχε 20 ή περισσότερους πόντους στην καριέρα του (926 κανονικής περιόδου και 173 πλέι οφς).
3.044 – οι περισσότεροι πόντοι που πέτυχε σε μια σεζόν (1986-87). Μόνο αυτός και ο Τσάμπερλεν έχουν σκοράρει περισσότερους από 3000 πόντους σε μια χρονιά
32.292 – οι πόντοι που πέτυχε σε όλη του την καριέρα στην κανονική περίοδο και τον κατατάσσουν 3ο στην ιστορία
Μάικλ Τζόρνταν: Είπαν γι’ αυτόν – Μέρος VIII
Συνεχίζουμε το αφιέρωμα στον Μάικλ Τζόρνταν με το προτελευταίο μέρος του, τα όσα είπαν άλλοι γι’ αυτόν κατά καιρούς. Λένε ότι ένας αθλητής αναγνωρίζεται με βάση το τι λένε οι υπόλοιποι γι’ αυτόν. Τότε ο Τζόρνταν δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Στο επόμενο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος θα αναφερθούμε στα λόγια του ίδιου του Τζόρνταν, περνώντας τα γνωστά και τετριμμένα και πηγαίνοντας στα λιγότερο γνωστά.
Ο Μάτζικ Τζόνσον είχε πει σε ανύποπτο χρόνο για τον Τζόρνταν: «Υπάρχει ο Μάικλ Τζόρνταν σε ένα επίπεδο και μετά υπάρχουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι σε ένα άλλο».
Ο Λάρι Μπερντ είχε πει μετά το 2ο παιχνίδι των πλέι οφς του 1986, όταν ο Τζόρνταν είχε 63 πόντους, 5 ριμπάουντ, 6 ασίστ, 3 κλεψίματα, 2 τάπες με 22/41 σουτ και 19/21 βολές σε 53 λεπτά συμμετοχής:«Νομίζω ότι ήταν ο θεός ντυμένος Μάικλ Τζόρνταν. Είναι ο πιο εκπληκτικός παίκτης στο NBA. Σήμερα, μέσα στο Μπόστον Γκάρντεν, σε πανεθνική τηλεοπτική κάλυψη, στα πλέι οφς, εκείνος έδωσε μια από τις μεγαλύτερες παραστάσεις στην ιστορία. Δεν πίστευα ότι κάποιος θα μπορούσε να το κάνει αυτό εναντίον των Μπόστον Σέλτικς».
Ο Μπραντ Ντόχερτι είχε πει για το περίφημο «The Shot» του 1989 στα πλέι οφς εναντίον των Καβαλίερς: «Δεν μπορώ να πιστέψω ότι έβαλε αυτό το σουτ. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς έμεινε στον αέρα τόση ώρα».
Ο Νταγκ Κόλινς, προπονητής των Μπουλς τότε, μιλώντας για το σύστημα της ομάδας στη φάση του«The Shot»: «Το σύστημα ήταν ‘δώστε την μπάλα στον Μάικλ και όλοι οι υπόλοιποι μείνετε μακριά από το δρόμο του’».
Ο Μάτζικ Τζόνσον, μιλώντας για την ικανότητα του Τζόρνταν στον αέρα: «Όταν ο Μάικλ πηδήξει λέει ‘λοιπόν, λέω να αράξω εδώ πάνω στον αέρα για λίγο, να χαλαρώσω’. Μετά, ξαφνικά λέει ‘τελικά λέω να κάνω 360 μοίρες. Όχι, άλλαξα γνώμη. Θα αλλάξω κατεύθυνση και θα πάω απ’ την άλλη μεριά’. Είναι πραγματικά απίστευτος».
«Αυτή είναι μια μέρα που ήλπιζα να μην έρθει ποτέ. Είναι η πιο δύσκολη μέρα στην ιστορία των Σικάγο Μπουλς. Είναι μια δύσκολη μέρα για ολόκληρο το Σικάγο, μια δύσκολη μέρα για το NBA, μια δύσκολη μέρα για όλους τους λάτρεις του μπάσκετ σε όλο τον κόσμο», Τζέρι Ράινσντορφ, πρόεδρος των Μπουλς, σχολιάζοντας την αποχώρηση του Τζόρνταν στις 13 Ιανουαρίου του 1999.
Ο Πατ Ράιλι, μετά την αποχώρηση του Τζόρνταν: «Όταν τα βράδια ξαπλώνω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι ξέρω ότι εκεί έξω υπήρχε ένας τύπος που ποτέ δεν μπόρεσα να κερδίσω. Επίσης, δεν φαίνεται ότι θα έχω άλλη ευκαιρία να το κάνω. Αυτό με ενοχλεί».
Ο Ντικ Έμπερσολ, πρόεδρος του NBC Sports, μετά την αποχώρηση του Τζόρνταν: «Ήμασταν όλοι τυχεροί να γίνουμε μέρος μιας από τις πιο μαγικές περιπέτειες στην ιστορία του αθλητισμού. Τώρα, η τηλεόραση και το NBA πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε σε άλλες βάσεις τους νέους αστέρες στο πρωτάθλημα».
Ο Μπιλ Κλίντον είχε πει στη δεύτερη αποχώρηση του Τζόρνταν, καθώς έβγαζε λόγο όταν ο Μάικλ ανακοίνωνε το «αντίο» του : «Ξέρω ότι οι περισσότερες κάμερες είναι αυτή τη στιγμή αλλού και δεν με πειράζει. Νομίζω ότι είναι πρέπον οι οπαδοί σε όλη την Αμερική να πάρουν 1-2 μέρες από το χρόνο τους για να κάνουν ‘οοο’ και ‘ααα’ και να κρατήσουν και πάλι την ανάσα τους, ώστε να είναι ξανά χαρούμενοι».
Ο Σακίλ Ο’ Νιλ μετά την αποχώρηση του Τζόρνταν: «Κάποτε θα πω στα εγγόνια μου ότι είχα την ευκαιρία να παίξω εναντίον του. Θα μου λείψουν οι αέρινες, ακροβατικές κινήσεις του».
Κλείνουμε με τα λόγια του Ντέιβιντ Στερν, που δείχνουν ακριβώς πώς θα έπρεπε μια ολόκληρη χώρα (στην περίπτωση του Μάικλ ένα ολόκληρο άθλημα) να αποχαιρετά τον καλύτερό της: «Εκ μέρους του NBA, των 29 ομάδων του και των εκατοντάδων εκατομμυρίων οπαδών του, θέλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μας για όσα ο Μάικλ σήμαινε για το παιχνίδι του μπάσκετ και για τον ηγετικό του ρόλο, και μέσα και έξω από τα παρκέ. Του ευχόμαστε τα καλύτερα, σε αυτόν και την οικογένειά του. Οι φίλαθλοι του μπάσκετ σε όλο τον κόσμο είναι απίστευτα τυχεροί που στόλισε το άθλημά μας με το ταλέντο του για 13 σεζόν στο NBA».
Μάικλ Τζόρνταν: μέσα από τα δικά του λόγια – Μέρος IX
Ολοκληρώνουμε σήμερα το αφιέρωμα στον Μάικλ Τζόρνταν με το 9ο και τελευταίο μέρος του. Σήμερα θα δούμε ορισμένα από όσα έχει κατά καιρούς πει ο Τζόρνταν, προσπαθώντας να μην αναφέρουμε τα πιο γνωστά και τετριμμένα. Θα ασχοληθούμε περισσότερο με εκείνα που είπε μέσα από το βιβλίο του, ώστε στο μέρος αυτό του αφιερώματος να τον γνωρίσουμε καλύτερα και μέσα από τα λόγια του, εκτός της εξωπραγματικής στατιστικής παρακαταθήκης που άφησε στο παγκόσμιο μπάσκετ.
Μιλώντας για τον αγαπημένο του αθλητή: «Το πρώτο μου παρατσούκλι μικρός ήταν ‘Μάτζικ’, αλλά ο μόνος παίκτης για τον οποίο ήξερα τα πάντα ήταν ο Dr.J. Στην πρώτη μου σεζόν έπαιξα καλά απέναντι στη Φιλαντέλφια, αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα όταν έπρεπε να μαρκάρω τον Τζούλιους ή να με μαρκάρει αυτός επειδή τον θαύμαζα τόσο πολύ. Ήμουν ευτυχισμένος απλά και μόνο που ήμουν στο ίδιο παρκέ με αυτόν».
Ο σπάνιος όρος στο πρώτο του συμβόλαιο και πώς αυτός ήρθε: «Το γήπεδο μπάσκετ ήταν πάντα το καταφύγιό μου. Εκεί πήγαινα όταν ήθελα να βρω λύση σ’ ένα μου πρόβλημα. Όταν υπέγραψα με τους Σικάγο Μπουλς το 1984 υπήρχε όρος στα συμβόλαια των παικτών που τους απαγόρευε συγκεκριμένες δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένου του να παίζουν μπάσκετ τα καλοκαίρια. Αν το έκανες, η ομάδα σου έσπαγε το συμβόλαιο. Δεν υπήρχε περίπτωση να δεχτώ κάτι τέτοιο. Έπρεπε να παίζω τα καλοκαίρια όχι μόνο επειδή μου άρεσε αλλά και για να βελτιωθώ. Μετά από πολλές διαπραγματεύσεις οι Μπουλς δέχτηκαν αυτό που εγώ ονομάζω όρο ‘αγάπη για το παιχνίδι’».
Για το αν νιώθει ότι ήταν ο «Chosen One» του παγκόσμιου μπάσκετ: «Κανένας στην οικογένειά μου δεν ήταν πάνω από 1.80, ενώ εγώ ήμουν 1.98. Από πού κι ως πού; Γιατί εγώ ήμουν πάνω από 1.80; Κάτι τόσο μακρινό προς την οικογένειά μου; Υπό αυτή την έννοια, ναι, ήμουν ο Chosen one».
Μιλώντας για το περιστατικό με τον Αϊζάια Τόμας στο all-star game του 1986, το περίφημο freeze-out: «Στο all star game του 1985 ήθελα να γνωρίσω παίκτες, να παίξω και να ταιριάξω. Αυτό που προσπαθούσα να αποφύγω, όμως, συνέβη παρόλα αυτά. Βγήκα στο διαγωνισμό καρφωμάτων με τη φόρμα της Nike και κάποιοι παίκτες όπως ο Αϊζάια Τόμας και ο Ντομινίκ Ουίλκινς πίστεψαν ότι ήμουν ασεβής. Εγώ νόμιζα ότι απλώς έκανα χάρη στη Nike. Υπήρχαν και άλλα περιστατικά που θεώρησαν ότι ήμουν ασεβής ενώ εγώ πίστευα το αντίθετο. Κάποιος είπε ότι δεν χαιρέτησα τον Αϊζάια σ’ ένα ασανσέρ. Όμως υπήρχε λόγος. Ήμουν σ’ ένα ασανσέρ γεμάτο από μεγάλους παίκτες και φοβόμουν να πω οτιδήποτε. Δεν ήθελα να θεωρηθεί ότι έχω υπερβολική αυτοπεποίθηση, οπότε δε μίλησα. Όταν επέστρεψα στο Σικάγο, ένας δημοσιογράφος μου είπε για το freeze-out. Μου είπε ότι ο Αϊζάια, ο Τζορτζ Γκέρβιν και άλλοι παίκτες γελούσαν με το πώς προσπάθησαν να με ντροπιάσουν μη δίνοντάς μου τη μπάλα. Να σου πω την αλήθεια, δεν είχα καταλάβει τίποτα. Όμως, αυτό το περιστατικό ήταν μια από τις πιο επώδυνες εμπειρίες της ζωής μου. Ήμουν τόσο ανήξερος και αφελής για το τι γινόταν που δε γνώριζα πώς να αντιδράσω. Συζήτησα με τους γονείς μου και είπαμε ότι ή θα έπρεπε να μάθω απ’ αυτό ή θα έπρεπε να αντιδράσω. Αποφάσισα να κάνω και τα δυο. Το επόμενο βράδυ παίζαμε στο Ντιτρόιτ.Έπαιζα σα δαιμονισμένος. Είχα 49 πόντους και 15 ριμπάουντ και τους κέρδισα στην παράταση. Δεν υπήρχε περίπτωση να τους αφήσω να πάρουν εκείνο το ματς».
Η πρώτη μεγάλη κόντρα με τον Κράουζε και τον Κόλινς: «Όταν ήρθε ο Ντάγκ Κόλινς, αυτός και ο Κράουζε μου μίλησαν και μου ξεκαθάρισαν ότι δεν ήθελαν να παίξω μπάσκετ το καλοκαίρι. Κοίταξα τον Κράουζε στα μάτια και είπα ‘κοίτα, εγώ θα πάω στο Νορθ Καρολάινα να παίξω, έτσι βελτιώνομαι, πρέπει να παίζω τα καλοκαίρια. Εξάλλου, μόλις τελείωσα μια σεζόν παίζοντας περισσότερα από 40 λεπτά ανά αγώνα για σας’. Μου είπαν και οι δυο ‘είσαι ιδιοκτησία των Μπουλς και εμείς θα σου λέμε τι θα κάνεις και όχι’. Τρελάθηκα, φώναξα ‘δεν ελέγχετε το χρόνο μου, το καλοκαίρι μου. Απλώς οχτώ μήνες το χρόνο δουλεύω για τους Μπουλς. Δεν είμαι ιδιοκτησία κανενός’ και έφυγα. Λίγες εβδομάδες μετά, ήρθε η ώρα του καλοκαιρινού τουρνουά. Ήμουν επαναστάτης αλλά δεν ήμουν τρελός. Δεν ήθελα άλλα προβλήματα με τη διοίκηση. Οπότε αποφάσισα ότι δεν θα παίξω, παρότι θα πήγαινα για να υποστηρίξω την ομάδα. Μόλις έφτασα, ο Κράουζε έστειλε μήνυμα στο δωμάτιό μου ‘ξέρω ότι δεν θα παίξεις αλλά αν το κάνεις, θα σου επιβάλουμε το ανώτερο δυνατό πρόστιμο’. Βγήκα απ’ τα ρούχα μου. Πήγα στο γήπεδο και είδα τον Κράουζε και τον Κόλινς να κάθονται στην πρώτη σειρά των κερκίδων. Είχαν έρθει να δουν τι θα κάνω παρότι ήξεραν ότι δεν θα έπαιζα. Τους κοίταξα και έτρεξα στα αποδυτήρια. ‘Δώσε μου μια εμφάνιση’. Προσπάθησαν να μου επιβάλουν πρόστιμο αλλά δεν μπορούσαν λόγω του όρου ‘αγάπη για το παιχνίδι’. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί προσπάθησαν να με σπάσουν. Ο Κράουζε πάντως φερόταν σε όλους σαν να ήταν κομμάτια κρέας»
Για τον Μάτζικ Τζόνσον και το HIV: «Ο ατζέντης του Μάτζικ τηλεφώνησε στο δικό μου και του είπε να με πάρει. Οδηγούσα προς το σπίτι μετά την προπόνηση όταν ο Ντέιβιντ Φολκ τηλεφώνησε. Μου είπε ότι ο Μάτζικ είχε κάτι πάρα πολύ σημαντικό να μου πει και να τον πάρω αμέσως. Έτσι και έκανα. Πήρα τον Μάτζικ και είπα ‘τι τρέχει;’. Μου είπε ότι ήταν οροθετικός και ότι θα ανακοίνωνε την απόφασή του σε συνέντευξη τύπου μια ώρα αργότερα. Έμεινα έκπληκτος. Δεν μπορούσα καν να οδηγήσω. Σταμάτησα στην άκρη και απλώς τον άκουγα. Αρχικά δεν μπορούσα να αντιληφθώ πλήρως τι μου έλεγε. Ήξερα για το AIDS αλλά δεν ήμουν σίγουρος τι ακριβώς ήταν ο ιός HIV. Μου τα εξήγησε όλα, τι σήμαινε και τι θα έκανε. Δεν μπορούσα να πιστέψω στα αυτιά μου. Ό,τι έλεγε ήταν αισιόδοξο. Έλεγε ότι θα το νικούσε και ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Αν αυτό είχε συμβεί σε μένα, δεν θα μπορούσα να μιλήσω σε κανέναν. Δεν θα ήθελα να μιλήσω σε κανέναν. Δεν θα μπορούσα να με φανταστώ να παίρνω τηλέφωνα, να εξηγώ ήρεμος την κατάσταση και να παραμένω αισιόδοξος. Δεν θα μπορούσα καν να ανοίξω το στόμα μου. Πόσοι άλλοι διάσημοι θα τολμούσαν να μιλήσουν δημόσια, να αντιμετωπίσουν την κριτική απ’ όλους και μετά να έχουν τη δύναμη να πολεμήσουν το πρόβλημά τους;».
Σε ανύποπτο χρόνο, το 1991, ο Τζόρνταν είχε πει: «Όταν αφοσιωθώ σε κάτι, πάντα πίστευα ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα. Πρέπει να περιμένεις πράγματα απ’ τον εαυτό σου πριν μπορέσεις να τα κάνεις. Μετά το μπάσκετ θέλω να γίνω επαγγελματίας παίκτης του γκολφ. Θέλω να παίξω στο NBA άλλα 5 χρόνια, να φτάσω συνολικά τα 12. Σ’ εκείνο το σημείο νομίζω ότι θα μπορώ ακόμη να κάνω τα πράγματα που κάνω τώρα. Αλλά μετά θα αρχίσω να πέφτω σε ικανότητες και δεν μπορώ να παίζω όταν πέφτω. Θα τελειώσω με το NBA όταν φτάσω στα 33. Μετά θέλω να παίξω δύο χρόνια στην Ευρώπη. Κι μετά θέλω να γίνω παίκτης του γκολφ».
Για τον μεγάλο τραυματισμό του και τη ρήξη στις σχέσεις του με τους Κράουζε και Ράινσντορφ:«Στο τρίτο ματς της δεύτερης σεζόν μου έσπασα το αριστερό μου πόδι. Έκλαιγα για μέρες. Είχα τέτοια κατάθλιψη που ο πατέρας μου αναγκάστηκε να έρθει από τη Βόρεια Καρολάινα γιατί ανησυχούσαν τι θα κάνω. Επτά βδομάδες αργότερα το σπάσιμο δεν είχε δέσει. Έπεισα το γιατρό να μου βάλει αφαιρούμενο νάρθηκα αντί για γύψο. Αυτό ήταν το μόνο που χρειαζόμουν. Άρχισα να επιταχύνω τη διαδικασία αποθεραπείας. Στις 12 Φλεβάρη γύρισα στο Σικάγο για επανεκτίμηση. Αλλά ο Τζέρι Ράινσντορφ και ο Τζέρι Κράουζε δεν ήθελαν να παίζω. Εγώ γύρισα στη Βόρεια Καρολάινα και παρόλα αυτά άρχισα να παίζω. Πρώτα σουτάκια, μετά ελαφρά μονάκια, μετά 2on2 και τέλος κανονικά διπλά. Σε τέσσερις εβδομάδες ήμουν έτοιμος και κανείς δεν ήξερε τίποτα. Πήγα πίσω και οι γιατροί δεν μπορούσαν να πιστέψουν πώς το αριστερό μου πόδι ήταν πιο δυνατό από το δεξί μου. Ξανά ραντεβού και ο γιατρός είπε ότι είχα 10% πιθανότητες να ξανασπάσω το πόδι μου. Αυτό ήταν αρκετό για τον Κράουζε και τον Ράινσντορφ. Μου είπαν ‘δεν θα ρισκάρουμε, εσύ τι λες;’. Εγώ τους είπα ‘εγώ λέω ότι υπάρχουν 90% πιθανότητες να μην το ξανασπάσω’. Φοβόμουν πως αν δεν το δοκίμαζα τώρα και το ξανάσπαγα αργότερα, θα έχανα και την επόμενη σεζόν. Εκείνοι ενδιαφέρονταν μόνο για να πάρουμε ένα καλύτερο νταφτ πικ το καλοκαίρι. Τους το είπα και ο καυγάς άρχισε. Ούτε καν ο ατζέντης μου δε με υποστήριξε. Όλοι κοίταγαν τη χήνα με τα χρυσά αυγά ενώ εγώ ενδιαφερόμουν για τη ζωή μου. Τελικά Κράουζε και Ράινσντορφ συμφώνησαν να προπονούμαι στο 100% αλλά ν παίζω 7 λεπτά ανά ημίχρονο. Το γελοίο σύστημα του Κράουζε έλεγε ότι κάθε αγώνα θα μπορώ να παίζω ένα λεπτό παραπάνω. Αυτό ήταν ντροπή για όλη τη λίγκα. Μια βραδιά παίζαμε στην Ιντιάνα και χάναμε με ένα πόντο 31 δευτερόλεπτα πριν το τέλος. Το προηγούμενο βράδυ ο Ράινσντορφ είπε στον κόουτς Σταν Άλμπεκ ότι αν με άφηνε στο παρκέ ένα λεπτό περισσότερο από το κανονισμένο, θα τον απέλυαν. Ο χρόνος μου είχε τελειώσει και ο Σταν αναγκαστικά με έβγαλε. Εγώ είχα βγει απ’ τα ρούχα μου, ο κόσμος έβριζε τον Σταν και τότε κατάλαβα τι ακριβώς ήταν ο Ράινσντορφ και Κράουζε: επιχειρηματίες που δεν εκτιμούσαν το μπάσκετ, απλώς αυτό έτυχε να είναι η μπίζνα τους».
Για τον ερχομό του Τιμ Φλόιντ στους Μπουλς (αντί του Φιλ Τζάκσον) και την επακόλουθη αποχώρηση του Τζόρνταν από την ομάδα (μετά την περίφημη ατάκα για τον νέο προπονητή της ομάδας… «Ποιος Φλόιντ; Οι Πινκ Φλόιντ;»): «Όταν έμαθα τα νέα στη διάρκεια του καλοκαιριού ότι οι Μπουλς προσέλαβαν τον Τιμ Φλόιντ, ήμουν στο καμπ μου στο Έλμχαρστ Κόλετζ έξω από το Σικάγο. Εκεί είχαμε και μια συνάντηση με τα παιδιά, όπου με ρωτούσαν διάφορα. Συνήθως ρωτούσαν τι είδους τσίχλα μασούσα και τέτοια. Όμως, ένα από αυτά με ρώτησε γιατί δεν ήθελα να παίξω με άλλο προπονητή εκτός από τον Φιλ Τζάκσον. Του απάντησα ‘άσε με να σου κάνω μια σύγκριση. Αν μεγάλωνες όλη σου τη ζωή με δύο συγκεκριμένους γονείς και έφτανες σε κάποια ηλικία και σε ανέθεταν σε άλλους γονείς, εσύ θα ήθελες να μείνεις με τους αρχικούς σου ή να πας με τους καινούργιους; Οι αρχικοί γονείς ήταν οι άνθρωποι που σε έμαθαν τα πάντα, που σε τάισαν, σε βοήθησαν σε κάθε δυσκολία της ζωής σου. Και τώρα σου λένε ότι πρέπει να αρχίσεις από την αρχή με άλλους γονείς;’. Έτσι νιώθω κι εγώ όταν μου λένε να παίξω με άλλο προπονητή».
Συνάντηση γιγάντων…
Η μουσική τις τελευταίες ημέρες πενθεί το χαμό του μεγαλύτερου ίσως ταλέντου που έβγαλε ο κόσμος τα τελευταία 150 χρόνια, του ανθρώπου που άλλαξε περισσότερο από τον καθένα το μουσικό στερέωμα του πλανήτη κατά τη διάρκεια της καριέρας του, όντας πρωτοπόρος σε πάρα πολλούς τομείς.
Προφανώς μιλάω για τον Μάικλ Τζάκσον, που «έφυγε» στις 25 Ιουνίου του 2009. Και πριν προλάβετε να αναρωτηθείτε αν το γυρίσαμε σε… Age of Music, σας προλαβαίνω και επιστρέφω σε πορτοκαλί φόντο. Τι σχέση μπορεί να είχε η καριέρα του Μάικλ Τζάκσον με την πορτοκαλί θεά; Μα, το Jam από τον δίσκο «Dangerous» του 1992 και το βίντεο κλιπ που γύρισε με τον Μάικλ Τζόρνταν για το τραγούδι αυτό.
Ο Τζάκσον είχε τη φαεινή ιδέα να αλαφρύνει λίγο ένα άκρως πολιτικό/κοινωνικό τραγούδι (κάτι που δεν έκανε αργότερα για το «They don’t care about us», μέχρι που αναγκάστηκε να γυρίσει δεύτερο βίντεο κλιπ για να προβληθεί στις χώρες… που είχε απαγορευτεί το πρώτο, δηλαδή στον μισό δυτικό κόσμο) με ένα βίντεο κλιπ που συνδύαζε τους δύο ουσιαστικά διασημότερους ανθρώπους στον κόσμο.
Είναι ίσως η μοναδική φορά που υπήρξε και θα υπάρξει ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας που δύο άνθρωποι, οι οποίοι μπορούν να… καυχηθούν ότι είναι διασημότεροι από το θεό, συνεργάζονται μαζί. Και για να μην με κοιτούν απορημένοι οι… νεότεροι, μιλάω προφανώς για τα διεθνή γκάλοπ που έκαναν διάφορες εταιρίες τη δεκαετία του 1990, και την ερώτηση ποιος είναι ο πιο διάσημος στον κόσμο (ο πιο αναγνωρίσιμος). Οι τέσσερις πρώτες σε ποσοστό απαντήσεις ήταν σχεδόν σε κάθε χώρα οι ίδιες: ο Θεός, ο Πάπας, ο Μάικλ Τζάκσον και ο Μάικλ Τζόρνταν… Και μερικές φορές οι δύο MJ ήταν πάνω από το… θεό σε συνολικό ποσοστό αναγνωρισιμότητας.
Στο θέμα μας όμως. Ο Τζάκσον στο τραγούδι Jam έπεισε τον Τζόρνταν να συνεργαστούν στο βίντεο κλιπ. Και το αποτέλεσμα ήταν ένα διαχρονικό βίντεο που δεν μπορεί παρά να κάνει τον καθένα ναδιασκεδάζει βλέποντάς το, ιδίως αν του αρέσει το μπάσκετ.
Στο βίντεο κλιπ ο Τζάκσον μαθαίνει στον Τζόρνταν μερικές χορευτικές κινήσεις, ο Τζόρνταν προσπαθεί να μάθει στον Τζάκσον μπάσκετ, μετά συγκρίνονται κάποιες πιρουέτες του Τζάκσον με κάποιες αέρινες κινήσεις της ΑΑΜ (Αυτού Αέρινης Μεγαλειότητος, για να μην ξεχνιόμαστε) και στο τέλος… όλα καταλήγουν σε ένα μόνο.
Εννοείται ότι μια τέτοια συνάντηση είχε και έντονο… παρασκήνιο, ξεκαρδιστικό σε αρκετά σημεία του.
Ας πούμε, ο Μάικλ Τζόρνταν δεν ήταν εύκολο να πειστεί να συμμετέχει στο βίντεο κλιπ: «Στην αρχή είπα ότι δεν ξέρω αν θέλω να το κάνω γιατί αυτός ο τύπος θέλει να με βάλει να χορέψω και αυτό θα είναι πολύ ντροπιαστικό να το κάνω δίπλα σε έναν από τους καλύτερους χορευτές όλων των εποχών. Μετά όμως σκέφτηκα… είναι ο Μάικλ Τζάκσον. Πότε άλλοτε θα έχω την ευκαιρία να τον γνωρίσω, να τον ζήσω και ταυτόχρονα να κάνω και ένα βίντεο μαζί του; Έτσι, άλλαξα γνώμη και πήγα και το έκανα», είπε ο Mr.23.
Στο μονό ο Τζάκσον έπρεπε να αστοχεί στα σουτ, ώστε να δείξει ότι χρειαζόταν να τον διδάξει ο Τζόρνταν, αλλά η αλήθεια είναι ότι… είχε λιώσει. Χρειάστηκαν αρκετές λήψεις για να… αστοχήσει ο Τζάκσον από μακριά, καθώς ήταν εμφανές ότι τον… ήθελε! Όσον αφορά το μονό που έπαιξαν; ΟΤζόρνταν είπε: «Δεν ήταν ένας με έναν, ηταν ένας πάνω σε έναν», κάνοντας πλάκα για το σημείο που ο Τζάκσον ανέβηκε πάνω του για να σουτάρει. Όμως, μετά από λίγη ώρα… τα συναισθήματα άλλαξαν:«Μπορώ να σου πω ότι ο τύπος είναι γρήγορος. Είναι πραγματικά γρήγορος», είπε ο αστέρας των Μπουλς γυρνώντας προς την κάμερα του NBC και συνέχισε: «Τον έχασα, δεν κατάλαβα πότε πήδηξε πάνω στην πλάτη μου. Και χωρίς να σκεφτώ συνέχισα και σούταρα. Είπα, αυτό υποτίθεται ότι πρέπει να κάνει; Τι κάνει ο τύπος στην πλάτη μου; Πετάξτε τον από πάνω μου».
Κατά τη διάρκεια των… μαθημάτων χορού στο βίντεο, ο Τζόρνταν δεν μπορούσε να συγκρατηθεί. Από τα γέλια. «Όπως μπορείτε εύκολα να δείτε στο βίντεο, είμαι μερικά βήματα πίσω, περίπου 5 ή 10 κάθε φορά», είπε μετά γελώντας. Και το αποκορύφωμα: «Ήμουν εκεί και προσπαθούσα να ακολουθήσω τις κινήσεις του και φαινόμουν χαζός. Αλλά μάλλον έτσι ήθελαν εξ αρχής να φαίνομαι», ολοκλήρωσε ξεκαρδισμένος ο Τζόρνταν.
Και τι λέει η… απέναντι πλευρά; «Όταν κλείσαμε τη συνεργασία σκέφτηκα ότι θα είναι καταπληκτικό, έτσι είχα στήσει δεκάδες κάμερες παντού στο γυμναστήριο. Υπάρχουν ατελείωτες ώρες υλικού που ποτέ δεν δείξαμε στο βίντεο κλιπ ή αλλού», είπε ο Τζάκσον. Βέβαια, θυμόταν και τις… ντροπιαστικές στιγμές:«Παίξαμε και ένας εναντίον ενός. Ήταν απίστευτα ντροπιαστικό. Ο τύπος δεν αστόχησε καθόλου όλη την ώρα. Αλλά πάλι, αυτός ήταν ο σκοπός του βίντεο κλιπ, εγώ να του μάθω να χορεύει κι αυτός να με μάθει μπάσκετ».
«Παίξαμε πραγματικό μονό. Ο κόσμος είχε μαζευτεί γύρω γύρω και έκανε εξέδρα, περιμένοντας να δει ποιος θα κερδίσει. Κι εγώ, αναρωτιέμαι ποιος έλεγαν ότι θα κέρδιζε…», είπε γελώντας ο Τζάκσον.
Όσο για τη στιγμή που ο Τζάκσον έχει ξαπλώσει στα πόδια του Τζόρνταν και προσπαθεί να τα βάλει στη σωστή θέση; «Προσπαθούσα να τον κάνω να κουνήσει τα πόδια του, αλλά ήταν να σα να είχαν βγάλει ρίζες»…
Σε κάποια στιγμή του μονού που δεν «βγήκε» στο βίντεο κλιπ, ο Τζάκσον χάνει την μπάλα, πέφτει κάτω με… αυτοθυσία και την παίρνει αγκαλιά. Ο Τζόρνταν προσπαθεί να του την πάρει, αλλά μην μπορώντας… ζητάει τάιμ άουτ. Ο Τζάκσον σταματά και αφήνει την μπάλα και ο Τζόρνταν την κλέβει και καρφώνει για να πει ο Τζάκσον: «Έκλεψε απίστευτα για να κερδίσει»!
«Πάμε να δούμε πώς χορεύεις» του είπε ο Τζόρνταν όταν τελείωσε και… τυπικά το μονό. Και η πληρωμένη απάντηση από τον Τζάκο λίγο αργότερα προς τον αδέξιο μαθητή; «Άστο. Πάμε να παίξουμε πάλι μπάσκετ»…
Βίντεο : Michael Jordan and Michael Jackson – Jam
Πηγή:ageofbasketball.net
