Μαχητικά Αθλήματα – Μύθοι και Πραγματικότητα

Όλο και περισσότεροι αθλητές στρέφουν την προσοχή τους στο χώρο των μαχητικών αθλημάτων. Από τη μία η ανάγκη για εκμάθηση μίας ”τέχνης” που προσφέρει ταυτόχρονα άριστη φυσική κατάσταση και αυτοπεποίθηση, και από την άλλη η συνεχής εναλλαγή προπονήσεων που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αθλητή, προκαλούν όλο και περισσότερους να ασχοληθούν με τις πολεμικές τέχνες.

Για πολλά χρόνια, και επειδή σχετικά λίγος αριθμός αθλητών ασχολούνταν με τα μαχητικά αθλήματα, υπήρχε μια μυστικοπάθεια και ίσως παραπληροφόρηση, η οποία μερικές φορές αγγίζοντας τα όρια της υπερβολής, απωθούσε τους υποψήφιους αθλητές, ακόμα και από το να περάσουν από μία σχολή και να ενημερωθούν.
Σε κάποιες από αυτές τις απορίες θα προσπαθήσουμε να δώσουμε απαντήσεις:

1. Μύθος: Είμαι πολύ μεγάλος να ασχοληθώ πλέον με τις πολεμικές τέχνες. Επιπλέον καπνίζω λιγάκι και έχω και 4-5 κιλάκια παραπάνω.
Πραγματικότητα: Οποιοσδήποτε μπορεί να αθληθεί, από 5 – 75 ετών, ενήλικες, μικρά παιδιά και γυναίκες. Αρκεί να είναι υγιής, και μπορεί να ακολουθήσει ένα πρόγραμμα προπόνησης αρχαρίων ώστε να προσαρμοστεί ομαλά στους ρυθμούς άσκησης.

2. Μύθος: Φοβάμαι ότι θα φάω πολύ ξύλο και θα είμαι μόνιμα τραυματισμένος. Οι άλλοι ξέρουν και εγώ θα τις ”τρώω” συνέχεια. Πραγματικότητα: Σε τμήματα αρχαρίων όλοι έχουν περίπου το ίδιο επίπεδο, οπότε ελαχιστοποιούνται οι κίνδυνοι τραυματισμών. Επιπλέον η χρήση προστατευτικού εξοπλισμού (κάσκα, μασέλα, γάντια, καλαμίδες, θώρακας κλπ) και η επιτήρηση από τον εκπαιδευτή συμβάλουν στην ασφάλεια των αθλητών. Εξάλλου στατιστικά έχει αποδειχθεί ότι οι πολεμικές τέχνες έχουν σημαντικά λιγότερους τραυματισμούς από το δημοφιλές ποδόσφαιρο.

3. Μύθος: Εγώ δεν είμαι βίαιος χαρακτήρας. Δεν μπλέκω σε καβγάδες και δεν θα μου χρειαστεί ποτέ να χτυπήσω κάποιον.
Πραγματικότητα: Η άσκηση στα μαχητικά αθλήματα δεν σημαίνει ότι θα παίζουμε ξύλο στο δρόμο. Μας προσφέρει άριστη φυσική κατάσταση, αυτοπεποίθηση και μαθαίνουμε και μία ”τέχνη”. Παλαιότερα όσοι ασχολούνταν ήταν περιθωριακοί, με ύποπτες ασχολίες, που χρησιμοποιούσαν στο δρόμο όσα μάθαιναν στο γυμναστήριο. Πλέον οι σχολές μετακόμισαν από τα υπόγεια και τις κακόφημες γειτονιές, και έγιναν ομοσπονδίες που ασχολούνται σοβαρά με τη διοργάνωση αγώνων και την προβολή τους. Οι αθλητές έχουν πλέον δελτίο αθλητή, είναι καταχωρημένοι στα μητρώα των αντίστοιχων ομοσπονδιών και έχουν δυνατότητα να παίρνουν μέρος σε επίσημα σεμινάρια, ερασιτεχνικά πρωταθλήματα και επίσημους αγώνες.

4. Μύθος: Ο γείτονάς μου έχει ασχοληθεί με τις πολεμικές τέχνες και μου έχει δείξει πολλές τεχνικές. Είναι φίλος μου και τον εμπιστεύομαι καλύτερα από κάποιον άγνωστο.
Πραγματικότητα: Οι περισσότεροι προπονητές που απασχολούνται σε γυμναστήρια και σχολές έχουν παρακολουθήσει πλήθος σχολείων, εκπαιδεύσεων και σεμιναρίων πάνω στο αντικείμενό τους ώστε να μπορούν να διδάξουν σωστά και με ασφάλεια. Επιπλέον η συμμετοχή αθλητών τους σε διοργανώσεις ανεβάζει κατακόρυφα το επίπεδο και την ποιότητα της προπόνησης.

5. Μύθος: Έχω ακούσει για τον τάδε αθλητή ότι είναι καλός και θα πάω και εγώ εκεί που πηγαίνει.
Πραγματικότητα: Ο κάθε αθλητής έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες και ανάγκες. Καλό είναι μία επίσκεψη σε μία σχολή ή γυμναστήριο, ώστε να γίνει μία πρώτη επαφή και γνωριμία με τον προπονητή και το χώρο, και να λυθούν οι όποιες απορίες υπάρχουν.

Επιμέλεια: Παναγιώτης Τσεκούρας
Kru/Instructor Muay Thai