«Σίγουρα δεν έχω έρθει για να προσπαθήσω να προσαρμόσω τους παίκτες σε εμένα. Εγώ θα πρέπει να προσαρμοστώ στα χαρακτηριστικά της ομάδας. Ήρθα για να ανέβει η ομάδα επίπεδο, να γίνει καλύτερη. Θα δούμε τι πρέπει να κάνουμε για να βελτιώσουμε την απόδοση μας. Ααν δεν καταφέρουμε να αντεπεξέλθουμε, υπάρχει η δυνατότητα να γυρίσουμε στο σύστημα που είχε μάθει η ομάδα να παίζει. Θα δούμε».
Αυτή ήταν η πολυσυζητημένη ατάκα του Αλεξάνταρ Στανόγεβιτς στο τέλος του φιλικού αγώνα ΠΑΟΚ-Φένλο, εκεί όπου οι κυπελλούχοι Ελλάδας κέρδισαν 1-0, αλλά σε γενικές γραμμές είχαν κακή απόδοση και προβλημάτισαν.
Πρέπει να παραδεχθούμε ότι δεν είναι καθόλου συνηθισμένο για έναν προπονητή να ρίχνει τον εγωισμό του και δημόσια (αυτό ειδικά) να λέει: “Δεν ήρθα για να προσαρμοστεί η ομάδα σε εμένα, αλλά εγώ στο ρόστερ που έχουμε”.
Το τόνισα εξ’ αρχής αυτό. Και αναρωτιόμουν ποιος θα κάνει λίγο πίσω αν χρειαστεί; Να που χρειάζεται αναπροσαρμογή πλάνου, γιατί η εικόνα του ΠΑΟΚ είναι πολύ μέτρια έως κακή. Και ομάδες όπως ο ΠΑΟΚ με συνεχόμενα ματς και πολλές υποχρεώσεις, δεν έχουν πολύ χρόνο για να περιμένουν. Ακόμη και το καλοκαίρι όπου παίζονται τόσα πολλά στην Ευρώπη.
Από την άλλη υπάρχει και μία άλλη άποψη. Απορία φίλου είναι, που ανέφερε: «Αρχικά είπαν ότι ήθελαν να έχουμε συνέχεια. Μετά ήρθε προπονητής που έπαιζε 4-4-2. Κάποια στιγμή δοκίμασε 3-4-3. Το γύρισε, πήρε τον Μακ για να πλαισιώσει τον άλλο πολύ καλό φορ και τώρα το αλλάζει και πάλι. Είναι προσωπικότητα αυτή;»
Είναι και αυτό ένα ερωτηματικό…
Τέλος πάντων τι σημαίνουν όλα αυτά και που καταλήγουμε; Ο Στανόγεβιτς ξέρει και θέλει να παίξει κάτι συγκεκριμένο, η ομάδα αυτή τη στιγμή δυσκολεύεται, άρα πρέπει να βρεθεί μία μέση λύση. Άμεσα όμως…Γιατί και το να κάνει κάτι ο προπονητής που ίσως δεν πιστεύει στο 100%, κάτι για το οποίο θα έχει εκείνος την αμφιβολία, δεν είναι το ιδανικό.
Πριν δύο χρόνια ήρθε στον ΠΑΟΚ ο Τούντορ και ξεκίνησε να παίξει κάτι πράγματι πολύ διαφορετικό. Γιατί το σχήμα με τρία στόπερ είναι μία άλλη φιλοσοφία. Με 3-5-2 στο ξεκίνημα του Τούντορ, ο ΠΑΟΚ «πετούσε». Το κατάφερε από νωρίς και η ομάδα το εμπέδωσε. Μπαλάρα έπαιξε για 2-3 μήνες. Μέχρι που ήρθαν οι τραυματισμοί, μέχρι που άρχισε η μεγάλη πίεση, μέχρι που τον έπεισαν να παίξει 4-4-2. Έτσι νόμιζαν ότι θα βρεθεί λύση… Φυσικά το πρόβλημα δεν ήταν ο σχηματισμός. Τα προβλήματα διαχείρισης, όπως και οι τραυματισμοί παρέμειναν, ο Τούντορ μπερδεύτηκε εντελώς σχετικά με αυτό που έπρεπε ή αυτό που ήθελε να παίξει και κάπου εκεί χάθηκε η μπάλα…
Άρα… Η λογική λέει ότι κάθε πράγμα πρέπει να γίνεται στην ώρα του. Αφού τώρα αυτό το ρόστερ δυσκολεύεται στο 4-4-2, μέχρι να βρεθούν τα χαρακτηριστικά παικτών (οι μεταγραφές δηλαδή) που θα το αποδώσουν καλύτερα, ξεκινάς με την πεπατημένη και στην πορεία (αν χρειαστεί) δοκιμάζεις εκ νέου αυτό που θέλεις, κάτω από πιο ευνοϊκές συνθήκες.
Λύσεις υπάρχουν. Μυαλό χρειάζεται και φυσικά δουλειά. Πολλή δουλειά όμως. Να αξιοποιείς κάθε μέρα που έχεις, κάθε ώρα για να ψάχνεις και να δίνεις λύση. Και ο ΠΑΟΚ χρειάζεται πολλή δουλειά αυτό το καλοκαίρι γιατί έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα χάθηκε λίγος χρόνος.
Θέλει πολλή δουλειά ο ΠΑΟΚ. Όσο περισσότερο δουλεύεις τόσο καλύτερα. Κάθε μέρα όμως…
