Έβλεπα μία φωτογραφία από το φινάλε του αγώνα του Ολυμπιακού με την Μπαρτσελόνα-τον Ταχτσίδη να χαιρετάει και να χειροκροτάει τον κόσμο. Κι ήταν πολύ εύκολο να διακρίνει κάποιος το πώς πρέπει να ένιωθε ο Έλληνας άσος. Δεν πρέπει να ήταν μακριά του το συναίσθημα της ευτυχίας!
Ήταν το πρώτο παιχνίδι του Ταχτσίδη στο Τσάμπιονς Λιγκ! Ένας από τους λόγους, άλλωστε, που άφησε το Καμπιονάτο για να γυρίσει στην Ελλάδα ήταν κι αυτός, να βρει την ευκαιρία να παίξει μέσω Ολυμπιακού στο υψηλότερο επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Και τα κατάφερε. Άργησε…τρεις αγωνιστικές, αλλά τελικά στο πρώτο παιχνίδι του β΄ γύρου ήταν εκεί. Και το απόλαυσε.
Όπως απολαύσαμε κι εμείς ένα χαρισματικό Ελληνόπουλο να κοντράρει τους παικταράδες της τεράστιας Μπαρτσελόνα. Και στέκομαι λίγο σε αυτό, «ένα Ελληνόπουλο», πριν πάω στο «χαρισματικό», πολύ απλά γιατί ο Ολυμπιακός, ως πρωταθλητής Ελλάδας, έχει ανάγκη το ελληνικό αίμα στην ενδεκάδα του. Έχει ανάγκη τον Φορτούνη, τον Κούτρη, τον Ταχτσίδη, τον Ανδρούτσο, τον Νικολάου, τον Καπίνο (στα καλά του) και γενικά Έλληνες παίκτες, με ψυχή και ποιότητα, πόσο δε μάλλον όταν δεν είναι περασμένης ηλικίας, αλλά έχουν μπροστά τους πολλά χρόνια ποδοσφαίρου…
Ο Ταχτσίδης, στο ουσιαστικά μόλις τρίτο παιχνίδι του στην ενδεκάδα (τα άλλα με Αστέρα στο Κύπελλο και με ΑΕΚ στο πρωτάθλημα) ήταν πραγματικά μία δύναμη στη μεσαία γραμμή του Ολυμπιακού. Ένας παίκτης που έμπαινε στις μάχες, κέρδιζε πολλές από αυτές, χαμηλά και στον αέρα, αλλά και που μπορούσε να κυκλοφορήσει σωστά την μπάλα και να αρχίσει επιθέσεις από πίσω, τόσο με κοντινές, όσο και με μακρινές μπαλιές, παίζοντας «με τη μία». Και παρότι δεν φημίζεται για την ταχύτητα του, θυμάμαι πολύ καλά μία φάση στο α΄ ημίχρονο όταν σε αντεπίθεση της Μπαρτσελόνα μετά από κόρνερ υπέρ του Ολυμπιακού γύρισε εκπληκτικά πίσω, από τη μία περιοχή στην άλλη, για να βοηθήσει στο κόψιμο της κόντρα επίθεσης.
Νομίζω ότι πλέον στο μυαλό του Λεμονή ο 26χρονος μέσος είναι μέσα στους 13-14 παίκτες που υπολογίζει περισσότερο για την ενδεκάδα του Ολυμπιακού. Λογικά! Όταν παίζεις έτσι εναντίον ολόκληρης Μπαρτσελόνα, σημαίνει πολύ απλά ότι έχεις την ποιότητα να γίνεις βασικός στον Ολυμπιακό. Κι είναι μεγάλη δουλειά για τον Ολυμπιακό που φαίνεται να του βγαίνει ο Ταχτσίδης. Γιατί αμυντικός χαφ, με δυνατότητα να οργανώνει από πίσω, δεν βρίσκεις εύκολα. Το έκανε ο Μιλιβόγεβιτς-γι΄αυτό κι οι Άγγλοι έδωσαν 15 εκ. Ευρώ για να τον πάρουν…Δεν μπορεί να το κάνει ούτε ο Ρομαό, ούτε ο Σιώπης, που είναι άλλοι τύποι αμυντικού χαφ, με εξαιρετικά, αλλά διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ούτε ο Ζιλέ το μπορεί αυτό. Ο Ζντιέλαρ το έχει, το οργανωτικό, αλλά δεν μπορώ ακόμη να καταλάβω σε ποιο βαθμό και γενικά ποιο είναι το ταβάνι του, όσο δεν παίρνει αρκετά συνεχόμενα παιχνίδια για να κριθει με ασφάλεια.
Το ζητούμενο με τον Ταχτσίδη είναι αφενός μεν να συνεχίσει με την ίδια διάθεση, αφετέρου δε να περιορίσει τα εύκολα λάθη που συχνά κάνει μέσα στο παιχνίδι, ειδικά σε κάποιες πάσες κοντά στην περιοχή του Ολυμπιακού. Διότι επειδή ξέρει μπάλα, ειδικά για κόφτης, έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στα πόδια του, με συνέπεια να επιχειρεί πολύ συχνά τη λεγόμενη δύσκολη πάσα, που εύκολα φέρνει το λάθος. Υπάρχει δηλαδή μία επιπολαιότητα στο παιχνίδι του, που πρέπει να κοπεί, γιατί το λάθος του κόφτη ισοδυναμεί σχεδόν με το λάθος του στόπερ…
Κι οπωσδήποτε πρέπει να γίνει πιο fit. Οκεϊ, είναι βαρύς παίκτης, αλλά πολλοί παίκτες έχουν βαρύ κορμί (βλέπε π.χ. κι Οτζίτζα). Αλλά είναι ξεκάθαρο ότι όσο πιο fit, από δυνάμεις, αντοχές και κιλά, είναι ένας βαρύς παίκτης, τόσο πιο καλά θα παίζει. Γιατί όσο πιο ξεκούραστος είναι, τόσο καλύτερη απόδοση θα έχει. Σίγουρα του λείπουν τα παιχνίδια κι ο ρυθμός,όμως όσο πιο «ελαφρύς» γίνει, τόσο και θα αποδεικνύεται πιο πολύτιμος για τον Ολυμπιακό.
Θυμάμαι π.χ. τρεις φάσεις στο τελευταίο τέταρτο με την Μπαρτσελόνα, που νομίζω λόγω κόπωσης ο Ταχτσίδης δεν έκανε την σωστή επιλογή, ενώ είχε βγει μπροστά, για να δημιουργήσει και να απειλήσει. Την πρώτη δεν πέρασε καλά την πάσα στον Φορτούνη, που θα μπορούσε να βγει μόνος με τον αντίπαλο γκολκίπερ. Την δεύτερη δεν έκανε καν την μπαλιά στον Τζούρτζεβιτς, που περίμενε να ξεχυθεί μπροστά. Και την τρίτη αντί να βγάλει μπαλιά στον Πάρντο, επιχείρησε ένα σουτ χωρίς καμία τύχη.
Στα δικά μου μάτια, ο Ταχτσίδης έχει πολλά να δώσει στον Ολυμπιακό, γιατί έχει προσόντα ποδοσφαιρικά κι αθλητικά (π.χ. τα δύο μέτρα μπόϊ του, στα αμυντικά ιδίως στημένα είναι τεράστια υπόθεση). Δεν έκανε καλό ξεκίνημα, με την θλάση του από το δεύτερο κιόλας φιλικό τον Ιούλιο. Δεν είχε γρήγορη επιστροφή, δεν κέρδισε θέση στην ενδεκάδα όταν πήρε μία ευκαιρία, ως βασικός σε δύο σερί ματς, επί Χάσι. Αλλά ασφαλώς και δεν είναι αργά. Ίσα ίσα.
Ο Λεμονής τον πιστεύει και το έδειξε-θα μπορούσε την Τρίτη να βάλει στη θέση του τον Ζντιέλαρ, που τα είχε πάει καλά και στο Καμπ Νου και στη Γιουβέντους. Δεν το έκανε. Πόνταρε στην εξτρά ποιότητα του Ταχτσίδη-κι αυτός τον δικαίωσε.
Ε, είναι πια καθαρά στο χέρι του.
