Με την “ψυχή στο… στόμα”!

Αν μου λέγανε πως έτσι θα κυλούσαν τα τελευταία λεπτά στην σημερινή αναμέτρηση της ΑΕΛ με την Καστοριά δεν θα το πίστευα! Ειδικά μετά την εμφάνιση του πρώτου ημιχρόνου!

Στο ξεκίνημα του αγώνα οι “Βυσσινί” ήταν σαφώς ανώτεροι! Είχαν συνεχώς την μπάλα στα πόδια τους και δημιουργούσαν αρκετές ευκαιρίες μπροστά από την εστία, του πολύ καλού σήμερα Σαραφιανού. Από την άλλη οι φιλοξενούμενοι δεν… υπήρχαν επιθετικά! Μία – δυο αντεπιθέσεις με την μπάλα να χάνεται λίγα μέτρα μετά το κέντρο.

Μετά ήρθε και το γκολ και όλοι πιστέψαμε ότι το ματς… έγειρε για τα καλά! Στο δεύτερο ημίχρονο τώρα αν και δεν έκανε φάσεις η ΑΕΛ σκόραρε και δεύτερο γκολ. Εκεί λέμε όλοι τέλος, “κλείδωσε” το ματς! Αμ δε! Αδικαιολόγητα σε μία φάση που δεν φαινόταν επικίνδυνη, ο Σιάκκας ανέτρεψε το Παπαδόπουλο Α. μέσα στην περιοχή με τον ίδιο παίκτη να μειώνει με πέναλτι.

Με τρία λεπτά να έχουν απομείνει μέχρι τις καθυστερήσεις, η ΑΕΛ ακόμη πιο αδικαιολόγητα έδειχναν να τα έχουν χαμένα. Λάθος πάσες, καθόλου ηρεμία. Αυτό έκανε τους φιλοξενούμενους να πιστέψουν στην ισοφάριση! Και λίγο έλειψε να το πετύχουν κιόλας! Αλλά ευτυχώς ο Σαββαΐδης, δεν ευστόχησε πραγματικά μοναδική ευκαιρία! Πρέπει να σταθεί ο κ.Τζαναβάρας σε αυτή την αντίδραση των παικτών. Και αν η φετινή χρονιά φτάνει στο τέλος της… έχει ακόμη περισσότερο νόημα για του χρόνου, γιατί στόχος της ομάδας δεν είναι η Φούτμπολ Λιγκ. Αλλά η Σούπερ Λιγκ. Απλώς η δεύτερη κατηγορία είναι το “σκαλοπάτι”. Έτσι τουλάχιστον το βλέπω εγώ.