Στην ζωή κάποια στιγμή πρέπει να ρισκάρεις και να μην παίζεις στην παρτίδα μόνο όταν κρατάς «Α-Α». Δείτε για παράδειγμα την περίπτωση του Μιχάλη Μπαστακού, ένα παιδί μόλις 21 ετών που από μικρός όμως θέλησε να κολυμπήσει στα βαθιά. Την Κυριακή στο ματς με τον ΠΑΟΚ σημείωσε το πρώτο του γκολ στην Σούπερ Λιγκ με την φανέλα του Ηρακλή, χάρισε στον Γηραιό έναν βαθμό που ίσως στο φινάλε αποδειχθεί «χρυσάφι» και οι κόποι μίας επταετίας plus, αρχίζουν να δικαιώνονται. Οχι πώς κατάφερε κάτι, αφού μπροστά του έχει αρκετό δρόμο ακόμα, αλλά έδειξε πως ήρθε για να… μείνει.
Γέννημα-θρέμμα Καλαματιανός, από μικρό παιδί «κόλλησε» με την μπάλα. Αν και λόγο ύψους (βλέπει τον κόσμο από τα 190 εκατοστά) θα μπορούσε να κάνει καριέρα και στο μπάσκετ, το «μικρόβιο» του πέρασε από τον μεγάλο του αδερφό. Ετσι βρέθηκε στην τοπική ομάδα ΑΟ Φαραί, όπου άρχισε να ξεχωρίζει. Μικρό παιδί γαρ, δεν μπορούσε να μην έχει ως πρότυπο τον συντοπίτη του Νίκο Λυμπερόπουλο και άρχισε να κάνει όνειρα.
Σε ηλικία 14 ετών τα… σπάει στην τοπική μεικτή, πετυχαίνει 6 γκολ σε ισάριθμα ματς και ο αείμνηστος Τάκης Μιχαλέτος μαζί με τον Τόλη Αποστόλου τον «ανακαλύπτουν» και τον παίρνουν στο Περιστέρι. Από πολύ μικρός άφησε οικογένεια, φίλους, το σπίτι του και την γενέτειρά του, με προορισμό τη πρωτεύουσα. Μένει στις εγκαταστάσεις της ομάδας, γίνεται αρχηγός των «μικρών» της, αλλά παράλληλα συνεχίζει το σχολείο, παίρνει απολυτήριο από το ΕΠΑΛ Περιστερίου και περνά στη νοσηλευτική σχολή. Αν και πιτσιρικάς, προσαρμόστηκε άμεσα στις νέες συνθήκες, με την βοήθεια βέβαια και των δικών του ανθρώπων που εναλλάξ έρχονταν στην Αθήνα για να τον επισκεφτούν. Εκείνο το διάστημα θα «κολλήσει» με τον Δημήτρη Λημνιό και οι δυο τους θα γίνουν αχώριστοι. Ο μύθος λέει πως όταν ξεκινάμε να μιλάνε… μπορεί και να ξεχαστούν, ενώ τα 500 plus χιλιόμετρα που πλέον τους χωρίζουν, εκμηδενίζονται από την τεχνολογία. «Δέθηκαν» σε πρωτόγνωρες για αυτούς καταστάσεις και αμφότεροι… μεγάλωσαν απότομα.
Με τον Λημνιό έμεναν μαζί στις εγκαταστάσεις του Ατρόμητου και έγιναν «αυτοκόλλητοι».
Το 2015 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ντεμπουτάρισε σε ένα ματς Κυπέλλου με την Βέροια. Λίγο αργότερα, τον Δεκέμβριο, ήρθε για εκείνον η μεγάλη στιγμή καθώς ο Τραϊνός Δέλλας τον ξεκίνησε βασικό στον αγώνα του Αγρινίου με τον Παναιτωλικό. Λογικό να αισθάνονταν άγχος, αλλά για να το ξεπεράσει… φρόντισε ο Γιάννης Κοντοές. Ο έμπειρος αμυντικός τον έβλεπε τρακαρισμένο και λίγο πριν τη σέντρα του είπε. «Κοίτα να το χαρείς. Χαλάρωσε. Είναι μόνο ένα παιχνίδι…». Το ταξίδι ξεκινούσε και πριν κλείσει τα 20 του χρόνια, είχε ήδη βουτήξει στα βαθιά.
Λόγω ύψους η «κόπια» του θυμίζει σέντερ φορ περιοχής, αλλά επειδή ξέρει μπάλα και έχει καλή τεχνική κατάρτιση, μπορεί να αγωνιστεί και περιφερειακός και στα άκρα. Στον Ατρόμητο τον είδαμε πολλές φορές να παίζει ένα κλικ πίσω από τον Λε Ταλέκ και σταδιακά, έπαιρνε όλο και περισσότερο χρόνο συμμετοχής. Παράλληλα ήρθαν και οι πρώτες κλήσεις στις «μικρές» Εθνικές, την τρέχουσα σεζόν σκόραρε για παρθενική φορά σε ένα ματς Κυπέλλου με τον Πανθρακικό και τον Γενάρη ήρθε η… πρόκληση του Ηρακλή. Ο Γηραιός αναζητούσε φορ για να πλαισιώσει τον Περόνε, είχε περιορισμό μεταγραφών άρα πήγαινε για πιτσιρικά και ο Μπαστακός προέβαλε ως μία εξαιρετική επιλογή. Αλλωστε διαθέτει το ποδοσφαιρικό… θράσος και έδειχνε έτοιμος να αναλάβει περισσότερες ευθύνες. Το deal έκλεισε αμέσως και ο νεαρός παραχωρήθηκε δανεικός για έξι μήνες.
Με το «καλημέρα» άρχισε την… απόσβεση και την Κυριακή είχε έναν επιπλέον λόγο για να σκοράρει. Η οικογένειά του ήταν στις εξέδρες του Καυτανζογλείου και τον καμάρωσε εν δράση. Και οι δικοί τους κόποι άρχισαν να ανταμείβονται επίσης, αφού τον άφησαν… παιδί και πλέον είναι άνδρας. Βασικά… άφαντος άνδρας, επειδή οι εκτός σπιτιού ή γηπέδου εμφανίσεις του, είναι «εκνευριστικά» – για την ηλικία του – λίγες. Οσοι τον ξέρουν έχουν να λένε πως το… ταβάνι του είναι ένας καφές ή μία χαλαρή βόλτα, ενώ η μεγάλη του τρέλα είναι το σινεμά και οι ταινίες θρίλερ. Είπαμε, αυτό το παιδί δείχνει να μην… νιώθει. Αλλωστε ο «Μάικ», για τους φίλους, παίζει σε μία θέση που το «κρύο αίμα» κρίνεται απαραίτητο.
