Το πρώτο ντέρμπι της σεζόν κατέληξε στον Παναθηναϊκό αν και για ένα πεντάλεπτο πριν τη λήξη του το συγκεκριμένο σενάριο έμοιαζε μακρινό. Ο Ολυμπιακός κυριάρχησε στο πρώτο μισό της τελευταίας περιόδου και στα τελευταία 5:40 είδε τον αντίπαλό του να παίζει μόνος του. Σε αυτό το διάστημα οι Πειραιώτες σκόραραν μόλις 3 πόντους σε αντίθεση με τον Παναθηναϊκό που σκόραρε 15.
Από μόνη της η ανατροπή αποτελεί τεράστιο credit των «πράσινων». Όταν τις έκανε ο Ολυμπιακός τον αποθεώναμε οπότε δε βρίσκω λόγο να μειώσουμε την προσπάθεια των νικητών.
Το πίστεψαν, βρήκαν 3/3 τρίποντα, lay up στο τέλος με τον Γκιστ και το πήραν το ματσάκι.
Σίγουρα κι ο Ολυμπιακός φέρει ευθύνη. Σα να σταμάτησε να παίζει. Σα να έπαιζε με το χρονόμετρο στο τελευταίο πεντάλεπτο. Μηδέν αποστάσεις, τραγικές επιλογές και πολλά λάθη. Σίγουρα η απουσία Ρόμπερτς και Σπανούλη έπαιξε ρόλο επειδή αμφότεροι είναι περιφερειακοί και θα μπορούσαν να ελέγξουν καλύτερα το ρυθμό. Κάποιος τους αναγασε όμως…
Πάντως πέραν του εύστοχου σουτ τριών πόντων του Ρίβερς που έκανε το 65-64 (κρεμασμένοι πάνω του Μιλουτίνοφ και Παπαπέτρου) οι υπόλοιποι πόντοι του ήταν εύκολοι.
ΤΑ «ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΑ» ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Ο Ολυμπιακός με τα δύο βασικά του γκαρντ να απουσιάζουν, έπαιξε αρκετά καλά για 35’. Οι Πειραιώτες έδειξαν καλά δείγματα γραφής, οι Τόμπσον και ΜακΛιν μπήκαν αμέσως στα βαθιά ενώ παρά την αστοχία του και ο Στρέλνιεκς έδειξε πως διαθέτει ικανότητες. Ο Λετονός πήρε πολλά σουτ στη λήξη των 24 και επίσης έπαιξε αρκετή ώρα ως point guard στοιχείο το οποίο του αφαίρεσε προσπάθειες στην εκτέλεση.
Μου άρεσε η έντονη πίεση στην πρώτη πάσα απόσταση (overplay) το οποίο γινόταν αρκετά μακριά μάλιστα από το καλάθι. Με αυτό τον τρόπο ο Σφαιρόπουλος ήθελε αφενός να χαλάσει το σύστημα του αντιπάλου και αφετέρου να τον αναγκάσει σπαταλήσει χρόνο.
Μου άρεσε η πίεση πάνω σε Καλάθη και Παππά. Όταν έδιναν τη μπάλα ο αμυντικός τους κόλλαγε πάνω τους και δεν τους επέτρεπε να ξαναπιάσουν τη μπάλα.
Μου άρεσε η καλή λειτουργία στην επίθεση. Ο Σφαιρόπουλος ήταν διαβασμένος και δεν ήταν τυχαίο ό,τι τα περισσότερα pick ‘n’ roll «σημάδευαν» την πλευρά της άμυνας που είχε έναν παίκτη και όχι δύο. Με αυτόν τον τρόπο μείωνε την τριπλή ταυτόχρονη αλλαγή στα σκριν.
Στο 5on5 στο πρώτο ημίχρονο βοήθησε πολύ ο τρόπος που πάσαρε ο Νίκολα Μιλουτίνοφ μεταφέροντας τη μπάλα από τη μία πλευρά στην άλλη.
Ο Τζαμέλ ΜακΛιν ήταν μακράν ο κορυφαίος του Ολυμπιακού δίνοντας απάντηση στην αμφισβήτηση που κι εγώ και πολλοί ακόμη, του είχαν ασκήσει. Αν και με ένα ματς συμπέρασμα δε βγαίνει. Ο Αμερικανός διάβαζε υπέροχα την αδυναμία των αντίπαλων ψηλών να τον μαρκάρουν, τους έπαιζε με πρόσωπο παίρνοντας φόρα ουσιαστικά και τους κέρδισε κατά κράτος. Στην άμυνα έκανε αρκετά καλή δουλειά στις αλλαγές και γενικότερα έκανε ελάχιστα λάθη (ένα θυμάμαι που του πήρε ο Παππάς τη μπάλα από τα χέρια).
Ο Χόλις Τόμπσον με εντυπωσίασε για ένα βασικό λόγο, για τον τρόπο που βρήκε ρυθμό. Έχοντας αστοχήσει σε τρία ανενόχλητα σουτ, κάθισε στον πάγκο, ηρέμησε και όταν επέστρεψε πήγε στη «μπούκα». Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως ενώ είχε σουτ από τη γωνία, προτίμησε να βάλει τη μπάλα κάτω και να τελειώσει με lay up. Αυτή η φάση τον βοήθησε να βρει ρυθμό.
Δε μου άρεσαν καθόλου οι αποστάσεις των παικτών στην επίθεση στο τελευταίο πεντάλεπτο. Ο Παναθηναϊκός ανέβασε ψηλά την άμυνά του, την έκανε πιο επιθετική και η αντίδραση των παικτών του Ολυμπιακού ήταν να οπισθοχωρήσουν και να ψάχνουν με επιμονή να δώσουν τη μπάλα στον ψηλό. Οι αλλαγές στην άμυνα αυτό απαιτούσαν, αλλά δε γίνεται να μένεις 40 λεπτά σε ένα ματς ψάχνοντας αυτό.
Για αυτό βέβαια ευθύνονται και οι δύο απουσίες αφού στην επιθετική άμυνα, η απάντηση είναι η διείσδυση στοιχείο το οποίο διαθέτουν οι Σπανούλης και Ρόμπερτς.
Δε μου άρεσε καθόλου η προτελευταία επίθεση. Είσαι στο -3, έχεις τάιμ άουτ και κάνεις τέτοια επίθεση; Ο Μάντζαρης την έδωσε στον Πρίντεζη στα 7 μέτρα, αυτός έψαξε το τρίποντο της ισοφάρισης και τελικά έκανε ένα υπό πίεση μπάσιμο στο οποίο η μπάλα δε βρήκε στεφάνη. Πάλι αλλά που πήρε το επιθετικό ριμπάουντ ο ΜακΛιν στον οποίο έγινε και καθαρότατο φάουλ το οποίο δε δόθηκε.
Τα «ΠΡΑΣΙΝΑ» ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Μου άρεσε ο τρόπος που αντέδρασε ο Παναθηναϊκός, έδειξε επιμονή, πίστη και στοιχεία μεγάλης προσωπικότητας.
Μία διαφορά εννιά πόντων σε τόσο κλειστά παιχνίδια και με τις ιδιαιτερότητες που έχουν τα ντέρμπι Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού, ισούται με 15 πόντους διαφορά. Όμως οι παίκτες του Τσάβι Πασκουάλ δεν πτοήθηκαν, βρήκαν τρία τρίποντα και γύρισαν το ματς.
Μου άρεσαν τα μεγάλα σουτ που βρήκαν Σίνγκλετον και Ρίβερς. Αυτός ο Ρίβερς όπου βρίσκει τον Ολυμπιακό τον… πελεκάει. Σε κάθε παιχνίδι. Πάντως εκεί έκανε και λάθος η άμυνα των γηπεδούχων. Δεν αφήνεις τον σουτέρ να σηκώσει τη μπάλα. Αν τη σηκώσει δεν τον εμποδίζει τίποτα. Το θέμα είναι να τον προλάβεις πριν πάρει θέση για σουτ.
Και σας το λέω εγώ που υπήρξα σουτέρ (μη γελάτε. Άντε καλά, γελάστε).
Μου άρεσε η επίθεση μετά από τάιμ άουτ του Πασκουάλ και το καλάθι του Γκιστ ύστερα από ασίστ του Στρέλνιεκς. Όταν το παιχνίδι είναι στον πόντο και θες καλάθι, αυτό ζητάς. Ένα εύκολο καλάθι χωρίς αντίπαλο. Ο Παναθηναϊκός το βρήκε.
Μου άρεσε ο Νικ Καλάθης. Έκανε τα πάντα στο παρκέ, πλησίασε για πολλοστή φορά το triple double (14π., 8ρ., 7ασ.), έπαιξε εκπληκτική άμυνα κι έδειξε ανεπηρέαστος από την κούραση του Eurobasket. Απλά ίσως του βγει αργότερα, αλλά στο ΣΕΦ ήταν καταπληκτικός.
Μου άρεσε η ταπεινότητα κι η ετοιμότητα εν συνεχεία του Θανάση Αντετοκούνμπο. Ξεκίνησε φουριόζος στο τρίτο δεκάλεπτο με 5 πόντους, σπουδαίες άμυνες, επιθετικά ριμπάουντ, κερδισμένο φάουλ το οποίο πήρε με την πονηριά του. Μετά κάθισε στον πάγκο και ουδέποτε επέστρεψε. Άλλος θα αισθανόταν αδικία, αλλά αυτός πανηγύριζε από τον πάγκο κι έμοιαζε έτοιμος αν τον καλούσε ξανά ο προπονητής του.
Δε μου άρεσε καθόλου η άμυνα στη ρακέτα. «Μπάτε σκύλοι, αλέστε κι αλεστικά μη δίνετε». Τόσο ο Ογκουστ όσο κι ο Βουγιούκας ήταν αργοί σε ταχύτητα και αντιδράσεις, στοιχείο το οποίο εκμεταλλεύτηκε ο ΜακΛιν.
Δε μου άρεσε ο τρόπος που αντιλαμβάνονταν την τακτική κάποιοι παίκτες (Ντένμον, Γκείμπριελ, Όγκουστ). Ο Πασκουάλ είναι προπονητής που λατρεύει την τακτική στην επίθεση ειδικά και αρκετές φορές τους είδα να κινούνται άσκοπα στο χώρο χωρίς να ξέρουν που πρέπει να πάνε. Αυτό βέβαια λογικά με τον καιρό θα βελτιωθεί.
ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ
Όση ώρα βρισκόταν στο παρκέ ο Έλληνας φόργουορντ ήταν αρνητικός. Στην επίθεση διστακτικός και στην άμυνα ανεπίτρεπτα κακός. Όποιον μάρκαρε σκόραρε. Από τον Λοτζέσκι και τον Ρίβερς μέχρι τον Αντετοκούνμπο.
Φαινόταν πως δεν είχε συγκέντρωση.
Στο πρώτο ημίχρονο καθισμένος στον πάγκο φωνάζει ύστερα από μία απόφαση των διαιτητών, «φτάνει, φτάνει το έχεις ξεφτιλίσει». Αμέσως τον πλησίασε ο Σφαιρόπουλος και του είπε να σταματήσει.
Στο δεύτερο ημίχρονο έκανε το ίδιο και δέχτηκε πάλι τις παρατηρήσεις από τον προπονητή του. Δεν πιστεύω όμως πως τον έδιωξε για αυτό το λόγο αφού ο Ελληνας προπονητής απομακρύνθηκε και στη συνέχεια επέστρεψε κοντά του και τον έδιωξε.
Αν ο «Παπ» του αντιμίλησε, ή του είπε κάτι άσχημο, ορθώς ο coach τον έδιωξε.
Αν τον έδιωξε γιατί διαμαρτυρήθηκε στους διαιτητές τότε ίσως δε θα έπρεπε να τον διώξει. Ο παίκτης έχει σφυγμούς όταν αγωνίζεται και ειδικά παίκτης του Ολυμπιακού με τόσα που έχει βιώσει στο παρελθόν από τους «γκρι». Ξαναλέω… ειδικά παίκτης του Ολυμπιακού.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Προσωπικά πάντα, ο Ολυμπιακός μου άρεσε. Έδειξε καλά στοιχεία και μη ξεχνάμε πως έλειπαν τα δύο βασικά του γκαρντ. Οι ξένοι του έδειξαν την ποιότητά τους ασχέτως αν αυτή δεν μεταφράστηκε σε παραγωγικότητα στη συγκεκριμένη αναμέτρηση.
Στο τελευταίο πεντάλεπτο τα «θαλάσσωσε», αλλά γενικότερα μου άρεσε κι έπαιξε διαφορετικό μπάσκετ σε σχέση με πέρυσι (αυτό θα το αναλύσουμε σε επόμενη ευκαιρία).
Ο Παναθηναϊκός με μπέρδεψε λίγο στο παρκέ. Υπήρχαν διαστήματα που έδειχνε τις ικανότητές του, αλλά υπάρχουν κι άλλα που απορούσες. Στο τέλος πάντως βγήκαν μπροστά οι προσωπικότητες που διαθέτει. Παίκτες που δε χαμπαριάζουν και οι οποίοι ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμοι να κάνουν ζημιά.
Αμφότερες οι ομάδες έχουν τεράστια περιθώρια βελτίωσης και είναι κρίμα να της κατακρίνετε τόσο νωρίς.
ΥΓ: Υπάρχει ξεκάθαρο φάουλ στον ΜακΛιν στο τέλος. Ο Ολυμπιακός ευθύνεται όμως που πήγε το ματς στο τελευταίο σουτ και όχι οι διαιτητές. Ίσως υπάρχει φάουλ και λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα στον Σίνγκλετον στην άλλη πλευρά.
ΥΓ 2: Χωρίς Σπανούλη και Ρόμπερτς ο Ολυμπιακός. Μην το ξεχνάτε. Τα δύο καλύτερα γκαρντ του. Από τον Παναθηναϊκό έλειπε ο Λεκαβίτσιους επίσης, απλά είναι πολύ μεγαλύτερη η επίδραση των «ερυθρόλευκων» απόντων στο παιχνίδι της ομάδας τους από αυτή του Λιθουανού στο παιχνίδι της δικής του ομάδας.
ΥΓ 3: Ο «μουστάκιας» πρόσεξε αρκετά τα φάουλ μακριά από τη μπάλα ενώ ήταν συμπληρωμένα τα ομαδικά.
ΥΓ 4: Πλησιάζει μία δικαίωση…
