Ξυπόλητοι στα αγκάθια…

Η ΑΕΛ το καλοκαίρι που μας πέρασε, βίωσε μια περίοδο διοικητικής αστάθειας και απραξίας όλων των μελών της οικογενείας της και έτσι έχασε αρκετούς καλούς αλλά και πολύτιμους ποδοσφαιριστές που είχε “κερδίσει” σε αυτήν την διετία της Β΄ Εθνικής.

Ζεκίνια, Σέρεμετ, Σκόνδρας, Τσιάρας, Αλεξάντροβιτς, Παπαγεωργίου, Κρητικός, Πόνσε, Δεινόπαπας κλπ… ήταν ορισμένοι από εκείνους όπου η ομάδα στηρίχτηκε και ανέδειξε την περασμένη χρονιά και λόγω της καλοκαιρινής διοικητικής απραξίας επέλεξαν να αφήσουν την Λάρισα για ένα καλύτερο “ποδοσφαιρικό” μέλλον.

Ορισμένοι μάλιστα πλέον αγωνίζονται και στην SL, ενώ οι υπόλοιποι στην FL. Οι περισσότεροι όμως ζουν στην σκιά των συμπαικτών – αντιπάλων των θέσεων τους, μην πέρνοντας ακόμη καθόλου χρόνο συμμετοχής. Για παράδειγμα θα αναφέρω απλά ενδεικτικά τα ονόματα των Τσιάρα και Χασομέρη. Δύο παίκτες όπου πέρυσι ξεχώρισαν στην ΑΕΛ και φέτος αγωνιζόμενοι σε Ξάνθη και Πανθρακικό αντιστοίχως, βλέπουν τα περισσότερα παιχνίδια από την κερκίδα και ούτε καν μέσα από τον αγωνιστικό χώρο, αποτελώντας μέρος της 18άδας.

Θα παίξω διπλό ρόλο. Και τον ρόλο του κακού και τον ρόλο του καλού. Τα παιδιά αυτά το περασμένο καλοκαίρι είχαν μπροστά τους μια πολύ σημαντική απόφαση να λάβουν. Κοινώς, “μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα”. Να περιμένουν μέχρι τις 17 Αυγούστου να δουν τι θα ξημερώσει στην ΑΕΛ ή να επιλέξουν την πιο εύκολη “επαγγελματική” απόφαση, δύσκολη όμως συναισθηματική, να εγκαταλείψουν την ΑΕΛ για κάτι “ξένο” και καινούριο… Να αφήσουν την ομάδα όπου τους ανέδειξε και τους έκανε γνωστούς σε όλη την ποδοσφαιρική Ελλάδα.

Ο χρόνος θα δείξει εάν η απόφαση η οποία πήραν ήταν σωστή ή λανθασμένη. Ακόμη είναι νωρίς για να βγάλουμε ασφαλή συμπερασμάτα. Το μόνο σίγουρο ήταν πως αυτοί ήταν “θύματα” και όχι οι “θύτες” της όλης υπόθεσης…