Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα από το 2004 και έπειτα, δεν είναι εύκολο να πεις ή να γράψεις κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό για τον αείμνηστο Γιάννη Κυράστα. Εξάλλου το κενό που άφησε φεύγοντας, η απουσία του όλα αυτά τα χρόνια από το ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά και όλα όσα δίδαξε μέσα στα γήπεδα και με την παρουσία του στον πάγκο του Παναθηναϊκού «μιλούν» από μόνες τους για το ποιόν του ανδρός.
Να ξέρετε κάτι. Αυτό το κείμενο δεν γράφεται για να υπάρχει κάτι λόγω της ημέρας, δεν γίνεται από υποχρέωση, όπως και κανείς δεν το κάνει από υποχρέωση. Υπάρχουν άνθρωποι που ήταν «δεμένοι» μαζί του, όπως ο Τάσος που κάθε χρόνο μας συγκινεί, είναι πράγματα που ο καθένας έχει βαθιά χαραγμένα στην ψυχή του από την εποχή του Κυράστα στο «τριφύλλι», σε μία εποχή όπου η ιστορία έγραψε ότι αδικήθηκε κατάφωρα τόσο από το σιχαμένο σύστημα του ελληνικού ποδοσφαίρου που του στέρησε έναν πεντακάθαρο τίτλο το 2000 όσο και από τον ίδιο σύλλογο που υπηρέτησε ως ποδοσφαιριστής και προπονητής!
Ως ρεπόρτερ Παναθηναϊκού δεν τον έζησα, δεν μίλησα ποτέ μαζί του, δεν ήξερα για τον χαρακτήρα του παρά μόνο έχω διαβάσει και ακούσει ιστορίες από τους παίκτες και τους συναδέλφους που τον συναναστρέφονταν καθημερινά. Δεν θα γινόταν και διαφορετικά καθώς το 2004 που έφυγε, εγώ απλά ταλαιπωρούσα το σχολείο στην τελευταία του τάξη. Η ζωή τα έφερε έτσι, ώστε να τα… λέμε συχνά στην Αγία Παρασκευή σε μία «πράσινη» γειτονιά αγγέλων μαζί με τον θείο μου. Ως πιτσιρικάς, όμως, έχω πολλά να πω. Πάρα πολλά, με κοινό παρονομαστή μία και μόνο λέξη. Το ευχαριστώ…
*Ευχαριστώ για την καλύτερη μπάλα που έχουν δει τα μάτια μου τα τελευταία δεκαεπτά χρόνια. Από εκείνη την απίθανη ομαδάρα που κέρδισε τον τίτλο του πρωταθλητή στις καρδιές όλων των υγιών Ελλήνων φιλάθλων την σεζόν 1999-2000 και τον έχασε πάνω στο χορτάρι από τους αληταράδες με τα μαύρα, τους Θωμάδες, τους «θείους» και τους «περίεργους».
*Ευχαριστώ για εκείνο το βράδυ του 2-2 στην Καλογρέζα και ας μην πήραμε το ματς που ήταν μισός και βάλε τίτλος. Τα τόσο παράξενα συναισθήματα λύπης και περηφάνιας μαζί δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. Το πόσο καλύτερη ομάδα είχες το έδειξες και σε εκείνο το παιχνίδι. Τι έχασες ρε Χρηστάρα στο 85’… *Ευχαριστώ για αυτά που είδα από κοντά σε κάποια από τα ματς εκείνης της σεζόν. Όπως η τρομερή εμφάνιση στο ΟΑΚΑ κόντρα στην ΑΕΚ, όπου η ρουφιάνα δεν έμπαινε με τίποτα μέσα, μέχρι να την.. καρφώσει στις καθυστερήσεις ο Χριστόφορος ο Κόλα με κεφαλιά οβίδα! Ή για το 2-2 κόντρα σε αλήτικη διαιτησία στην Νίκαια με τον Ιωνικό, με τον Ρενέ να βλέπει την πρώτη κόκκινη της καριέρας του!
*Ευχαριστώ για όλα εκείνα τα βράδια περηφάνιας τον χειμώνα του 2001, που έφευγα… τρέχοντας από το φροντιστήριο είκοσι λεπτά πριν τελειώσει το μάθημα(α, ρε μάνα και εσύ 8 με 10 Τρίτες και Τετάρτες αγγλικά είναι δυνατόν;) για να μαζευτούμε στου Ασπιώτη και να θαυμάσουμε την τρελή πορεία στον όμιλο με Σάλκε, Άρσεναλ και Μαγιόρκα.
*Ευχαριστώ που ΜΟΝΟΣ σου τα έβαλες με την Παράγκα και είχες ένα κινητό με δύο φορτισμένες μπαταρίες για να μιλάς όλη μέρα και να μαθαίνεις το… στήσιμο που έρχεται για να μπορείς να προετοιμάσεις την ομάδα σου, όσο το δυνατόν καλύτερα! Δεν ήταν δουλειά σου αλλά το τριφύλλι το πονούσες σε αντίθεση με άλλους…
*Ευχαριστώ για την πιο ουσιαστική, Παναθηναϊκή ατάκα που ειπώθηκε ποτέ από άνθρωπο του συλλόγου, ένας πραγματικός οδηγός για ότι θα ζούσαμε τα επόμενα χρόνια και το πώς θα έπρεπε να αντισταθούμε σε αυτή την λαίλαπα. « Θα πεθάνουμε για αυτούς τους αλήτες; Όχι ρε! Θα παλέψουμε»!
*Ευχαριστώ για την γενιά των ποδοσφαιριστών που γαλούχησες στην Παιανία και λίγους μήνες μετά τον θάνατο σου έκαναν πλάκα σε ολόκληρη την Ευρώπη στα γήπεδα της Πορτογαλίας και σήκωσαν την κούπα. Τι κρίμα που δεν το έζησες…
Οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχάσεις και τον Κυράστα δεν θα τον ξεχάσει ποτέ και κανείς…
