Η Λουκέρνη δεν είναι κάποια πολύ δυνατή ομάδα. Ωστόσο, έχει τη δυνατότητα να φτάνει κοντά στο γκολ, κάτι που στα νοκ άουτ διπλά παιχνίδια μετράει. Εξ ου κι ο Ολυμπιακός είναι υποχρεωμένος να λάβει τα μέτρα του.
Οι Ελβετοί απειλούν και μέσα από στημένες φάσεις (κάνοντας και δουλεμένες στην προπόνηση κομπίνες) και με σέντρες από τα πλάγια για το κεφάλι του Νο 11 και με σουτ από τα 25 μέτρα, αλλά κύρια επιμένουν σε μακρινές μπαλιές στην πλάτη των αντίπαλων αμυντικών. Γενικά προσπαθούν να βρουν χώρους και τους αρέσει να βγάζουν επιθέσεις με μία πάσα.
Κάτι δε που παρατήρησα στα φιλικά του Ολυμπιακού νομίζω ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί καλύτερα από τον προπονητή και τους παίκτες του: η ομάδα είχε σοβαρά προβλήματα με τους αντίπαλους σέντερ φορ-της ΠΣΒ έβαλε δύο γκολ, της Έουπεν άλλα δύο, της Σεντ Τρούϊντεν ένα. Όταν δε μπήκε αλλαγή ένας ψηλός φορ της Γκοζτέπε, πήγε να κάνει ένα γκολ με κεφαλιά και στο 90’ τελικά σκόραρε, σε μία φάση εντελώς οριακή, με ακύρωση του τέρματος από υπόδειξη του αρμόδιου επόπτη. Ο δε Καρίγιο της Λεγανές είχε καθαρή ευκαιρία για γκολ.
Είναι αποδεκτό ότι μία ομάδα πρέπει να έχει γενικά καλή αμυντική συμπεριφορά, όμως σε κάποιες περιπτώσεις έχουμε να κάνουμε ξεκάθαρα με τις επιδόσεις των κεντρικών αμυντικών. Κοινώς, ο Βούκοβιτς με τον Μιράντα (η, τον Σισέ) που λογικά θα παίξουν την Πέμπτη, πρέπει να έχουν μάθει καλά το μάθημα τους από τα λάθη τους στα φιλικά. Γιατί ακόμη κι οι δύο πιο έμπειροι, ο Σέρβος με τον Πορτογάλο ηττήθηκαν σε κρίσιμες μονομαχίες στον αέρα, έχασαν αντίπαλους κυνηγούς που έβγαιναν στην πλάτη τους, είχαν «μισές» επεμβάσεις από τις οποίες προέκυψαν φάσεις στον αντίπαλο και έφαγαν ήττες και σε σπριντ.
Ασφαλώς και είναι μέσα στο πρόγραμμα και οι νίκες των επιθετικών έναντι των αμυντικών. Όμως, αν μη τι άλλο έχεις κάποιες μίνιμουμ απαιτήσεις από καλούς παίκτες-γιατί ο Βούκοβιτς έχει παίξει βασικός στην Εθνική Σερβίας, έχει διακριθεί στην Τουρκία, έχει παίξει στην ΠΣΒ και στο Καμπιονάτο (Μπολόνια). Ο δε Μιράντα προέρχεται από την πρωταθλήτρια στην Τσάμπιονσιπ, Γουλβς, είναι γέννημα θρέμμα της Μπενφίκα κι έχει διακριθεί στο πορτογαλικό πρωτάθλημα.
Θέλω να πω ότι ο Ολυμπιακός δεν έχει κακούς στόπερ. Νομίζω ότι χρειάζονταν κάποιος με διαφορετικά χαρακτηριστικά (που ίσως βρεθούν στο πρόσωπο του Τοροσίδη η, του Μεριά η, ακόμη και στον Σισέ όταν μεστώσει), όμως ακόμη κι έτσι οι Μιράντα, Βούκοβιτς μπορούν να συνθέσουν ένα αξιόμαχο κεντρικό δίδυμο, με τη διαφορά όμως ότι πρέπει να αποφύγουν τα λάθη που ήδη έχουν κάνει.
Π.χ. ο Μιράντα ρισκάρει στις πάσες του προς τη μεσαία γραμμή. Επειδή, όμως, έχει καλή μπαλιά κι η ομάδα πρέπει να την εκμεταλλευθεί, η επιλογή νομίζω είναι να ανεβαίνει περισσότερο προς το κέντρο, έτσι ώστε αφενός μεν η πάσα του να είναι πιο κοντά προς την αντίπαλη περιοχή κι άρα πιο επικίνδυνη, αφετέρου δε αν δεν είναι καλή, να μην δημιουργεί προϋποθέσεις αντεπίθεσης στον αντίπαλο. Διότι, αλλιώς είναι να πάρει ο αντίπαλος την μπάλα στο κέντρο κι αλλιώς είναι να την πάρει έξω από την περιοχή του.
Ο δε Βούκοβιτς, που είναι δύο μέτρα, πρέπει να καθαρίζει με το κεφάλι τις μπάλες που έρχονται προς το μέρος του, ιδίως στα κόρνερ και στα φάουλ της άλλης ομάδας. Κι επειδή έχει την καλή πάσα με το αριστερό, να την αξιοποιεί περισσότερο.
Ένα σημαντικό κομμάτι του παιχνιδιού του Ολυμπιακού που θέλει πολλή δουλειά είναι η ανάπτυξη της ομάδας, όταν ο αντίπαλος την πιέζει ψηλά. Το είδαμε να το κάνει η Λεγανές και η μοναδική «απάντηση» των «ερυθρόλευκων» ήταν να γυρίζουν την μπάλα στον Γιαννιώτη και να διώχνει αυτός με τα πόδια προς την επίθεση, όπου οι επιλογές (λόγω του κοντόσωμου Ποντένσε) είναι δύο (ο Λάζαρος κι ο όχι ιδιαίτερα ψηλός για φορ Γκερέρο). Πρόκειται για μία λύση ασφαλή τουλάχιστον αμυντικά, αλλά σίγουρα όχι ελκυστική και όχι ωφέλιμη και στο επιθετικό κομμάτι.
Σε αυτό ακριβώς το τελευταίο είναι που ενώ βγαίνουν καλές προσπάθειες, συνήθως δεν συνοδεύονται από καλή τελική, πάσα η, σουτ. Κι είναι ένα μεγάλο όπλο του Ολυμπιακού ότι προκύπτουν, μέσα από δουλειά, τέτοιες φάσεις από το παιχνίδι του, είτε από οργανωμένες επιθέσεις, είτε από κόντρα επιθέσεις, είτε από κλεψίματα. Από την άλλη, όμως, είναι κρίμα να αξιοποιούνται σε τόσο μικρό βαθμό, όπως συνέβη στο φιλικό με τους Ισπανούς στο Καραϊσκάκη. Κι ακόμη περισσότερο στο αμέσως προηγούμενο, με την Γκοζτέπε, όταν έφευγαν πέντε κι έξι φορές οι «ερυθρόλευκοι» στην επίθεση με παίκτη παραπάνω και δεν έκαναν έστω ένα γκολ.
Κάτι τέτοια κωλοπαίχνιδα, όπως θα είναι αυτό με τη Λουκέρνη, χρειάζονται πρωτίστως απόλυτη συγκέντρωση, τόσο πίσω, όσο και μπροστά.
Άσχετο: ο Ολυμπιακός δεν συζητάει με την Κορούνια για δανεισμό του Γκιγιέρμε, αλλά για αγορά του και δη με ένα πολύ σοβαρό ποσό. Το δε συμβόλαιο του ίδιου του Βραζιλιάνου είναι πολύ «ψηλό». Δεν βρίσκεις πιο ψηλό για αμυντικό χαφ στην Ελλάδα…
