Από τη συνέντευξη Τύπου πριν από τον επαναληπτικό με την Παρί Σεν Ζερμέν, όταν όλοι είχαν καταδικάσει τους «κόκκινους διαβόλους» με αποκλεισμό λόγω και της διαφοράς επιπέδου που είχε παρατηρηθεί από το πρώτο ματς στο «Ολντ Τράφορντ», ο Νορβηγός κόουτς της ομάδας είχε κάνει γνωστές ορισμένες πτυχές του αγωνιστικού του πλάνου.
Ήθελε γκολ από νωρίς για να… υπάρξει ξανά παιχνίδι και να είναι υπό διεκδίκηση η πρόκριση, ήθελε τους παίκτες του να περιοριστούν στο μεγαλύτερο κομμάτι της αναμέτρησης σε αμυντική προσήλωση και να κυνηγήσουν τις λιγοστές καλές στιγμές που θα έβρισκαν στον αγωνιστικό χώρο του «Παρκ ντε Πρενς».
Κακά τα ψέματα, ο Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ είχε αντιληφθεί από την πρώτη αναμέτρηση με τους Παριζιάνους πως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έπειτα από την ταλαιπωρία τόσων ετών με τις αλλαγές προπονητών και την χαμένη αίγλη και δυναμική στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις (παρά την κατάκτηση του Europa League επί Μουρίνιο), δεν βρισκόταν στο επίπεδο εμπειρίας και ανταγωνισμού όπως το είχε επιδείξει η Παρί Σεν Ζερμέν στο «Ολντ Τράφορντ».
Υπήρχε κάτι, όμως, που πηγαίνει πάντοτε κόντρα σε όλα τα στοιχεία ενός αγωνιστικού πλάνου και λέγεται «πίστη». Αυτό, το είχε από την πρώτη στιγμή ο Σόλσκιερ γιατί έχει βιώσει αντίστοιχες εμπειρίες, είναι μυημένος στις ιδέες και το πνεύμα της ιστορίας της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και δεν θα παρατούσε ποτέ το παιχνίδι.
Ακόμα κι αν είχε ν’ αντιμετωπίσει τις απουσίες των Μαρσιάλ, Μάτα, Μάτιτς, Ερέρα, Λίνγκαρντ, Τζόουνς, Σάντσες, Νταρμιάν, Βαλένσια, του τιμωρημένου Πολ Πογκμπά και του προέκυψε και ο τραυματισμός του Ερίκ Μπαϊγί από το πρώτο ημίχρονο της ρεβάνς, ο κόουτς της Γιουνάιτεντ αρνήθηκε να παρατήσει το ματς και συνέχισε να στηρίζει τις προσπάθειες των παικτών του.
Με το… διακριτικό πάνω από το μπουφάν του στην άκρη του πάγκου, προκαλώντας σχόλια για την ετοιμότητά του σε περίπτωση που η ομάδα του χρειαστεί γκολ στο φινάλε, ο άνθρωπος που είχε γράψει ορισμένες γραμμές από την χρυσή ιστορία του αγγλικού κλαμπ πριν από 20 χρόνια στη Βαρκελώνη, ήξερε πόσο έπρεπε να περιμένει και πότε να χτυπήσει.
Μόλις το ματς μπήκε στο τελευταίο του 15λεπτο και με την Παρί να έχει μεν την απόλυτη πρωτοβουλία μέχρι εκείνη τη στιγμή αλλά να μην έχει κάνει κάτι ιδιαίτερο για να πετύχει ένα τρίτο γκολ που θα τελείωνε την υπόθεση, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ βγήκε στην επίθεση. Και αποφάσισε να τα παίξει όλα για όλα. Γιατί απλά «αυτό κάνουμε, είμαστε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ» όπως είπε λίγο μετά το έπος στο Παρίσι μπροστά στις κάμερες ο «Όλε».
Και σε κάτι τέτοιες περιστάσεις η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς και τους ωθεί προς την επιτυχία. Και τη στιγμή που ο Νορβηγός αποφασίζει να περάσει στο ματς τους πιτσιρικάδες Τσονγκ και Γκρίνγουντ και υπάρχουν αρκετοί που βλέποντας τις αλλαγές σκέφτηκαν «που πάει μωρέ με αυτούς…», τα παιδιά του έδειξαν πως ήταν πανέτοιμα και δεν «λύγισαν» στο βάρος της πίεσης που ασκούσε η αντίστροφη μέτρηση μέχρι τη λήξη της αναμέτρησης, η προσπάθεια επίθεσης και αργότερα η άμυνα στις τελευταίες απέλπιδες φάσεις που επιχείρησε να φτιάξει η Παρί.
Η αποστολή των «κόκκινων διαβόλων» για τον επαναληπτικό με τους Γάλλους, συμπεριελάμβανε ονόματα όπως αυτά των Γκάρνερ, Γκόμες, ΜακΤόμινεϊ, Περέιρα, Τσονγκ, Γκρίνγκουντ και Γουίλιαμς. Πιτσιρίκια που είναι μεγαλωμένα με τα ιδεώδη της Γιουνάιτεντ, αλλά όχι με τις εμπειρίες και την ωριμότητα – τουλάχιστον ηλικιακά – για να διαχειριστούν μια κατάσταση όπως αυτή που διαμορφώθηκε το βράδυ της Τετάρτης στο «Παρκ ντε Πρενς». Κι όμως, με αυτούς ο σύλλογος έγραψε ιστορία. Εκ των προαναφερθέντων χρησιμοποιήθηκαν οι τέσσερις και μάλιστα, όταν τραυματίστηκε ο Ερίκ Μπαϊγί, πέρασε στο παιχνίδι ο 19χρονος Ντιόγκο Νταλότ που ήταν εκπληκτικός από δεξιά, έτρεξε, έπαιξε σωστά, πίεσε τους αντιπάλους, έκανε μαρκαρίσματα και ξεχώρισε.
Στα επίσημα του γηπέδου της Παρί, βρισκόταν ένας από τους κυριότερους λόγους που γράφτηκε αυτό το έπος που όμοιό του δεν είχε ξαναδεί το Champions League. Από ήττα 2-0 εντός έδρας στο πρώτο ματς στη νοκ-άουτ φάση, ποτέ καμία άλλη ομάδα δεν είχε καταφέρει να γυρίσει και το έκανε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ των ανατροπών. Ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον ήταν εκεί. Ο πρωτεργάτης των come-back kings. Ο παντοτινός φίλος της ομάδας. Ο αιώνιος θρύλος της. Ήταν εκεί για να σταθεί στο πλευρό του λατρεμένου του Σόλσκιερ και ό,τι συνέβη στο χορτάρι του «Παρκ ντε Πρενς», όσο σχεδιασμένο κι αν μπορεί να το είχε η μοίρα, το έκαναν να πάρει σάρκα και οστά οι ποδοσφαιριστές του «Όλε».
Αυτοί οι παίκτες, πιστεύουν πλέον πιο πολύ από ποτέ στους εαυτούς τους και στην ομάδα. Πιστεύουν στον προπονητή τους, χαμογελούν, πατούν γερά στο γήπεδο, ξέρουν τι να κάνουν και ξέρουν τι μπορούν να προσφέρουν. Όλοι έχουν αναγεννηθεί. Η Γιουνάιτεντ είναι… ακριβώς αυτό που σημαίνει η λέξη στα ελληνικά. Ενωμένη. Ένα κουβάρι οι παίκτες στη λήξη του επαναληπτικού με τους Γάλλους, ένας χαμογελαστός Σόλσκιερ, ακόμα ένα κεφάλαιο ιστορίας του κλαμπ και ένα περιβάλλον που … ξεχειλίζει υγεία. Γιατί όταν ο άνθρωπος που έχεις στην άκρη του πάγκου, πέρα από αποδεδειγμένα ικανός, δηλώνει συνεχώς ευγνώμων για την ευκαιρία που απολαμβάνει αυτό τον καιρό στην καριέρα του και τονίζει μετά από ένα τέτοιο έπος ότι «όσο κρατήσει η δική μου παρουσία στην ομάδα θα συνεχίσω απλά να χαμογελάω κάθε μέρα που κάνω αυτή τη δουλειά», τότε πώς να πάνε στραβά τα πράγματα;
Σημείωση: Ο Μάρκους Ράσφορντ που κλήθηκε να εκτελέσει το πέναλτι στο φινάλε, απέναντι στον Τζιανλουίτζι Μπουφόν, αναλαμβάνοντας την απόλυτη ευθύνη είτε του αποκλεισμού, είτε απολαμβάνοντας τη δόξα της εύστοχης εκτέλεσης από την άσπρη βούλα, είναι μόλις 21 ετών. Είδατε κάποιο άγχος;
Absolute scenes in Paris! #mufc [BT] pic.twitter.com/JS09uCss69
— United Xtra (@utdxtra) March 7, 2019
