Ο αλτρουισμός της ΑΕΛ!
Έχουμε δει φέτος την ΑΕΛ να κάνει σε κάθε παιχνίδι σωρείες ευκαιριών. Πολλές από αυτές να τις μετουσιώνει σε γκολ, άλλες όμως να τις “χάνει”. Τι έφταιξε και τις έχασε; Ίσως κάποιο κακό τελείωμα, ίσως μία επιπλέον πάσα που δεν δόθηκε. Και εδώ θέλω να καταλήξω. Απόψε στο παιχνίδι με τον Καμπανιακό, είδαμε σε μία φάση το ακριβώς αντίθετο. Συγκεκριμένα, στο 38′ Στεφανίδης και Μπλέντι συνεργάστηκαν άψογα και θα μπορούσαν να κάνουν το 3-0 πριν τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου.
Έλα που όμως, ο ένας “έδινε” το γκολ στον άλλον και τελικώς ο Στεφανίδης σούταρε, αλλά δε κατάφερε να σκοράρει. Εντάξει, αυτό δεν είναι πάντα κακό. Γιατί δείχνει ότι υπάρχει πολύ καλό κλίμα στην ομάδα. Οι παίκτες δεν βάζουν τον εαυτό τους πάνω από την ομάδα. Και φάνηκε αυτό. Γιατί χαλαρά, ο Μπλέντι θα μπορούσε να τελείωνε μόνος του την φάση και να έκανε και χατ-τρικ.
Γι’ αυτό ίσως δεν θα πρέπει να μας λυπεί ο τρόπος που χάθηκε αυτή η φάση. Γιατί ήταν κάτι παραπάνω από μία χαμένη ευκαιρία. Μας έδειξε ότι επιτέλους οι παίκτες, ο προπονητής, το τεχνικό επιτελείο είναι ΟΜΑΔΑ. Αλλά προς Θεού, μην γίνει συνήθειο. Αυτές οι φάσεις πρέπει να τελειώνονται, καθώς τώρα μπορεί να μην ήταν τόσο σημαντική… αλλά στο μέλλον μπορεί κάποια να αποβεί μοιραία.
