Ο μεγάλος φόβος για το χθεσινό παιχνίδι του Πανιωνίου με τον Παναθηναϊκό ήταν αν οι παίκτες του Βλάνταν Μιλόγεβιτς θα είχαν κίνητρο για τα πλέι οφ. Και αυτό γιατί όταν έχεις καταφέρει να πετύχεις τον μεγάλο σου στόχο στην σεζόν, είναι απολύτως λογικό να χαλαρώνεις, να αδειάζεις ψυχολογικά και να μην είσαι στα κόκκινα.
Επίσης, το γεγονός ότι η πλειοψηφία των βασικών ποδοσφαιριστών ήταν ουσιαστικά ανενεργή για ένα μήνα θα μπορούσε να λειτουργήσει ανασταλτικά ώστε ο Πανιώνιος να παρουσιάσει την εικόνα που είδαμε στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος.
Και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στο πρώτο ημίχρονο όπου οι παίκτες του Μιλόγεβιτς έψαχναν τα πατήματά τους, ενώ φάνηκε ότι η γρήγορη αποβολή του Ζέκα περισσότερο μπέρδεψε παρά βοήθησε την ομάδα με αποτέλεσμα να δυσκολευτεί στην δημιουργία φάσεων. Το χειρότερο με την αποβολή ήταν ότι έφερε στους παίκτες έναν εφησυχασμό με αποτέλεσμα να βλέπουμε λάθη-κυρίως από την άμυνα-όπως φάνηκε στο γκολ του Μπεργκ σε μια φάση όπου οι «κυανέρυθροι» αντί να καθαρίσουν μια ακίνδυνη φάση έδωσδαν το δικαίωμα στον Σουηδό να σουτάρει.
Στην επανάληψη ο Πανιώνιος μπήκε αποφασισμένος και μέχρι το 60′ είχε κλείσει τον Παναθηναϊκό στα καρέ του και το ωραίο γκολ του Μασούρα ήταν το επιστέγασμα της πίεσης αυτής. Μετά το γκολ οι «κυανέρυθροι» δημιούργησαν και άλλες φάσεις, έφτασαν κοντά στο γκολ αλλά μία η αστοχία του Γεσίλ (έχει όλα τα άλλα εκτός από το γκολ, το πιο σημαντικό για έναν σέντερ φορ), μία η μη σωστή ολοκλήρωση μιας οργανωμένης επίθεσης με κάποια τελική πάσα, και μία η διαιτησία (πέναλτι στον Σιώπη από τον Μολέντο στο 80′) συντέλεσαν ώστε το σκορ να μείνει στο 1-1.
Ένα αποτέλεσμα που δεν είναι επουδενί επιτυχία για τον Πανιώνιο, αν σκεφτεί κανείς ότι ήταν καλύτερος από τον αντίπαλό του αλλά και με βάση την φετινή αγωνιστική εικόνα της ομάδας. Πλέον με δύο εκτός έδρας ματς να ακολουθούν σε ΟΑΚΑ και Τούμπα, ο Πανιώνιος θα πρέπει να πάρει ένα θετικό αποτέλεσμα αρχής γενομένης από το ματς της Τετάρτης αν θέλει να ελπίζει σε κάτι καλό στα πλέι οφ.
