Ο Ζοέλ και η κάψα του…

Το ματς τελείωσε.

Η ομάδα ηττήθηκε, χάνοντας παράλληλα και το σερί των 3 νικών που διατηρούσε επί εποχή Κόουλμαν.

Η εμφάνιση απαράδεκτη.

Ίσως η πιο κακή ΑΕΛ.

Και δεν θα πω η χειρότερη γιατί έχουμε δει και άλλες κακές εμφανίσεις από τις βυσσινί φέτος.

Θέλω όμως να σταθώ, στην φάση του πέναλτι.

Του χαμένου πέναλτι του Ζοέλ Ομαρι Τσιμπάμπα.

Ένα πέναλτι που υπό άλλες προϋποθέσεις θα χάριζε στην ομάδα μας τον βαθμό της ισοπαλίας και σε συνδυασμό της ήττας του Πανσερραϊκού από τον Θρασύβουλο θα μας κρατούσε αγκαλιά με την πρωτιά.

Παρόλα αυτά ο Ζοέλ Τσιμπάμπα, πήρε την μπάλα και παράλληλα την πρωτοβουλία να εκτελέσει αυτός το πέναλτι, παίρνοντας την θέση του Σαϊτιώτη ο οποίος είχε την αρμοδιότητα να εκτελέσει και το αποτέλεσμα ήταν ανάλογο του αποτελέσματος με τον Παναιτωλικό όταν και τότε είχε αστοχήσει και πάλι από την άσπρη βούλα στο τελευταίο πέναλτι, που θα χάριζε και την πρόκριση στην ΑΕΛ.

Πως λοιπόν ένας παίκτης ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ πριν από 23 μέρες είχε χάσει ένα καθοριστικό πέναλτι, του δίνεις την ευκαιρία να ξαναχτυπήσει και πάλι ένα τόσο κομβικό πέναλτι;

Μπορεί το γκολ να έμπαινε και τώρα να μην συζητούσαμε για όλα αυτά, αλλά και πάλι δεν διανοείται να χτυπήσει μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα ξανά πέναλτι, από ψυχολογικούς λόγους και μόνο.

Και να πω, πως δεν είχαμε καλούς εκτελεστές να πάει στα κομμάτια…

Αλλά από την άλλη τον δικαιολογώ τον Κογκολέζο επιθετικό, καθώς πάνω στην κάψα του να ανακυρηχθεί πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος, θυσίασε το καλό της ομάδας του.