Kαι τώρα, δηλαδή, τι πρέπει να κάνουμε; Να ασχοληθούμε με τα απομεινάρια των πλέι-οφ της Α1, να αναλύσουμε τα αίτια της κρίσης ή να ασκήσουμε κριτική στην πολύκροτη απόφαση των Αγγελόπουλων; Ή μήπως να γράψουμε πάλι πόσο ωραία ήταν στη Βιτόρια και τι είδους κατάθλιψη μας προξενεί η επιστροφή στην Ελλάδα;
Τίποτε από τα παραπάνω δεν έχει νόημα. Το ελληνικό μπάσκετ πέθανε έναν άδοξο θάνατο όσο εμείς απουσιάζαμε και δεν μένει παρά να του κάνουμε μία ένδοξη κηδεία, με χαβιάρι αντί για κόλλυβα και με σαμπάνια στη θέση του πικρού καφέ.
Έτσι, για να θυμηθούμε τα Κύπελλα Πρωταθλητριών, να νοσταλγήσουμε και να διασκεδάσουμε τις εντυπώσεις από τη χλεύη των Ευρωπαίων τις μέρες του Final-4. Προσωπικά αδιαφορώ πλήρως για το «τι θα πουν οι ξένοι», αλλά ντρέπομαι αυτοτελώς και ανεξαρτήτως.
Στη Βιτόρια, παρίστανα τον Λιθουανό για να αποφεύγω τις ενοχλητικές ερωτήσεις. Ευτυχώς, το επώνυμό μου μοιάζει με λιθουανικό, ιδίως στα μάτια των Ισπανών που δεν καταλαβαίνουν πολλά πολλά.
Το κακό είναι ότι οι περισσότεροι με γνώριζαν, από τα 24 ρημαδιασμένα final-4 που κάλυψα πριν το φετινό. «Δεν ασχολούμαι πια με το μπάσκετ», έλεγα όταν επέμεναν. «Μόνο η Τότεναμ με νοιάζει, να, δείτε και το μπλουζάκι μου».
Και η Εθνική, αλλά αυτό δεν το έλεγα. Αλλιώς θα χρειαζόταν να εξηγήσω πώς είναι δυνατόν να έχουμε ακόμα τον Βασιλακόπουλο και τον Τσαγκρώνη, στις ίδιες καρέκλες όπου άλλοι καθίζουν τον Σαμπόνις, τον Κιριλένκο και τον Τούρκογλου.
Βαδίζοντας πάνω στα αποκαϊδια της Α1, μου έρχεται να βάλω όχι τα κλάματα, αλλά τα γέλια. Τι άλλο από γελοιότητα είναι το γεγονός ότι αμφότερες οι αντιμαχόμενες -κατά κράτος ηττημένες- παρατάξεις θριαμβολογούν; Δεν έχουν ξανακουστεί τόσοι θούριοι, την ώρα της καταστροφής.
Ο Ολυμπιακός αυτοακρωτηριάστηκε για να δικαιώσει μία θεωρία συνωμοσίας, την οποία υποστηρίζουν με τις κραυγές τους δεκαεξάχρονοι φανατικοί που δεν έχουν πληρώσει για τίποτε στη ζωή τους και τυφλοί κονδυλοφόροι με αντικειμενικότητα Τσουκαλάδων. Οι Αγγελόπουλοι κράτησαν την αναπνοή τους μέχρι να σκάσουν και νομίζουν ότι η αυτοκτονία αποτελεί τίτλο τιμής και το σαμποτάζ δημιουργία.
Στον Παναθηναϊκό, αδυνατούν να κατανοήσουν ότι το «μέχρι τέλους» συμπαρασύρει τους ίδιους στον βυθό και ρίχνουν στην πίστα κιλοτάκια, κότες και πανό αθλιότητας. Ο Γιαννακόπουλος ακολουθεί το δικό του οπαδικό θυμικό και πανηγυρίζει την ήττα σε κατάσταση ένθεης μανίας, όπως ακριβώς κάνουν και οι απέναντι.
Ο πελαγωμένος ΕΣΑΚΕ φλυαρεί για «βήμα μπροστά» ενώ πραγματοποιεί άλματα προς τον μεσαίωνα, η ΕΟΚ νίπτει τα γέρικα χέρια της και επικαλείται μία διάτρητη νομιμότητα, ενώ η Πολιτεία φοβάται το πολιτικό κόστος και διστάζει να κατεβάσει τους διακόπτες.
Στο τέλος αυτής της θλιβερής ημέρας, δεν θα έχει αναδειχθεί ούτε ένας νικητής. Μπορεί κάποιοι να ξεκίνησαν από διαφορετικές αφετηρίες, αλλά αυτή τη στιγμή συνωστίζονται άπαντες στον πάτο του πηγαδιού.
Για όποιον τους κοιτάζει από ψηλά, όλοι φαίνονται ίδιοι. Κανένας δεν πρόκειται να ξεκολλήσει από τον βούρκο και να σκαρφαλώσει στην επιφάνεια χωρίς τη βοήθεια των άλλων εγκλωβισμένων.
Αργά το βράδυ της Κυριακής στη Βιτόρια, στο μοναδικό ίσως μπαρ που είχε μείνει ανοιχτό, ακούσαμε στο βάθος μία γνώριμη ιαχή: «Πα-να-θη-να-ι-κός»! Και μετά, γέλια με ελληνική προφορά.
Η παρέα των Ελλήνων φιλάθλων που ξεκίνησαν από διαφορετικά σημεία της Ευρώπης για να παρακολουθήσουν το final-4 δίχως να πολυνοιάζεται για την παρουσία ελληνικής ομάδας είναι οι τελευταίοι σημαιοφόροι.
Λίγοι, αλλά καλοί. Καλοί, αλλά λίγοι. Καμιά διακοσαριά ρομαντικοί όλοι κι όλοι, που κάθε χρόνο αφήνουν πίσω τους την ασφυξία της ελληνικής σκηνής και ξενιτεύονται για 4-5 μέρες, για να πάρουν φίλαθλη ανάσα.
Μακάρι να υπήρχαν περισσότεροι σαν αυτούς και ακόμα πιο μακάρι να εμφανιστεί ξανά στα γήπεδά μας το κοινό του «Αθήνα 2004», που ξανάριξε μαύρη πέτρα πίσω του μόλις έσβησε η Φλόγα των Αγώνων. Ίσως τώρα να είναι η ώρα τους.
«Μόνο μία πυρηνική βόμβα θα μας σώσει», λέμε πότε πότε, εμείς οι αθεράπευτα απαισιόδοξοι. Τώρα που έπεσε η πυρηνική βόμβα και γκρέμισε τα πάντα δίχως να αφήσει επιζώντες, ίσως είναι ευκαιρία για να ξαναχτιστεί το οικοδόμημα εκ θεμελίων.
Πιο σεμνά και πιο ταπεινά. Και ας μην αξιωθούμε να ξαναδούμε ευρωπαϊκή κούπα. Ας τις νέμονται αυτοί που τις αξίζουν.
