Ο Μαρτίνς τελικά δεν άλλαξε στρατηγική ούτε στη ρεβάνς με τους Τσέχους.
Πρώτον, έπαιξε ουσιαστικά με την περσινή ενδεκάδα (εννιά, συν Βαλμπουενά και Σεμέδο) και δεύτερον, πόνταρε και πάλι αρκετά στο ελληνικό στοιχείο, έχοντας τρεις βασικούς (Τσιμίκας, Μπουχαλάκης, Μασούρας), με απόντα τον τραυματία Αβραάμ και φυσικά τον Φορτούνη.
Κι η αλήθεια είναι ότι τα τρία Ελληνόπουλα τον έβγαλαν ασπροπρόσωπο! Έδωσαν πάρα πολλά, έβγαλαν πάθος, αλλά και ποιότητα στο παιχνίδι τους, δικαιώνοντας τον προπονητή τους. Με τον Μασούρα πραγματικά να είναι καθοριστικός για την εξέλιξη του αγώνα, με την πραγματικά πληθωρική παρουσία του. Γιατί μπορεί να μην έχει την τεχνική του Ποντένσε και την πάσα του Βαλμπουενά, αλλά έβγαλε πολλή ενέργεια και «κτυπούσε» συνεχώς την αντίπαλη εστία.
Το ότι από δύο δικά του κόρνερ ήρθαν το 3-0 και το 4-0 είναι κάτι σημαντικό, αλλά να συνυπολογίσουμε περισσότερο ότι τα κερδισμένα κόρνερ που έφεραν τόσο το 1-0, όσο και το 4-0 προήλθαν από δικά του πολύ επικίνδυνα σουτ…Ακόμη ότι απείλησε την Βικτόρια Πλζεν άλλες εφτά φορές, δηλαδή συνολικά εννιά (!) και του έλειψε ένα κλικ για να σκοράρει τουλάχιστον δύο γκολ. Ίσως μία-δύο φορές να το παρατράβηξε και να έπρεπε να πασάρει κι όχι να σουτάρει, ενώ γενικά δύο-τρία από τα εννιά σουτ ήταν άσχημα τελειώματα εκ μέρους του, αλλά και μόνο που ένας κυνηγός επιχειρεί εννιά τελικές αν μη τι άλλο τον αισθάνεται ο αντίπαλος…
Ο Μπουχαλάκης μπορεί να μην έκανε γκολ, όπως ο έτερος κεντρικός χαφ, ο Γκιγέρμε, αλλά από πολλή και καλή δουλειά άλλο τίποτα. Πολλές πρωτοβουλίες, καλές πάσες, έξοχα ανοίγματα στον Τσιμίκα και γενικά πολύ έντονη συμμετοχή στο παιχνίδι. Ο Γκιγέρμε έκανε τα δύο γκολ και είχε και στιγμές ενδεικτικές της κλάσης του-εκείνη η 40άρα πάσα του από τα αριστερά προς τον Ομάρ με το εξωτερικό φάλτσο πολύ απλά «δεν υπάρχει»! Αλλά ο Έλληνας μέσος πραγματικά κι αυτός βοήθησε πάρα πολύ την ομάδα στο να επικρατήσει πλήρως στον νευραλγικό χώρο της μεσαίας γραμμής. Και δικαίωσε τον Μαρτίνς, που τον προτίμησε αντί του Καμαρά.
Αφήσαμε τελευταίο από τα τρία Ελληνόπουλα τον Τσιμίκα, τον νεαρότερο «ερυθρόλευκο» της ενδεκάδας, που όμως ήταν κι αυτός από τους μπροστάρηδες της μεγάλης σε έκταση νίκης. Κάνοντας ένα παιχνίδι που αμυντικά πλησίασε το άριστα-και τον προσωπικό αντίπαλο του να γίνεται αλλαγή στο 55’…-και επιθετικά έδωσε στην ομάδα κάποιες πολύ αξιόλογες σέντρες, με τον Γκερέρο να βγάζει από αυτές δύο ευκαιρίες, από τις οποίες θα μπορούσαν να προκύψουν γκολ.
Το δυσάρεστο με τον νεαρό αριστερό μπακ, που άμα λάχει κέρδισε και κίτρινη από αντίπαλο του, είναι ότι δεν βελτιώνεται καθόλου στις τελικές του. Και σε αυτό το ματς βρέθηκε κάποια στιγμή σε πολύ καλή θέση να σουτάρει, αλλά αστόχησε χαρακτηριστικά. Ας κάτσει να κάνει παραπάνω ατομική προπόνηση.
Γιατί ενώ έχει προοδεύσει στο αμυντικό κομμάτι, είναι κρίμα να μην βάζει γκολ με τίποτα, ενώ έχει το καλό ότι βγαίνει όμορφα σε θέσεις για γκολ. Κι οι φουλ μπακ στο μοντέρνο ποδόσφαιρο κάνουν και γκολ, όπως π.χ. ο Ομάρ κι ο Τοροσίδης.
Παρεμπιπτόντως: θα πάρει ο Ολυμπιακός (και) 10άρι. Να το πούμε καλύτερα δεκαροοκτάρι!…
