Μπορείς να χρεώνεις την ήττα αποκλεισμό στην μέτρια εμφάνιση της ομάδας σε ένα τόσο κρίσιμο παιχνίδι.
Άλλος πάλι μπορεί να την χρεώσει στον Κούτρη. Στο πρώτο μέρος ο αμυντικός του Ολυμπιακού αποτέλεσε τον αδύναμο κρίκο στην αμυντική γραμμή. Τον πήραν χαμπάρι γρήγορα οι επιθετικοί της Σπόρτινγκ και τον σημάδεψαν.
Μαζί με τον Κούτρη διόλου απίθανο να θεωρήσουν κάποιοι και τον Μποτία συνυπεύθυνο για το κάζο. Στο τρίτο γκολ ο Ντόστ τον παίρνει αμπάριζα και δεν ήταν η πρώτη φορά.
Άλλοι πάλι πιθανολογώ ότι θα ανατρέξουν στην πρεμιέρα της διοργάνωσης , στο ματς με την Σπόρτιγκ στο Καραϊσκάκης χρεώνοντας σε εκείνη την ήττα τον αποκλεισμό των ερυθρολεύκων από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Το ανάθεμα θα πέσει στον Χάσι ο οποίος δεν διάβασε σωστά το παιχνίδι ανοίγοντας την Κερκόπορτα του αποκλεισμού.
Λόγο έπαιξε και ο όμιλος στον οποίο αγωνίστηκε ο Ολυμπιακός . Με Γιουβέντους και Μπαρτσελόνα δυο μεγαθήρια τι μπορείς να περιμένεις; Είναι κι αυτή μια σκέψη στο μυαλό των φίλων της ομάδας.
Αν και σαν σκέψη την θεωρώ…πρόχειρη. Κι αυτό γιατί δεν υπάρχουν πλέον εύκολοι όμιλοι στην διοργάνωση. Να συμφωνήσω ότι υπάρχουν πιο δύσκολοι. Αλλά αν μια ομάδα δεν έχει προετοιμαστεί κατάλληλα για να αντιμετωπίσει αυτή την δοκιμασία, τα πάντα γίνονται δύσκολα!
Ο σοβαρός προγραμματισμός είναι πάνω απ’ όλα. Ο πραγματικός όμως και όχι ο συμβατικός ο οποίος αντιμετωπίζει την συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λίγκ σαν αναγκαίο κακό, ή εστιάζει μόνο στα οικονομικά οφέλη που προκύπτουν από την διοργάνωση.
Και ο προγραμματισμός αυτός δεν μπορεί να είναι ενός έτους, αλλά να κοιτάζει σε βάθος τριών-τεσσάρων χρόνων. Ο προγραμματισμός λοιπόν απουσιάζει σταδιακά τα τρία τελευταία χρόνια από τους ερυθρολεύκους. Κι αυτό δεν είναι δική μου προσωπική άποψη αλλά κάτι το οποίο πιστοποιούν τα ίδια τα γεγονότα.
Και τα γεγονότα καταγράφουν την απουσία ενός προπονητή για αρκετό χρονικό διάστημα στον πάγκο των ερυθρολεύκων. Βασικός παράγοντας σταθερότητας στο ποδοσφαιρικό τμήμα.
Κάθε τόσο, άλλος κόουτς , άλλη φιλοσοφία , άλλη τακτική , διαφορετική στρατηγική. Και δεν πάει να είναι οι περισσότεροι από το ίδιο ποδοσφαιρικό μοντέλο. Το Πορτογαλικό εννοείται….
Ο Ολυμπιακός έχει αλλάξει περισσότερους προπονητές από οποιαδήποτε άλλη ομάδα στο Τσάμπιονς Λίγκ , περισσότερους και από τις ομάδες που έχει αντιμετωπίσει στην διοργάνωση.
Ο κάθε προπονητής φέρνει το δικό του επιτελείο και τις δικές του προτιμήσεις σε ποδοσφαιριστές. Μετά αναχωρεί έρχεται ο επόμενος, μηδενίζει κάποιες επιλογές του προηγούμενου ,και φέρνει τις δικές του. Για να αποχωρήσει κι αυτός και να συνεχίσει ο επόμενος. Άντε κατ’ αυτόν τον τρόπο να χτίσεις κορμό ομάδας. Ούτε κατά τύχη δεν γίνεται.
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι από τότε που έπεσε η επιδημία προπονητών στον Ολυμπιακό η ομάδα δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει σταθερό κορμό τριών –τεσσάρων ετών.
Μετά έχουμε τις αγοροπωλησίες παικτών. Η διοίκηση καλά κάνει και πουλά όταν μάλιστα η προσφορά είναι δελεαστική. Σ’ αυτόν τον τομέα η διοίκηση των ερυθρολεύκων βαθμολογείται με άριστα.
Αυτή εξάλλου είναι η μοίρα των ελληνικών ομάδων και όσοι δεν το αντιλαμβάνονται πραγματικά εθελοτυφλούν. Αυτό επιβάλλει η αγορά και σαν γρανάζια του ποδοσφαιρικού εμπορίου, οι ομάδες μας αυτό οφείλουν να πράξουν, αν θέλουν να παραμείνουν εύρωστες οικονομικά.
Αυτό είναι όμως μόνο το ένας σκέλος. Γιατί η σωστή πώληση θα πρέπει να συνοδεύεται και από σωστή αγορά τουλάχιστον κατά προσέγγιση. Αλλά κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει με αποτέλεσμα χρόνο με τον χρόνο η ποιοτική στάθμη να υποχωρεί.
Φέρτε στο μυαλό σας ποιοι αγωνίζονταν στον Ολυμπιακό πριν από δυο-τρία χρόνια και ποιοι τώρα. Η διαφορά κλάσης είναι εμφανής!
Η αλήθεια είναι ότι στον Ολυμπιακό δυστυχώς μένουν οι παίκτες που δεν μπορούν να πουληθούν! Κι αυτό έχει τεράστιο αντίκτυπο τόσο στον χαρακτήρα , όσο και στην νοοτροπία της ομάδας.
Άλλο κεφάλαιο που έχει να κάνει με τον προγραμματισμό είναι η διαχείριση των Ελλήνων ποδοσφαιριστών.
Πλην ελαχίστων περιπτώσεων , με τον ίδιο μαγικό τρόπο που εμφανίζονται στο προσκήνιο , με τον ίδιο μαγικό τρόπο εξαφανίζονται. Κανείς δεν έχει καταλάβει επίσης για πιο λόγο έχουν αποκτηθεί.
Η ίδια απορία μένει για τους τεχνικούς διευθυντές οι οποίοι έρχονται και φεύγουν σαν τα αποδημητικά πουλιά , χωρίς να γνωρίζει κανείς ούτε τι έκαναν σωστά , ούτε που λάθεψαν.
Ο Ολυμπιακός είναι μια Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρία. Αν οι διοικούντες την αντιμετωπίζουν μόνο σαν Ανώνυμη Εταιρία βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την Ποδοσφαιρική είναι σίγουρο ότι στο εμπορικό κομμάτι θα θρέψουν δάφνες αλλά στο ποδοσφαιρικό θα μπαίνουν συνέχεια στον κόπο να απολογούνται.
Γιατί εξ ορισμού παγκοσμίως οι ποδοσφαιρικές επιδόσεις ενθουσιάζουν τους φιλάθλους και οι οικονομικές έπονται , ανεξάρτητα αν το ισοζύγιο των δυο αυτών τομέων καθιστά ένα σύλλογο κραταιό.
Όσο λοιπόν στον Ολυμπιακό ο όποιος προγραμματισμός θα γίνεται μόνο με την λογική της αγοράς , χωρίς ποδοσφαιρική τεχνογνωσία, τόσο το ποδοσφαιρικό τμήμα θα αδυνατεί εμφανώς να πραγματοποιήσει μια υπέρβαση κυρίως στην Ευρώπη ανάλογη τουλάχιστον των οικονομικών του δεδομένων!
Την δε παραγόμενη υπεραξία θα την καρπούνται μονοπωλιακά κάποιοι ποδοσφαιριστές και η ομάδα θα αδυνατεί να την κεφαλοποιήσει αγωνιστικά.
