Ο Παναγόπουλος έφερε τη “λάμψη” στην ΑΕΛ!

Αποφεύγω να γράφω δημόσια την άποψη μου για πράγματα που συμβαίνουν την ΑΕΛ, αλλά όταν το κάνω έχω κάτι καλό να αναδείξω.

Του Δημήτρη Πετρωτού

Χθες ήμουν θεατής σε… ακόμα ένα νικηφόρο παιχνίδι της ΑΕΛ και είδα μια ΑΕΛ η οποία από το πρώτο λεπτό της συνάντησης δεν έδωσε κανένα περιθώριο αντίδρασης στην αντίπαλο ομάδα, κυριαρχόντας κατά κράτος σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του γηπέδου της τοπικής Δόξας, και ως ανταμοιβή στο τέλος είσπραξε και το χειροκρότημα των γηπεδούχων φιλάθλων, όπου στην αρχή ορισμένοι τους ήταν ακόμη – ακόμη και εχθρικοί.

Τι μεσολάβησε όμως ούτως ώστε οι γηπεδούχοι να χειροκροτήσουν τους “βυσσινί”;

Καθώς βρισκόμουν εντός του αγωνιστικού χώρου και απαθανάτιζα στιγμές με τον “φακό” μου, και διασχίζοντας πάνω – κάτω την γραμμή του πλαγίου άουτ έχοντας πίσω μου τους φιλάθλους άκουγα φράσεις του τύπου, “πώρε τη μπαλάρα βλέπουμε σήμερα”, “αυτήν η Λάρισα παίζει ποδόσφαρο ρε φίλε”, “ομάδα άλλης κατηγορίας” κλπ, κλπ.

Ιδιαίτερη χαρά εγώ που τα άκουγα. Η χαρά όμως η δική μου πηγάζει από αλλού. Πηγάζει ότι πλέον αυτήν η ομάδα κερδίζει μέσα – έξω παίζοντας πολύ καλό ποδόσφαιρο και πως πλέον βγάζει από πάνω της το τίτλο του “Loser” που κουβαλούσε τα τρία προηγούμενα χρόνια, όπου πήγαινε και έχανε στα Γιαννιτσά, στα Ψαχνά κλπ.

Αυτήν η ομάδα έχει προσωπικότητα, μια προσωπικότητα η οποία αποκτήθηκε μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα. Ποιος έχει μερίδιο ευθύνης σε αυτήν; ΦΥΣΙΚΑ ο Κωνσταντίνος Παναγόπουλος και εκεί θέλω να καταλήξω.

Το βράδυ της Παρασκευής μετά την ανάληψη της χρηματοδότησης της ΑΕΛ της Γ΄ Εθνικής από τον Βαγγέλη Πλεξίδα σας μεταφέρουμε πρώτοι, κάπου κοντάς στις 23:15, ότι προπονητής θα είναι ο Κωνσταντίνος Παναγόπουλος. Όλα καλά έως εκεί. Ήρθε πάτησε Λάρισα. Και εκεί όλα καλά. Εκεί όμως που με παραξένεψε ήταν όταν ακολουθήσαμε την προετοιμασία στο Καρπενήσι. Πολύ “ψείρας” ο άνθρωπος. Μην κάθεστε εδώ μην πάτε εκεί. Ακόμα και παρατήρηση δηλαδή την ώρα της προπόνησης της ομάδας μου έκανε γιατί σε μια γωνιά του γηπέδου έκανα “ποδαράκια” αμέριμνος σε μια στιγμή χαλάρωσης.

Ένα λοιπόν βράδυ που σε μια συζήτηση δέκα λεπτών που έγινε συζήτηση δύο ωρών και κάτι, ανταλλάξαμε απόψεις και κατάλαβα πως σκέφτεται. Ο άνθρωπος είναι τελειομανής. Θέλει να περνάνε τα πάντα από το χέρι του. Και αυτό το επιζητά πολύ αυστηρά και στην δουλειά του. Δουλειά που έχει αρχίσει να φαίνεται από τις αρχές Οκτώβρη.

Έχει δώσει στην ομάδα άλλον “αέρα” και δεν είναι τυχαίο πως σε κάθε γκολ οι παίκτες πανηγυρίζουν μαζί του στον πάγκο. Έχει δώσει την ομάδα την πνοή της ομάδας νικήτριας. Της ομάδας που ακόμα και στην χειρότερη της μέρα πρέπει να αποζημιώσει ακόμα και τους αντίπαλους φιλάθλους που έχουν έρθει να δουν αποκλειστικά την ΑΕΛ.

Γιατί τώρα όλα αυτά. Προφανώς πρώτα γιατί ήθελα να δω αν η εικόνα της ομάδας θα είναι σταθερή και δεύτερον για κάποια δημοσιεύματα μεσοβδόμαδα για σύννεφα στην σχέση του με τον Βαγγέλη Πλεξίδα. Όντως υπήρξε ένα “θεματάκι”, αλλά εδώ χτίζεται ομάδα. Οι εγωϊσμοί θα πρέπει να μείνουν στην άκρη, ούτως ώστε να δούμε την ΑΕΛ σε σύντομο χρονικό διάστημα εκεί που την ονειρευόμαστε όλοι μας.

Καλά μας ταξίδια φέτος στην Γ΄. Τα λέμε πάλι όταν θα υπάρχει κάτι καλό να ειπωθεί.