Συμπληρώσαμε αισίως 48 ώρες στην πρωτεύουσα της Φινλανδίας κι αν δεν είμαστε μάρτυρες της εντυπωσιακής παράστασης του Λάουρι Μαρκάνεν (22π. & 7ρ.), που απογείωσε την «Hartwall Arena» και για δύο ώρες, έβγαλε τους 12.000 Suomi (κι όχι μόνο θέλω να πιστεύω) από την μουντή και άχρωμη – στα όρια της κατάθλιψης – καθημερινότητά τους, θα σας έλεγα ότι οι άνθρωποι που ζουν σ’ αυτή τη χώρα, είναι είτε εντελώς ανέκφραστοι, είτε δεν αισθάνονται τίποτε!
Ο 20χρονος ταλαντούχος ψηλός, όμως, που είναι μακράν το νέο big thing του ευρωπαϊκού μπάσκετ που θα λάμψει στο ΝΒΑ (Σικάγο Μπουλς), συνέβαλε τα μέγιστα σε μία σπουδαία νίκη των γηπεδούχων (86-84 επί της Γαλλίας), που γιορτάστηκε με άφθονη μπύρα από τους συμπατριώτες του στις τριγύρω μπιραρίες αλλά και στις σουίτες του μεγαλοπρεπούς γηπέδου, που έμειναν ανοιχτές λόγω του απρόσμενου party που στήθηκε μέχρι τα μαύρα μεσάνυχτα.
Ο γεννημένος στο προάστιο Βάνταα (όπου βρίσκεται και το διεθνές αεροδρόμιο του Ελσίνκι) και μεγαλωμένος στην πανέμορφη επαρχιακή πόλη Γυβάσκυλα (270 χιλιόμετρα βορειοδυτικά, είναι ο μικρότερος γιος του Πέκα και της Ρίικα Μαρκάνεν, που και οι δύο ήταν επαγγελματίες μπασκετμπολίστες. Προέρχεται δε από αυθεντική αθλητική οικογένεια, αφού ο αδερφός Έλο, είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και ανήκει στο δυναμικό της ΑΙΚ Στοκχόλμης.
Ο σγουρομάλλης seven-footer (2,13) «συστήθηκε» για πρώτη φορά στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, πριν από δύο χρόνια στον Βόλο (2015), όταν αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ (μ.ο. 18,2π.) του Πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος εφήβων (13η η Φινλανδία) που κατέκτησε η Ελλάδα, μία ατομική διάκριση που κατέκτησε και το περασμένο καλοκαίρι (2016) στο Eurobasket κάτω των 20 ετών (15η η Φινλανδία) με μ.ο. 24,3 πόντους.
Ακολούθησε η μοναδική του χρονιά στο κολεγιακό πρωτάθλημα των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου σαν freshman, έκανε θραύση (μ.ο. 15,6π. & 7,2ρ. με 42,3% στα τριπ.) με τη φανέλα των Arizona Wildcats, «αναγκάζοντας» τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς να τον επιλέξουν στο νο7 του εφετινού ντραφτ και στη συνέχεια να τον συμπεριλάβουν στα ανταλλάγματα (μαζί με τον Ζακ Λαβίν, τον Κρις Νταν και τον επίσης rookie Τζάστιν Πάτον) που παραχώρησαν οι «λύκοι» στους «ταύρους» για την απόκτηση του Τζίμι Μπάτλερ.
Αυτός είναι, εν συντομία, ο Λάουρι Μαρκάνεν. Συγκρατήστε το όνομά του γιατί πέρα το ότι θα ακούστε ξανά πολύ σύντομα γι’ αυτόν και τα επόμενα κατορθώματά του, θα τον βρείτε μπροστά σας. Ειδικότερα οι πιο μυημένοι από σας, που είστε λάτρεις του «μαγικού κόσμου» του ΝΒΑ. Κατά τα άλλα, πλην του «θορύβου» που προκάλεσε ο προικισμένος νεαρός Φινλανδός μπασκετμπολίστας, εδώ στο Ελσίνκι τίποτε δεν μοιάζει ικανό να προκαλέσει λίγο σαματά στην πόλη. Εκτός, ίσως, από τους 3.000 Ισλανδούς που έκαναν απόβαση σήμερα κι ελπίζουμε να δώσουν λίγο ζωή στην υποτίθεται πιο ζωντανή πλευρά της φινλανδικής πρωτεύουσας, στις μαρίνες δηλαδή που σχεδιάζουμε να επισκεφτούμε απόψε.
Το πρωί, παρέα με τον Βασίλη Τσίγκα, επισκεφτήκαμε για πρώτη φορά την καρδιά της πόλης, παίρνοντας το τρένο με προορισμό το ξενοδοχείο που διαμένουν οι αποστολές των έξι ομάδων. Μπορεί να ακούγεται ως υπερβολή αλλά πιστέψτε με, ούτε στο γεμάτο βαγόνι, ούτε στον τερματικό σταθμό του σιδηρόδρομου, ούτε κατά τη διάρκεια της 10λεπτη διαδρομής που κάναμε με τα πόδια (μέσα από ένα πανέμορφο πάρκο), ακούσαμε έναν άνθρωπο να μιλάει! Οι Φινλανδοί είναι παράξενα «τρένα» και αν δεν προκαλέσεις μία κουβέντα, πολύ δύσκολα θα τους ακούσεις να μιλάνε… Πόσω μάλλον να κάνουν φασαρία, να φωνασκούν ή να προκαλούν ηχορύπανση.
Στο «Crown Plaza» πάντως, όπου βρίσκεται το ορμητήριο των έξι αποστολών, είχε τζερτζελέ! Στην media day των Γάλλων, ο ομοσπονδιακός τεχνικός Βενσάν Κολέ ήταν λαλίστατος και στάθηκε στα πολλά αμυντικά λάθη των παικτών του, ενώ ο Νάντο Ντε Κολό θυμήθηκε ότι και το 2013 (Σλοβενία), οι «τρικολόρ» έχασαν στην πρεμιέρα, αλλά στο τέλος πανηγύρισαν το χρυσό μετάλλιο.
Ο πιο ωραίος απ’ όλους τους «μπλε», όμως, ήταν ο Μπορίς Ντιαό. Ο 35χρονος έμπειρος forward, που είναι ο μοναδικός συνδετικός κρίκος της τωρινής με την προηγούμενη κι άκρως επιτυχημένη γενιά του γαλλικού μπάσκετ, δήλωσε ότι η Ελλάδα του θυμίζει τα πρώτα του χρόνια στην Εθνική Γαλλίας και τις συνεχόμενες ήττες σε νοκ-άουτ παιχνίδια.
Οι δικοί μας προτίμησαν την ηρεμία των δωματίων τους και απόλαυσαν την ξεκούρασή τους, με εξαίρεση τον Μπουρούση, τον Παπαγιάννη και τον Μπόγρη που έκαναν την εμφάνισή του από το lobby, για έναν καφέ και λίγο κουβεντούλα. Εκεί ήταν και η μασκότ της διοργάνωσης, o Sam Dunk, που έβγαλε αμέτρητες φωτογραφίες χωρίς να χαλάσει χατίρι σε κανέναν.
