Ο “Χρυσή” είναι… γιορτή!
Η Παρασκευή ήταν η μέρα που ο καλύτερος ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής θα έπαιρνε το πολυπόθητο τρόπαιο…τη “Χρυσή Μπάλα”. Μία νύχτα πιο πριν, όλα έμοιαζαν χρυσά στο μυαλό μου, τρέξιμο, δηλώσεις, στήσιμο όλα να είναι στην εντέλεια. Αλλά η κούραση να περνάει σε δεύτερη μοίρα καθώς… όλα γίνονται για το καλό του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου και για να τιμηθούν επιτέλους και οι ποδοσφαιριστές που απλά παίζουν για τη χαρά του αθλήματος και τα δίνουν όλα για όλα κάθε Σαββατοκύριακο.
Η μέρα Παρασκευή ξημέρωσε. Χαλαρά λοιπόν λίγη δουλειά το πρωί (ναι όχι και τόσο αλλά πάει στα κομμάτια), κλεφτές ματιές στο τρόπαιο, ούτε αναμνηστικές φωτογραφίες να το θυμόμαστε δεν πήραμε…και όλα ήταν έτοιμα για το “Χρυσό” βράδυ. Λίγη ώρα πριν βρεθούμε στο χώρο του Olympic Park οι απαραίτητες ετοιμασίες. Τα κλασικά, ώρα μπροστά από καθρέφτη, ντυμένη στην πένα.. ε όχι και τόσο απλά πρέπει να το τονίσω.
Η ώρα έφτασε. Κόσμος όχι ακόμα τόσος και οι ρόλοι χωρίζονται στον καθένα από τους συντάκτες. Ο Δημήτρης Πετρωτός σε ρόλο οικοδεσπότη υποδέχεται τους πάντες, ενώ το μικρόφωνο στο χέρι του τον κάνει να φαίνεται μεγάλο όνομα σε Αθηναϊκή πίστα. Από την άλλη ο δαιμόνιος “ρεπόρτερ” Δημήτρης Αγραφιώτης, κινείται στο χώρο με τη λογική “ότι κινείται μπορεί να κάνει και δηλώσεις”, ενώ ο Αχιλλέας Ζαχαρούλης “μετρ” της εικόνας, αναλαμβάνει να απαθανατίσει την κάθε σκηνή. Ο Χρίστος Τζίκας μάλλον επαναπαύεται στην εφορευτική επιτροπή, απλά κάνοντας το ρόλο του τύπου “ψηφίζεται έως δύο άτομα… ναι στυλό έχει πίσω από το παραβάν».
Σαν τη σειρά “24” πλέον ο χρόνος μετράει αντίστροφα. 20. 15 ο Αποστόλης Κορομηλάς, προπονητής της Λάρισας 2012 ρίχνει την πρώτη ψήφο στη κάλπη και η ψηφοφορία έτσι ξεκινά. Σαν συντάκτες ψηφίζουμε και εμείς και τα στοιχήματα αρχίζουν, όπως και τα πειράγματα του τύπου “έλα πες τι ψήφισες“. Η συμφωνία ήταν όμως να ειπωθούν όλα αυτά στο τέλος της εκδήλωσης αυτής. Άρα κανείς δεν ήξερε σε ποιον από τους Βρασίδα Κοντοθανάση, Πολύκαρπο Μπένο, Λευτέρη Τέα, Αποστόλη Ταρταμπούκα, Μάρκο Βιλανάκη και Δημήτρη Κίτσιο πήγε η ψήφος.
Οι προπονητές, παίκτες και συντάκτες συνέχιζαν να έρχονται όσο η ώρα περνούσε και όλα έβαιναν καλώς, όπως θα λέγαμε και στο στρατό. Οι εκτιμήσεις υπήρχαν στο κοινό που πλέον είχε γεμίσει όλη την αίθουσα, αλλά όλοι ήταν χαρούμενοι για το σκοπό παρά τον τελικό νικητή. Παρατηρώ μάλιστα με την άκρη του ματιού μου πως κάποιοι περνάνε τόσο καλά που τους έχει ανοίξει η “όρεξη” και η δουλειά στις εγκαταστάσεις να είναι μεγάλη.
Η ώρα περνά. Και αρκετοί προπονητές μέσα από την ψήφος τους “βγάζουν” τον καλύτερο ερασιτέχνη. Ο Μάκης Αλεξούδης πλησιάζει τη κάλπη και τοποθετεί στις 22.10 το τελευταίο ψηφοδέλτιο. Ο κόσμος είχε αποφασίσεις τους 6 από τους 26, τώρα θα έβγαινε και ο κάτοχος της Μπάλας.
Η καταμέτρηση ξεκινά με τον Αποστόλη Ταρταμπούκα, που πέρασε στην τελική φάση με 345 ψήφους να ξεκινά δυναμικά. Από πίσω ο Βρασίδας Κοντοθανάσης. Από ένα σημείο και μετά το τελικό ζευγάρι είχε φανεί… Φτάνουμε στην τρεις ψήφους πριν το τέλος όλα ήταν ισοπαλία, 18 – 18. Το προτελευταίο, έχει σημειωμένο το όνομα του ποδοσφαιριστή της Δόξας Βλαχογιαννίου. Ο Κοντοθανάσης προηγείται με 19 – 18. Ιδρώτας αρχίζει και μας λούζει, τώρα τι κάνουμε…δεν υπήρχε κάποιος διαιτητής να το πάρει πάνω του. Τα χέρια μου, (τρέμω και τώρα που το γράφω), ανοίγουν το τελευταίο χαρτί. Το όνομα που πηγαίνει το μάτι μου πρώτα είναι του Αποστόλη Ταρταμπούκα… από μέσα που λέω “τέλεια“. Λίγα εκατοστά πιο πάνω είναι σημειωμένο το όνομα του Κοντοθανάση. Όπως είχε πει και πιο πριν ο ποδοσφαιριστής ότι είναι και σε κάποια ηλικία για αγωνίες, μάλλον τελικά δεν έπαιζε ρόλο, καθώς οι αρρυθμίες υπήρξαν και σε νεότερους.
Το βραβείο παραδίδεται δια χειρός Δημήτρη Πετρωτού, η “Χρυσή Μπάλα” βρίσκει επιτέλους σπίτι. Ακολουθούν τα αναμνηστικά στους υπόλοιπους ποδοσφαιριστές που συμμετείχαν στην κλήρωση. Η στιγμή που φωτογραφίζονται όλοι μου δείχνουν μία ιδανική ομάδα για ένα “5 x 5”, ενώ ο Μάρκος Βιλανάκης δεσπόζει σαν “γίγαντας”. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κανείς δεν έφυγε πικραμένος καθώς τα μελομακάρονα που υπήρχαν από την αρχή της εκδήλωσης δέσποζαν ακόμα.
Το μόνο που θυμάμαι στο τέλος είναι το κρύο που είχε και το ότι ακολουθούσε το ρεπορτάζ της εκδήλωσης. Οι πίτσες για άλλη μια φορά θα έφταναν στο γραφείο του ArenaLarissa.gr και οι υπόλοιποι έπρεπε να περιμένουν τον τύπο που έπρεπε να γράψει για να ανέβει το κείμενο. Τόσο πράγματα στο μυαλό και τόσος λίγος χρόνος.
Του χρόνου η “Χρυσή Μπάλα” θα έχει το ίδιο τρέξιμο, περισσότερες απαιτήσεις και εννοείται πως θα φωνάζω όπως την Ελένη Βλαχάκη στην σειρά “Κωνσταντίνου και Ελένης», ευτυχώς εδώ είναι οι χρυσές μου τώρα θα τις χαρώ (τι λίρες – τι μπάλες). Καλές Γιορτές και Χαρούμενο το Έτος για όλους.
