Παναγόπουλος: “Αυτήν είναι η αλήθεια για την αποχώρηση μου!”
Συνέντευξη του μέχρι πρότινος προπονητή της ΑΕΛ, Κωνσταντίνο Παναγόπουλο φιλοξενείται στην εφημερίδα Ελευθερία, σήμερα Πέμπτη 21 Νοεμβρίου, όπου τα όσα – ενδιαφέροντα – λέει ο πρώην κόουτς θα αποτελούσαν θέμα συζήτησης για πολλές ημέρες.
Ως χρέος μας απλά σας αναφέρουμε ένα απόσπασμα της ολοσέλιδης συνέντευξης του Κωνσταντίνου Παναγόπουλου.
Η συνέντευξη ξεκινά με μια τοποθέτηση του Παναγόπουλου για το πέρασμα του από την ΑΕΛ:
“Θεωρώ και πιστεύω πως κάθε Έλληνας προπονητής θα ήθελε να δουλέψει στην ΑΕΛ. Δεν αποτελώ εξαίρεση και γι΄ αυτό μόλις μου έγινε πρόταση, δεν σκέφτηκα καθόλου και είπα αμέσως το ναι, ανεξάρτητα αν στην πορεία προέκυψαν αρκετά προβλήματα. Για το πέρασμα από την ομάδα όσον αφορά το καθαρό επαγγελματικό κομμάτι, νομίζω ότι ανταποκρίθηκα και στάθηκα επαγγελματίας από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στην Λάρισα μέχρι και την τελευταία. Από τις πρώτες μέρες, είχα πει, πως θα δουλέψω σαν να βρίσκομαι στην SL και ότι δεν νιώθω πως δουλεύω σε μια ομάδα που βρίσκεται σε χαμηλότερη κατηγορία. Προσπάθησα να κάνω όλους όσοι βρίσκονται μέσα στην ομάδα να κινηθούν σε αυτό το πλαίσιο και να προσπαθούν κάθε μέρα που περνούσε να έχον την ομάδα πιο πάνω απ΄ όλους. Για την δουλειά μου και αποτελέσματα αυτής, και δεν μιλάω μόνο για την συγκομιδή των βαθμών το πρωτάθλημα ή για τις δύο νίκες στους αγώνες Κυπέλλου, νομίζω ότι ο κόσμος είναι ο καλύτερος κριτής”.
Για να συνεχίσει, απαντώντας στα όσα του καταλόγισε ο Βαγγέλης Πλεξίδας…
“Στον κύριο Πλεξίδα δεν έχω να απαντήσω κάτι, ούτε και στον κύριο Γαλανακόπουλο. Όλοι μας καθημερινά κρινόμαστε και αξιολογούμαστε για το ύφος αλλά πολύ περισσότερο για το ήθος μας, μέσα από τα λόγια μας και τις πράξεις μας. Δεν είμαι άνθρωπος που μιλάει πολύ, παραμένω άνθρωπος που δουλεύει πολύ, μιας και πιστεύω ότι μόνο η δουλειά είναι αυτή που θα σε οδηγήσει εκεί που έχεις βάλει σκοπό και στόχο να φθάσεις. Βέβαια σε όλη αυτήν την διαδρομή, θα πρέπει πάντα να θυμάσαι ποιος είσαι, από που προέρχεσαι και το πως θέλεις να προσπαθήσεις να παραμείνεις αυτό που είσαι”.
Για το εάν είχε συμβόλαιο με την ΑΕΛ και το πως το εξηγεί αυτό…
“Συμβόλαιο (ιδιωτικό συμφωνητικό) όχι δεν είχα, παρότι στην ομάδα ήρθα στις 12 Αυγούστου, πραγματοποιώντας και δύο προπονήσεις, τις οποίες ζήτησα εγώ προσωπικά, με τα παιδιά των ακαδημιών της ΑΕΛ. Γιατί δεν είχα αυτό είναι ένα ερώτημα. Γιατί δεν πίεσα από την πρώτη στιγμή να έχω; Ίσως γιατί άκουσα πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε τον κύριο Γαλανακόπουλο, που διαρκώς μου έλεγε, “αύριο κόουτς – δώσε μου λίγες μέρες – θέλω κι΄ άλλο χρόνο” κτλ. Εγώ όμως είμαι επαγγελματίας προπονητής, ήρθα στην ομάδα της ΑΕΛ με όρεξη και φιλοδοξία να δουλέψω, και έπρεπε να κοιτάξω πως θα κτίσω την ομάδα μιας και ο χρόνος μου ήταν περιορισμένος. Αντιλαμβάνεστε ότι αν μη τι άλλο έδειξα καλή πίστη και είπα ότι όλα θα γίνουν εν καιρώ, αλλά έπεσα έξω τελικά”.
Για το εάν είχε πληρωθεί…
“Από την ομάδα πληρώθηκε τρεις φορές και υπάρχουν και παραστατικά. 19/8, 9/10 και 5/11. Αν τα βάλετε κάτω θα δείτε πως έχω πληρωθεί, τις μέρες που έχω δουλέψει και μόνο αυτές. Μισθός μου, μίσθωμα κατοικίας και αμοιβή συνεργάτη μου. Στις 9/10 λοιπόν πληρώθηκα ακριβώς τους δύο μήνες που είχα δουλέψει και που μου αναλογόσαν. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Το αστείο της υπόθεσης όμως ξέρετε ποιο είναι; Ότι από τις 9/10 και μετά, που πληρώθηκα αυτά που θα έπρεπε να είχα πάρει από την αρχή, ξεκίνησε ένα γαϊτανάκι αντιπαράθεσης, λέξεων, συζητήσεων, και όλα αυτά μιας και τότε απαίτησα να υπογραφεί ένα συμβόλαιο το οποίο θα με εξασφάλιζε επαγγελματικά. Είμαι επαγγελματίας προπονητής και η οικογένεια μου ζει από την δουλειά μου. Και να σας και το άλλο. Με κατηγορούσαν δεξιά και αριστερά, ότι θα φύγω από την ομάδα ή ακόμη – ακόμη ότι θα πουλήσω την ομάδα κάποια στιγμή! Την μια εβδομάδα με έστελναν στον Πανιώνιο την άλλη στον ΟΦΗ και την μεθεπόμενη κάπου αλλού! Ποιοί; Όλοι αυτοί που δεν φρόντισαν το αυτονόητο από την πρώτη στιγμή που με επέλεξαν και με δέχθηκαν για προπονητή, και όταν ήδη έχω δείξει πως θέλω να παραμείνω στην ομάδα, αρνούμενος πρόταση ομάδας SL τον μήνα Σεπτέμβριο. Πιστεύω λοιπόν πως όλο αυτό κάποιους τους εξυπηρετούσε, ωστόσο, για εμένα πλέον είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση μέσα μου. Δυστυχώς. Δεν με πήρε κανείς τηλέφωνο από εκείνη την ημέρα, να με ρωτήσει έστω και τυπικά, πως περνάω, αν είμαι καλά, αν μου λείπει κάτι. Μόνο ένας – δύο άνθρωποι, τους οποίους τους ευχαριστώ ειλικρινά”.
Περισσότερα στο φύλλο της εφημερίδας “Ελευθερίας”…
