«Ο Παναθηναϊκός ένιωσε… Ρεάλ Μαδρίτης στην τοποθεσία ‘Σοφία Μπεφόν’» θα έλεγα δανειζόμενος την social media-κή διάλεκτο και έχοντας παρακολουθήσει την αναμέτρηση που έριξε την αυλαία της 13ης και τελευταίας για το 2019 αγωνιστικής στην ΕΚΟ Basket League.
Λίγο-πολύ η εικόνα του αγώνα αυτό ακριβώς «έβγαζε» μετά το πρώτο πεντάλεπτο. Από τη μία μια ομάδα που ήταν το ακλόνητο και αδιαμφισβήτητο φαβροί και από την άλλη μια ομάδα που περίμενε… να περάσει η ώρα για να δει το τελικό σκορ. Καλώς ή κακώς αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα λόγω της τεράστιας διαφοράς δυναμικότητας με τις περισσότερες ομάδες και πάντα ο Παναθηναϊκός έτσι ακριβώς θα νιώθει, σε… οποιαδήποτε ελληνική τοποθεσία και αν βρίσκεται. Με εξαίρεση τον Προμηθέα Πάτρας που νίκησε στα ίσια τους «πράσινους» για το κύπελλο, το Περιστέρι που εκμεταλλεύτηκε το κάκιστο παιχνίδι τους στο μεταξύ τους ματς και την ΑΕΚ που δείχνει ικανή (αν και δύσκολο ακόμα) να τους προβληματίσει ενόψει της συνέχειας του πρωταθλήματος, οι υπόλοιπες ομάδες χρειάζονται… πολλά ψωμιά ακόμα για να τους κοντράρουν.
Άλλωστε κάτι αντίστοιχο δεν είδαμε και την περασμένη Πέμπτη (26/12) στο ματς της EuroLeague; Δεν είδαμε μια ομάδα όπως η Ρεάλ Μαδρίτης ότι πήγε στο ΟΑΚΑ για να κερδίσει; Δεν ενέπνεε αυτή τη σιγουριά και αντίστοιχα ο Παναθηναϊκός ότι θα έπρεπε να κάνει τεράστια υπέρβαση για να «λυγίσει» την ανωτερότητα της ισπανικής ομάδας; Λίγο-πολύ το ελληνικό πρωτάθλημα είναι μια μικρογραφία της EuroLeague αλλά από την… αντίθετη πλευρά. Σίγουρα σε καμια περίπτωση δεν μπορεί να μπει στο ίδιο καζάνι και αυτό διότι ο Παναθηναϊκός είναι ικανός να νικήσει οποιονδήποτε αντίπαλο και σε οποιαδήποτε έδρα. Απλά, τις περισσότερες φορές δεν θα είναι το φαβορί.
Ψάχνει την ίδια αυτοπεποίθηση
Βάσει φόρμας και κυρίως βάσει… μπάτζετ, ούτε ήταν το φαβορί στη Βαρκελώνη, ούτε ήταν το φαβορί στο Τελ Αβίβ, ούτε ήταν το φαβορί απέναντι στη Ρεάλ. Και ας έπαιζε στο ΟΑΚΑ. Και αυτό αποτυπώνεται στο παρκέ. Στα ματς της EuroLeague και δη απέναντι σε ομάδες με μεγαλύτερο μπάτζετ οι οποίες θεωρούνται τα φαβορί, ο Παναθηναϊκός δεν «πατάει» στο παρκέ με την ίδια «σιγουριά» και την ίδια αυτοπεποίθηση του «γκραν φαβορί» που θα επιβάλει τους δικού του νόμους. Και είναι και λογικό. Γιατί; Θα μπορούσε να το κάνει κάποια ελληνική ομάδα φέτος στο πρωτάθλημα; Ακόμα και η ΑΕΚ που έχει κάνει σοβαρή και άξια αναφοράς επένδυση (βάσει των δικών της δεδομένων) δεν θα θεωρείται το φαβορί απέναντι στον Παναθηναϊκό. Ούτε και στο ματς της 1ης αγωνιστικής του β’ γύρου του πρωταθλήματος που θα είναι και γηπεδούχος.
Θα ελπίζει να αποσπάσει κάτι καλό. Όπως ελπίζει και ο Παναθηναϊκός όταν επισκέπτεται δύσκολες έδρες. Μπορεί στο Τελ Αβίβ και στη Βαρκελώνη (ειδικά στο Ισραήλ) να έδειχνε ότι μπορούσε το «βήμα παραπάνω» αλλά δεν σου έδινε αυτήν την σιγουριά ότι θα κρατήσει τη νίκη στα χέρια του. Και αυτό είναι που λείπει περισσότερο από την ομάδα, ακόμα και από αθλητικό γκαρντ ή αθλητικό ψηλό που δεδομένα χρειάζεται για να μπορεί να ελπίζει και να κοιτάζει σε κάτι καλύτερο. Αυτή η νοοτροπία του «ήρθα να νικήσω» οφείλει να την αποκτήσει ξανά, όπως την είχε αποκτήσει και στην τελευταία στροφή της περσινής regular season με αποτέλεσμα να περάσει από Μόσχα, Μιλάνο, Λας Πάλμας και Κωνσταντινούπολη.
Και αντί να «γεμίζει» από περισσότερη αυτοπεποίθηση στα ματς της EKO Basket League τα οποία θυμίζουν περισσότερο προπόνηση και λιγότερο επίσημα ματς, οι ρόλοι στα ευρωπαϊκά παρκέ, κάποιες φορές, αντιστρέφονται. Θεωρώ ότι εάν και εφόσον καταφέρει να βελτιώσει αυτό το κομμάτι και «νιώσει Panathinaikos» σε οποιαδήποτε «τοποθεσία» και αν βρεθεί, τότε θα έχει κάνει και την πρώτη μεγάλη μεταγραφή ενόψει της συνέχειας. Ξαναλέω. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει ανάγκη την ενίσχυση. Την έχει και την… παραέχει από τη στιγμή που ο Ρικ Πιτίνο έχει μικρύνει το rotation και στηρίζεται σε έναν κορμό επτά, μάξιμουμ οκτώ, παικτών. Εκτός και αν… (προ)ετοιμάζει κάτι το οποίο θα δούμε στο άμεσο μέλλον. Άλλωστε ακόμα δεν έχει χαθεί έδαφος στην EuroLeague, με τον Παναθηναϊκό να εξακολουθεί να έχει αρκετό χρόνο μπροστά του για να «σβήσει» κάποιες ήττες και να πραγματοποιήσει ακόμα πιο δυνατό «μπάσιμο». Πέρσι το έκανε. Γιατί όχι και φέτος;
Η δουλειά του Ντίνου και η διάθεση στα ριμπάουντ
Και πάμε λίγο και στο ματς με τον Πανιώνιο. Φυσικά όλο το ενδιαφέρον έπεσε, και δικαίως έπεσε, πάνω στον Ντίνο Μήτογλου. «Τα αγαθά κόποις κτώνται» και ο 22χρονος φόργουορντ φροντίζει να «βγάζει» στο παρκέ την δουλειά που έχει ρίξει όλο αυτό το διάστημα και συνεχίζει να ρίχνει με αμείωτους ρυθμούς. Πέρυσι περιμέναμε να κάνει το step up, φέτος γίνεται. Ποτέ δεν είναι αργά. Άλλωστε είναι ακόμα πολύ μικρός και έχει όλο το μέλλον μπροστά του για να αποτελέσει ένα σημαντικότατο στέλεχος του Παναθηναϊκού και της Εθνικής ομάδας. Δεν θα μπω σε διαδικασίες σύγκρισης ότι είναι ο «νέος Τσαρτσαρής» ή ο «νέος Φώτσης». Είναι ο Μήτογλου. Και είναι στο χέρι του να πιάσει από τα μαλλιά την εμπιστοσύνη που του δείχνει ο Ρικ Πιτίνο και να μπορεί να βοηθήσει εξίσου, τόσο ως «τεσσάρι» όσο και ως «πεντάρι» που χρησιμοποιείται αρκετές (αν όχι τις περισσότερες) φορές.
Τι άλλο είδαμε στο ματς με τον Πανιώνιο; Τον Αμερικανό προπονητή να κάνει… πράξη τα λεγόμενά του και να χρησιμοποιεί τον Τζέικομπ Ουάιλι στο «τέσσερα». Ξεκάθαρα δεν γνωρίζει τη συγκεκριμένη θέση ο Αμερικανός και υπήρχαν στιγμές που έμοιαζε λίγο… χαμένος στο παρκέ. Ήταν πάουερ φόργουορντ, με κινήσεις «πενταριού». Ο Πιτίνο δουλεύει μαζί του ώστε να κερδίσει ένα ακόμη στοίχημα. Επίσης, λόγω και της χαμηλής δυσκολίας που είχε το ματς, «δοκιμάσει» διάφορα σχήματα, κυρίως ψηλά σχήματα με Παπαπέτρου, Τόμας, Μήτογλου (ή Ουάιλι) και Παπαγιάννη στην ίδια πεντάδα! Ο λόγος; Το ριμπάουντ!
Σίγουρα δεν αποτελεί μέτρο σύγκρισης λόγω της διαφοράς δυναμικότητας με τον Πανιώνιο, αλλά 30 περισσότερα ριμπάουντ (!!!) δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα. Όχι τόσο ως προς τον αριθμό, αλλά ως προς την διάθεση που έδειξαν οι παίκτες να το διεκδικήσουν. Άλλωστε τα 16 από τα 55 ριμπάουντ του Παναθηναϊκού ήταν επιθετικά. Και φυσικά δεν ξεχνάμε τον Γιώργο Παπαγιάννη, ο οποίος ήταν μια… ρακέτα μόνος του από ένα σημείο και μετά. Άλλωστε όταν έχει την βοήθεια από τους συμπαίκτες του, δεν εκτίθεται και ούτε φαίνεται να είναι εκείνος που χάνει όλα τα ριμπάουντ.
Πλέον άπαντες κοιτάζουν το ματς με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας στο Καλίνινγκραντ. Για να μπορεί ο Παναθηναϊκός να κοιτάξει πιο ψηλά στην κατάταξη και όχι μόνο το πλασάρισμα στην οκτάδα θα χρειαστούν μεγάλα διπλά. Άραγε θα μπορέσει να φτάσει στην υπέρβαση για να μπορεί να έχει πιο ψηλούς στόχους στην regular season;
Εύχομαι σε όλους χρόνια πολλά και να έχετε μια υπέροχη χρονιά! Ευτυχισμένο και γεμάτο υγεία το 2020!
