Περί Προέδρου ο λόγος…

Τις τελευταίες ημέρες γίνομαι δέκτης αρκετών τηλεφωνημάτων αλλά και μηνυμάτων για το τι μέλλει γενέσθαι με τον προεδρικό θώκο της ΑΕΛ, μετά και την περιβόητη δήλωση του Κώστα Πηλαδάκη περί αποχώρησης του.

Σήμερα ο μήνας έχει 6 Μαΐου και καλώς ή κακώς το πρωτάθλημα έχει ακόμη 5 αγωνιστικές στις οποίες μπορούν να συμβούν σημεία και τέρατα. Το μόνον που έχουμε να κάνουμε στην παρούσα φάση, είναι να στηρίξουμε την ομάδα και τα μέλη της όποια και να είναι αυτά, όπως και να λέγονται, όποιες και να είναι οι ικανότητες τους, γιατί ακόμη και μετά από μια τέτοια χρονιά, εάν στο τέλος είμαστε λίγο προσεκτικοί ίσως μπορεί να η σεζόν να… “σωθεί” και στο τέλος τα δεδομένα να είναι εντελώς διαφορετικά απ΄ ότι είναι σήμερα. Ξέρω είναι κουραστικό ή ίσως πολύ να λέτε πως πλέον δεν υπάρχει υπομονή. Συμφωνώ μαζί σας, αλλά με τακτικές του τύπου ασχολούμαστε με τον μεγαλομέτοχο (;) και αφήνουμε την ομάδα στη τύχη της, η αποτυχία είναι δεδομένη από τώρα.

Υπομονή 5 αγωνιστικές. Έχουμε φάει τον γάιδαρο. Στην ουρά θα κολλήσουμε τώρα; Αυτές οι 15 μέρες ξεκούρασης σίγουρα μόνον καλό μπορούν να έκαναν στην ΑΕΛ, και ίσως κακό σε ομάδες που είχαν βρει ρυθμό, βλέπε Εργοτέλη. Είναι πονηρή η Β΄ Εθνική και σε συνδυασμό λίγης τύχης, φέτος, ΑΥΤΗΝ η ΑΕΛ μπορεί, ναι μπορεί να μπει στα πλέι – οφ.

Το ραντεβού μας ανανεώνεται για την Κυριακή στο “Ανθή Καραγιάννη” εκεί όπου η “βυσσινί” θύελλα πριν από λίγα χρόνια και συγκεκριμένα το 2004, είχε κάνει την δική της εκστρατεία, καταλαμβάνοντας το δυτικό πέταλο, αποτελούμενη από 2.000 και πλέον φιλάθλους της, με τον Θωμά Κυπαρίσση να πετυχαίνει χατ – τρικ και να κάνει όλο το γήπεδο να *ύσει… στην κυριολεξία!