Περηφάνια είναι…

Να πηγαίνεις πρώτη αποστολή σε έναν τελικό με την ομάδα σου… Και στην κεντρική πλατεία, μιας άλλης επαρχιακής πόλης και συγκεκριμένα της Λιβαδειάς, να ακούς από ένα τοπικό μαγαζί να παίζει στη δια πασών την ύμνο της ομάδας, της ΑΕΛ!

Του Μπάμπη Βασιλείου

Να κυκλοφορείς σε μία άλλη πόλη και να μη βλέπεις άγνωστους. Αλλά μόνο γνωστούς! Ντυμένοι όλοι στα “Βυσσινί”. Κάτι που δεν είχα ξαναζήσει, ίσως επειδή είμαι και νέος σε αυτόν τον χώρο. Ακόμη και όταν κάποιοι… “ξεροκέφαλοι” μας απειλούσαν να βγάλουμε τα διακριτά της ΑΕΛ δεν ξενερώσαμε, και φυσικά δεν το κάναμε!

Στον αγώνα τώρα, καλώς ή κακώς η ομάδα δεν είχε καλή συνολική εικόνα; Ξέρετε όμως κάτι; Μετά από 10-15 μέρες κανένας δεν θα θυμάται το πως, αλλά το σκορ και το γεγονός. Και το γεγονός είναι πως η ΑΕΛ νίκησε η με 2 – 1 τον Πανελευσινιακό και είναι η πρώτη Κυπελλούχος Ελλάδος Γ΄Εθνικής!

Οι χορηγοί μας:

Τώρα θα υπάρχουν πολλοί που θα θέλουν να μειώσουν αυτόν τον τίτλο. Αυτό όμως είναι δίκοπο μαχαίρι. Γιατί; Γιατί αν έχανε η ομάδα στον τελικό, θα έβγαζαν γλώσσα όλοι και θα μιλούσαν για διασυρμό. Όμως τώρα που οι “Βυσσινί” πήραν το τρόπαιο, ακούς άλλους να λένε: “Σιγά ρε, δεν πήρες και το Τσάμπιονς Λιγκ!”. Ναι μπορεί να μην το πήρα, αλλά κατέκτησα μία διοργάνωση που ήταν στους δύο μεγάλους στόχους, αλλά ταυτόχρονα μία διοργάνωση που όπως λέγεται φτιάχτηκε για… άλλους. Και όμως, δεν το κατέκτησαν οι… “άλλοι”, αλλά η ΑΕΛ. Αυτό είναι περηφάνια.

Ας κλείσουμε όμως με αυτή τη φωτογραφία που μένει μετά το τέλος του τελικού…