Αμέτρητοι τίτλοι με πέντε ομάδες σε τέσσερα πρωταθλήματα. Champions League με την Πόρτο, μυθικό τρεμπλ με την Ιντερ, η είσοδος της Τσέλσι στο club των μεγάλων. Σπουδαία αποτελέσματα, αμυντικές τακτικές και αντεπιθέσεις για σεμινάριο, ξεχωριστή προσωπικότητα με εξειδίκευση στα maind games. Οσοι τον γουστάρουν, έχουν αναμφίβολα τεράστια επιχειρήματα να διατρανώσουν, ώστε να τον τοποθετήσουν στο Πάνθεον.
Μόνο που πλέον και ο αντίλογος είναι εξίσου δυνατός. Το παιχνίδι φαίνεται να τον έχει ξεπεράσει, οι haters να αυξάνονται και να τον θεωρούν απλά έναν τυχοδιώκτη της μπάλας. Τέσσερις απολύσεις, αμέτρητα παρκαρίσματα λεωφορείων, αεροπλάνων και βαποριών και μία εικόνα αγωνιστική που προκαλεί αναχρονιστική θλίψη.
Στα 55 του ο Πορτογάλος διχάζει το κοινό, όπως έκανε πάντα. Και εννοείται ότι το ερώτημα παραμένει αναπάντητο. Και μπορεί ακόμα να έχει χρόνια δουλειάς μπροστά του, αλλά μάλλον ήρθε ο καιρός να απαντηθεί, καθώς εδώ λογικά κλείνει ο κύκλος εργασίας στα TOP clubs: Τελικά ως τι θα μείνει στην ιστορία ο Ζοσέ Μουρίνιο; Ως ο Special One tactitian ή απλά ως ένας «τσαρλατάνος» του αποτελέσματος που κατάφερε για χρόνια να ξεγελάσει το παιχνίδι;
