ΑΕΛ / ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ / ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Πως έζησα τις 91 ημέρες του Παναγόπουλου…

συντάκτης ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΕΤΡΩΤΟΣ · 20 Νοεμβρίου 2013

Ελέω του σοβαρού τεχνικού προβλήματος που αντιμετωπίσαμε όλη την προηγούμενη εβδομάδα, αναγκαστικά σας αφήσαμε και ανημέρωτους για τις εξελίξεις στο προπονητικό κομμάτι, εκεί όπου ένας ικανός προπονητής αποχώρησε.

Γιατί όμως αποχώρησε, την στιγμή όπου συνεχώς τόνιζε το μέλλον της ομάδας και όχι το παρόν;

Με το εξής κείμενο θέλω απλά να γνωρίσετε έναν Παναγόπουλο όπως εγώ τον γνώρισα ούτως ώστε να βγάλετε πιο ασφαλή συμπεράσματα για τον ποιόν του και να μην αρέσκεστε σε ότι σας «πασάρουν»…

Του Δημήτρη Πετρωτού

Η ιστορία μας ξεκινά το βράδυ της 9 Αυγούστου στο ξενοδοχείο Διόνυσος όταν και ο Βαγγέλης Πλεξίδας αναλαμβάνει την χρηματοδότηση της ΑΕΛ της «νέας εποχής»…

Η ψηφοφορία έχει ολοκληρωθεί, ο Πλεξίδας είναι ο νικητής και βγαίνοντας από το ξενοδοχείο μου πέφτει τηλεφώνημα. «Παναγόπουλος» ο νέος κόουτς.

Ψάχτηκα και δεν δυσκολεύτηκα από την επόμενη κιόλας μέρα να τον βρω.

Βέβαια η αρχή έγινε με τον Βαγγέλη Πλεξίδα όπου στην ερώτηση πότε θα έχουμε προπονητή μου απάντησε: «Δεν μπορώ να πω τίποτα τώρα. Πάρε με μετά της 22:00 να σου πω».

Στα καπάκια και ενώ βρίσκομαι στην προπόνηση προετοιμασίας του Τυρνάβου στην Σαμαρίνα, τηλεφωνώ στον Κωνσταντίνο Παναγόπουλο. «Κόουτς τι γίνεται»;
«Δεν μπορώ να σου πω τώρα τίποτα. Κάλεσε με όμως μετά τις 22:00 να σου πω ότι θέλεις».

Ίδια ατάκα και από τους δύο. Ήταν ο νέος τεχνικός ηγέτης της ΑΕΛ.

Οι μέρες κυλούν και φτάνουμε ημέρα Τρίτη και 13 Αυγούστου, εκεί όπου ο Παναγόπουλος προγραμματίζει την πρώτη προπόνηση – αξιολόγηση στο «Γ. Μητσιμπόνας Β’» για το υπάρχον ενεργητικό της ομάδας, όπου και άλλα παιδιά «κόβει» και άλλα «προκρίνει». Από την πρώτη στιγμή όμως η όλη του συμπεριφορά ήταν περίεργη. «Δεν θέλω να κάνω δηλώσεις. Όχι σήμερα. Όταν παρουσιαστεί η ομάδα» και άλλες τέτοιες σχετικές φράσεις ξεστόμιζε διαρκώς. Τελικώς μας έκανε μια τοποθέτηση. Είχαμε πάρει κιόλας μια πρώτη ιδέα.

Το μπαλάκι ο ένας στον άλλον…

Η ομάδα κλείνει την προετοιμασία της στο Καρπενήσι και εκεί θα ακολουθήσω και φέτος από κοντά την προετοιμασία. Κάποιος όμως δεν ήθελε τόσο εμένα όσο και τους άλλους δημοσιογράφους στον ίδιο ξενοδοχειακό χώρο της ομάδας. Η διοίκηση της Ερασιτεχνικής ΑΕΛ τόνιζε πως αποτελεί επιλογή του προπονητή Κωνσταντίνου Παναγόπουλου, ενώ από την άλλη ο ίδιος ο Παναγόπουλος τόνιζε πως αποτελεί απόφαση του Δ.Σ. της διοίκησης της ΑΕΛ. Για να μην γίνω κακός από τις πρώτες κιόλας ημέρες αλλά και για να δείξω πνεύμα συνεργασίας συμβιβάστηκα και τελικώς άλλαξα ξενοδοχείο.

Οι μέρες της προετοιμασίας

Οκτώ ήταν οι μέρες όπου έζησα από κοντά την ομάδα αλλά και τον νέο κόουτς. Από τα άγρια πρώτα βλέμματα γεμάτα μίσος έως και την φράση «έρχομαι για δέκα λεπτά», δέκα λεπτά που έπειτα έγιναν 3 ώρες…

Ειλικρινά καθήμενος και γράφοντας αυτό το κείμενο είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να γράψω για τον άνθρωπο πάνω απ΄ όλα Κωνσταντίνο Παναγόπουλου που φοβάμαι πως αυτά που θα περάσω σε εσάς θα είναι και πάλι λίγα.

Ας ξεκινήσουμε με την πρώτη μας «επαφή» στο Καρπενήσι. Φτάνουμε στο Στάδιο όπου η ομάδα μόλις είχε ξεκινήσει την πρώτη της προπόνηση και συνηθισμένοι από την χρονιά Κόουλμαν, παίρνουμε μια θέση στην άκρη του γηπέδου στο ταρτάν του Σταδίου. Δεν περνάει πολύς χρόνος και μας πλησιάζει ο Χρήστος Μιχαήλ.

«Ο κόουτς θέλει να ανεβείτε στις κερκίδες…».

Σκέφτομαι και λέω. «Έλα πλάκα μας κάνεις τώρα, έτσι;» Απάντηση. «Όχι».

Με γνώμονα την καλή συνεργασία το δεχόμαστε και το αίτημα του γίνεται δεκτό. Τελειώνει η προπόνηση και τον πιάνω να του μιλήσω. Αυτήν ήταν και η πρώτη μας συζήτηση. Μου έδωσε να καταλάβω τους λόγους αυτής της απόφασης και τους σεβάστηκα γιατί ήθελα να του δώσω «χώρο» να δουλέψει όπως αυτός θέλει. Άλλωστε όταν πέρασαν οι μέρες και παρακολουθώντας την προπόνηση από ψηλά κατάλαβα ορισμένα θέματα παραπάνω… που δεν θέλω να τα αναλύσω περαιτέρω.

Οι μέρες κυλούσαν ομαλά με το ενδιαφέρον μέρα με την μέρα να μεγαλώνει…

Η λέξη «κορόιδο»…

Από χωριό είμαι και δεν ξέρω. Στο χωριό μου το αγωνιστικό τετράγωνο όπου τέσσερις παίκτες είναι απ’ έξω και ο ένας μέσα προσπαθεί να κλέψει μια πάσα το λέμε κορόιδο. Όχι όμως και στο χωριό του Παναγόπουλου και αναλύω.

Με πιάνει ένα πρωινό στο ξενοδοχείο και μου λέει: «Σε διαβάζω. Η έννοια κορόιδο στο αγωνιστικό τετράγωνο δεν είναι σωστή. Κάποιος ο οποίος διαβάζει από Λάρισα και δεν είναι εδώ να βλέπει την δουλειά που γίνεται θα νομίζει πως εγώ εδώ κοροϊδεύω». Σωστός λέω. Παράλληλα με αυτήν την παρατήρηση ανοίξαμε μια συζήτηση περί Τζουμάκη κλπ. Ο απόψεις του ήταν εντυπωσιακές! Ο χρόνος όμως πίεζε και το πρωινό περίμενε. Εμείς πήγαμε για έναν καφέ στην πισίνα (και όπου πληθυντικός βάζω μέσα και τον συνάδελφο Χρήστο Γκατζούλη όπου παρέα είδαμε την προετοιμασία) και μετά από 15 λεπτά εμφανίσθηκε με ένα ποτήρι κόκα – κόλα στο χέρι και έκατσε στην παρέα μας. Ούτε λίγο ούτε πολύ κλείσαμε δύο ώρες συζήτησης με τα όσα μας μετέφερε να μοιάζουν τόσο αληθινά και να γίνεται τόσο πειστικός. Από εκεί η αλήθεια είναι πως αρχίσαμε να αναθεωρούμε για τον πρόσωπο του και να αρχίζουμε να τον συμπαθούμε. Μας κέρδισε ο τύπος…

«Αυτοί είναι για φέτος το προσωπικό μου στοίχημα»

Αν και η εξής παράγραφος έχει γίνει «off the record» εγώ θα την αναφέρω όπως και αρκετές ακόμη συζητήσεις που είχα κατ’ ιδίαν με τον κόουτς ούτως ώστε να καταλάβουν μερικοί ποιος ήταν και τι σκοπούς είχε.

Συνεχίζοντας από την προηγούμενη παράγραφο, και τον καφέ στην πισίνα, μέσα σε όλα όσα τότε μας είπε, είχε πει και το εξής: «Για εμένα φέτος προσωπικό στόχο αποτελούν οι Μπλέντι, Καρανίκας και Παπαϊωάννου. Θέλω να αποδείξω και στα παιδιά αλλά και στον κόσμο πως ένας ποδοσφαιριστής μπορεί να κάνει το «μπαμ» του ακόμη και σε μεγαλύτερη ηλικία. Φέτος ο κόσμος θα μάθει αυτούς τους τρεις. Θέλω όταν η ομάδα θα επιστρέψει SL αυτοί οι τρεις ποδοσφαιριστές να αποτελούν βασικά στελέχη του συλλόγου».

«Η ζωή είναι όμορφη όταν τα λόγια σου τα μετουσιώνεις σε πράξεις». Δεν συμφωνείτε; Στις 90 μέρες παραμονής του ο κόσμος είδε στο πρόσωπο του Μπλέντι ένα νέο μεσσία, άλλαξε στάση απέναντι στον Καρανίκα… της καφετέριας, ενώ γνώρισε τον Παπαϊωάννου ο οποίος σημείωσε και το πρώτο του τέρμα με την φανέλα της ΑΕΛ στον Πεντάλοφο, διώχνοντας από πάνω του εκείνη την «κατάρα» με το χαμένο τετ – α – τετ κάποτε στα Ψαχνά.

Τα ποδαράκια και η παρατήρηση

Πανηλειακός και Μυρίκη έδιναν φιλικό αγώνα στο κεντρικό Στάδιο των εγκαταστάσεων του ΔΑΚ Καρπενησίου και η ΑΕΛ μετακόμισε για προπόνηση στο βοηθητικό γήπεδο που δεν είχε όμως κερκίδα και εκεί αναγκαστικά ήμασταν κοντά στον αγωνιστικό χώρο. Σε ανύποπτο χρόνο μια μπάλα ήρθε προς το μέρος μας (στην γωνιά του κόρνερ, όπου και καθόμασταν) και εγκαταλείφθηκε για κανένα 15λεπτο. Έχοντας τραβήξει τις απαραίτητες φωτογραφίες για το μετέπειτα ρεπορτάζ μου, πλησίασα την μπάλα και άρχισα να κάνω ποδαράκια. Ξαφνικά ακούω ένα σφύριγμα και η προπόνηση «παγώνει». Με «αγριοκοιτά» ο Παναγόπουλος και ψελλίζει κάτι… και στην συνέχεια επαναφέρει την προπόνηση. Έπαθα σοκ. Όχι για την παρατήρηση, αλλά για το ότι ο προπονητής αυτός πέραν της προπόνησης έλεγχε οτιδήποτε κινούταν γύρω από την ομάδα, θέλοντας όλα να βρίσκονται στην εντέλεια. Αργότερα στο ξενοδοχείο μου ανέλυσε γιατί μου έκανε αυτήν την «βουβή» παρατήρηση… και είχε δίκαιο.

Ο φιλόζωος Παναγόπουλος

Την επόμενη ημέρα και πάλι η προπόνηση των «βυσσινί» έγινε στο βοηθητικό γήπεδο όπου δεν υπήρχε καμιά σίτα και όποιος ήθελε μπορούσε να μπει μέσα στο γήπεδο. Και το έπραξε ένα σκυλί. Αυτό μπήκε, διέκοψε την προπόνηση και όλοι άρχισαν να γελάν και μερικοί γελώντας να το κυνηγούν για να βγει από το γήπεδο. Τότε αυτός το πλησίασε, έσκυψε, το αγκάλιασε και κρατώντας το στην αγκαλιά του και μιλώντας του, πήγε και το άφησε εκτός γηπέδου και αυτό δεν ενόχλησε ποτέ ξανά. «Τα ζώα χρειάζονται και αυτά τον τρόπο τους και την φροντίδα τους. Από τον τρόπο που θα το πλησιάσεις και θα του μιλήσεις μπορείς να κερδίσεις ένα ζώο…» είχε πει αργότερα και θα πάω εγώ σκέψου πόσο ισχύει αυτό και για έναν άνθρωπο.

Ο Δομοκός…

Λάτρης της εντέλειας ο Κωνσταντίνος Παναγόπουλος και αυτό φρόντισε να μου το δείξει στην φράση «εκεί θα σε πιέζει ο Δομοκός;».

Δουλεύοντας την ανάπτυξη από τους στόπερ, ο Βοσκόπουλος δεν ανέβαινε ψηλά με την μπάλα, μεταβιβάζοντας την στα χαφ πολύ νωρίς. Τότε σταμάτησε την προπόνηση και του φώναξε. «Εκεί θα σε πιέζει ο Δομοκός;», θέλοντας να του δώσει να καταλάβει πως οι άμυνες των αντιπάλων φέτος θα είναι αρκετά κλειστές και πως θα μας περιμένουν από την σέντρα και πίσω. Έκλεψα εγώ την ατάκα και έφτιαξα θέμα. Δεν το χάρηκα όμως και πολύ καθώς πριν το ανεβάσω και ενώ η προπόνηση είχε τελειώσει και βρισκόμασταν στο ξενοδοχείο μέσω του Γραφείο Τύπου ενημερώθηκα, πως ο κόουτς δεν ήθελε να γραφτεί αυτό περί Δομοκού (να γραφτεί η παρατήρηση στον Βοσκόπουλο δίχως όμως την αναφορά κάποιας συγκεκριμένης αντιπάλου) για να μην φανεί προσβλητικό για το σωματείο. Βλέπετε πρόσεχε την κάθε λεπτομέρεια και ας μην ήξερε ακόμη – ακόμη που πέφτει ο Δομοκός. Αργότερα βέβαια στην κλήρωση πήγαμε σε άλλον όμιλο και ποτέ δεν αντιμετωπίσαμε τον Δομοκό.

Προετοιμασία τέλος, ώρα για παιχνίδι…

Πρώτο ταξίδι στην Ηγουμενίτσα για τον θεσμό του Κυπέλλου της Γ΄ Εθνικής. Αγχωτική νίκη στην παράταση. Ερχόμενη η ομάδα στο Αλκαζάρ για την πρεμιέρα του πρωταθλήματος με τον Άγιο Θωμά Πρεβέζης, έκανε πράξη κάτι ακόμα όπου μας είχε πει στην προετοιμασία. «Σε κάθε αγωνιστική το τραγούδι που θα παίζει όταν οι ομάδες εισέρχονται στον αγωνιστικό χώρο θα είναι και διαφορετικό και θα στέλνει ένα μήνυμα». Ποιο τραγούδι επέλεξε; Locomondo και «Οδύσσεια» γιατί όλο αυτό όπου περνά φέτος η ΑΕΛ είναι σαν Οδύσσεια όπου στο τέλος θα καταλήξει στην δική της Ιθάκη. Την επιστροφή της στις επαγγελματικές κατηγορίες.

«Νίκη – νίκη – νίκη…»

Τι ήθελε να περάσει ο κόουτς με εκείνη την δήλωση του μετά το παιχνίδι στο Αλκαζάρ και την νίκη επί της Δόξας Κρανούλας με 4 – 0; Ποιος ήταν ο αποδέκτης εκείνου του μηνύματος άραγε;

«Να βρεθούμε να μου δώσεις τις φωτογραφίες που έχεις να έχω να θυμάμαι…»

Έχει τελειώσει το παιχνίδι με τον Πυρσό Γρεβενών και αποχωρώντας παρέα με τον Μπάμπη Βασιλείου από τον γήπεδο τον πετυχαίνουμε στο αυτοκίνητο όπου σταματά για να μας μιλήσει με ένα μεγάλο χαμόγελο. «Να βρεθούμε να μου δώσεις τις φωτογραφίες που έχεις όλες τις δικές μου για να έχω αρχείο, να θυμάμαι…». Κυριακή 03 Νοεμβρίου.

Η «ματιά» του Αλκαζάρ

Ο Παναγόπουλος στην Λάρισα όταν είχε χρόνο έβλεπε και άλλα παιχνίδια. Ένα από αυτά, ίσως και το τελευταίο του ήταν αυτό του Τυρνάβου με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς την περασμένη Δευτέρα 04 Νοεμβρίου, όπου και είχαμε μια συζήτηση στο ημίχρονο. Και εκεί όπως κάθε φορά που τον έβρισκα μου έκανε μια παρατήρηση. «Όταν κάνεις τις συνεντεύξεις τύπου μετά το παιχνίδι, καλό είναι το βιντεάκι αλλά κάνε και μια απομαγνητοφώνηση. Έτσι εάν πάρεις όλες μου τις δηλώσεις μέχρι σήμερα και κόψεις φράσεις και τις συνδέσεις μεταξύ τους θα καταλάβεις ορισμένα πράγματα», λέει και μου κλείνει το μάτι. Το έκανα λοιπόν και το συμπέρασμα μου ήταν πως ο κόουτς φεύγει μη αντέχοντας τις μη φυσιολογικές συνθήκες εργασίας που υπήρχαν στην ομάδα…

Άκρα του τάφου σιωπή…

Την έκφραση αυτήν την έμαθα στο Δημοτικό, όμως ποτέ μου δεν την είχα βιώσει στο «πετσί» μου και μέσα σε πέντε μέρες την κατάλαβα για τα καλά. Η πρώτη μου εμπειρία ήταν στο «Γ. Μητσιμπόνας Β’» εκεί όπου προπονούταν η ομάδα για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα δίχως γυμναστή, με το κλίμα να είναι βαρύ και η «βουβαμάρα» να επικρατεί πάνω από το λασπωμένο «Μητσιμπόνας»…

Η δεύτερη εμπειρία ήρθε στο Στάδιο Τυρνάβου όταν και ο Παναγόπουλος ανακοίνωσε την αποχώρηση του και οι παίκτες της ΑΕΛ βγαίνοντας από τα αποδυτήρια δεν μιλούσε κανείς τους. Έμοιαζαν όλοι σοκαρισμένοι λες και με αυτήν την ήττα χάθηκε το πρωτάθλημα. Μάλλον κάτι άλλο συνέβη, κάτι το οποίο προφανώς και δεν εξαγοράζεται με χρήματα…