Το Σολτ Λέικ Σίτι, η έδρα των δύο φορές φιναλίστ του NBA, Τζαζ, είναι μία πόλη που πάντα το Αφροαμερικανικό στοιχείο αποτελούσε μειονότητα. Αυτό ήταν πάντα ένα πρόβλημα για τους NBAers που θα αναγκάζονταν να παίξουν στη Γιούτα, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία (74,3%) των παικτών της λίγκας, είναι «μαύροι».
Κάτι τέτοιο όμως πλέον δεν συμβαίνει. Με το πέρασμα των χρόνων, οι παίκτες που βρέθηκαν εκεί, ανακάλυψαν τους τρόπους για να αισθανθούν το Σολτ Λέικ Σίτι, σαν δεύτερο σπίτι τους. Μπορεί στην αρχή να υπήρχαν κάποιες δυσκολίες, όμως για τους περισσότερους που φόρεσαν τη φανέλα της ομάδας, αυτός ο τόπος πλέον, είναι γεμάτος ζεστασιά.
Οι κάτοικοι της πόλης κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να δημιουργήσουν στους παίκτες των Τζαζ ένα οικογενειακό κλίμα.
«Υπάρχουν υπέροχοι άνθρωποι εδώ πέρα. Όλοι τους είναι χαμογελαστοί και προσπαθούν να σε βοηθήσουν», τονίζει ο φόργουορντ των «μορμόνων, Ντέρικ Φέιβορς.
Είναι ξεχωριστό να είσαι έγχρωμος και να φοράς τη φανέλα της Γιούτα, καθώς το Σολτ Λέικ Σίτι αποτελεί μια από τις πιο ιδιαίτερες πόλεις των ΗΠΑ. Ένας τόπος με εκπληκτική κουλτούρα που συναρπάζει τον καθένα.
Τι είναι όμως αυτό που κάνει την πόλη ξεχωριστή;
Η εκκλησία που έγινε «καταφύγιο»
Ποιο είναι το σημείο εκείνο, που στο Σολτ Λέικ Σίτι συναντιούνται οι Αφροαμερικανοί παίκτες των Τζαζ, καθώς εκεί πέρα μπορούν να συνεννοούνται καλύτερα. Πρόκειται για την εκκλησία των Βαπτιστών, που αποτελεί το ιδανικό μέρος για αυτούς τους ανθρώπους, σύμφωνα με τον πάστορα Ντέιβις.
Οι οικογένειες του Πολ Μιλσαπ και του Αλεκ Μπερκς , πρώην και νυν παικτών των Τζαζ, ήταν και παραμένουν μέλη της εκκλησίας. Μάλιστα ο νυν φόργουορντ των Χοκς έχει πει πως η συγκεκριμένη εκκλησία σήμαινε πολλά για την οικογένεια του.
«Αποτελούσαν μια μεγάλη οικογένεια για μας και πάντα μας καλωσόριζαν. Ήταν πολύ καλοί με την οικογένεια μου», ανέφερε ο Μίλσαπ.
Οι περίεργες γαστρονομικές συνήθειες
Ένα από τα πιο δύσκολα ζητήματα για τους αστέρες των Τζαζ, είναι η γαστρονομία. Δεν υπάρχουν πολλές επιλογές στην πόλη που να συμβαδίζουν με τις προτιμήσεις των παικτών.
«Όταν η μητέρα μου με επισκέπτεται, ποτέ δεν βγαίνω έξω για να φάω, αφού μαγειρεύει εκείνη», δηλώνει με νόημα ο Τζο Τζόνσον.
Παρόμοια είναι η άποψη του Ντέρικ Φέιβορς: «Αν θες να φας καλά, πρέπει να ζητήσεις από τη μητέρα σου να έρθει σπίτι και να μαγειρέψει».
Ο Τζορτζ Χιλ έχει τη δική του οπτική για το θέμα: «Έχω ήδη αλλάξει 4 σεφ για να βρω τον κατάλληλο. Το φαγητό εδώ δεν είναι γευστικό. Τσιγκουνεύονται το αλάτι και τα μπαχαρικά. Εγώ δεν έχω μάθει έτσι στις διατροφικές μου συνήθειες!»
Τα φημισμένα μπαρμπέρικα
Άλλο ένα σημείο αναφοράς στην πόλη είναι τα μπαρμπέρικα. Υπάρχουν αρκετά κουρεία στο Σολτ Λέικ Σίτι, τα οποία ανήκουν σε έγχρωμους μπαρμπέρηδες και αποτελούν το σημείο στο οποίο διάσημοι παλιοί και νέοι παίκτες των «μορμόνων» επισκέπτονται για να περιποιηθούν τα μαλλιά τους.
Μαλόουν, Ράτζα Μπελ, Ρόνι Πράις, Γκομπέρ, Τζο Τζόνσον και Έξουμ έχουν κουρευτεί και κουρεύονται σε αυτά τα φημισμένα στέκια. Αυτά τα μέρη δεν είναι απλά εκεί που περιποιούνται την κώμη τους οι Αφροαμερικάνοι παίκτες. Αποτελούν έναν τόπο συνάντησης για αυτούς. Εκεί συζητούν για θέματα που τους απασχολούν.
Η διασκέδαση των παικτών
Ο Ντάρελ Γκρίφιθ, παίκτης των Τζαζ για 11 χρόνια (1980-1991), είναι ο ιδανικός για να εξηγήσει τους τρόπους με τους οποίους, οι συμπαίκτες του μπορούσαν να διασκεδάσουν σε αυτόν τον ξεχωριστό τόπο συναντησης.
«Δεν υπήρχαν σταθμοί που να παίζουν τη μουσική που ακούγαμε. Δεν μου άρεσε τίποτα στην τηλεόραση. Η μόνη λύση ήταν οι ταινίες που έβλεπα στο σινεμά. Κάποιες φορές έβλεπα δύο ταινίες στη σειρά».
Οι συναυλίες και τα comedy shows ήταν άλλη μία «σανίδα» σωτηρίας για τους παίκτες. Ένας τρόπος να ξεφύγουν από την καθημερινότητα. Από τη ρουτίνα ενός επαγγελματία αθλητή.
Το Σολτ Λέϊκ Σίτι είναι η πόλη που φιλοξένησε ένα από τα πιο επιβλητικά δίδυμα όλων των εποχών στο μπάσκετ. Τζον Στόκτον και Καρλ Μαλόουν ζωγράφιζαν πάνω στο παρκέ. Το καλοδουλεμένο τους pick and roll δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί από κανέναν αντίπαλο. Οι δυο τους λάτρευαν να πηγαίνουν σε συναυλίες γνωστών καλλιτεχνών (Σνουπ Ντογκ), καθώς και σε κωμικές παραστάσεις.
Δύσκολα αντιστέκεσαι στο Σολτ Λέικ Σίτι
Αναμφίβολα, το Σολτ Λεικ Σιτι να μην έχει τη χλιδή του Λος Άντζελες ή της Νέας Υόρκης, ούτε τα εστιατόρια του Σικάγο ή της Νέας Ορλεάνης. Όμως είναι μια πόλη που αν την επισκεφτείς και την ζήσεις από κοντά, θα σου μείνει αξέχαστη. Η κουλτούρα της, η ζεστασιά της θα σε καθηλώσουν και θα σου «βγάλουν» όλη αυτή τη θετική αύρα που εκπέμπει και κάνει τους παίκτες που αγωνίζονται στους Τζαζ να δένονται ολοένα και περισσότερο μαζί της.
«Είναι ευλογία να βρίσκομαι εδώ», τονίζει ο γκαρντ της ομάδας, Τζορτζ Χιλ.
Ο Μπορίς Ντιό λάτρεψε τα βουνά και γενικότερα την μορφολογία του τόπου: «Είναι συναρπαστικό μέρος. Αγαπώ τα βουνά της περιοχής».
Για τον Φέιβορς, δεν υπάρχει άτομο που να μην έχει ερωτευτεί την πόλη: «Όταν έρχονται οι φίλοι μου για πρώτη φορά στη Γιούτα, μου ζητούν να ξανάρθουν το συντομότερο δυνατό. Ψάχνουν ευκαιρία να έρθουν 3-4 φορές μέσα στο καλοκαίρι». Επίσης είναι το μέρος που έχει δημιουργήσει μια ευτυχισμένη οικογένεια, μαζί με τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά του.
Μπορεί να δυσκολεύτηκαν αρκετά, πλέον όμως, οι Αφροαμερικανοί παίκτες της Γιούτα αισθάνονται όμορφα στην περιοχή. Γιατί έχουν όλους εκείνες τις διεξόδους που τους δημιουργούν όμορφα συναισθήματα και τους κάνουν να δένονται με το «παρεξηγημένο» Σολτ Λέικ Σίτι.
