Ο βετεράνος σέντερ και νυν NBA Ambassador μίλησε στο AthleteStories και τον Γιώργο Αδαμόπουλο για το ξεκίνημα της καριέρας του, τον ΠΑΟΚ και την Εθνική ομάδα, το τέλος από την οποία τον πλήγωσε, τον Ντούντα, τον Μπάνε, τη διαχείριση της φήμης και το «μαγικό καλοκαίρι του 1995».
«Να είσαι χαρούμενος όταν οι καταστάσεις είναι στα χέρια σου.
Ακόμη και για τις δύσκολες, τις αναπόφευκτες ή πρόωρες επιλογές.
Αυτό σκεφτόμουν την ημέρα που αποφάσισα να αποχωρήσω από το μπάσκετ.
Να αποχωρήσω μόνο από την ενεργό δράση σαν παίκτης, γιατί είχα ήδη αποφασίσει να παραμείνω στον χώρο.
Αν και η προπονητική δεν ήταν ποτέ στα σχέδιά μου.
Ήταν 9 Αυγούστου 2006.
Δεν χρειάστηκε να το φιλοσοφήσω.
Ούτε να μελαγχολήσω, επειδή ήμουν μόλις 30 ετών.
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν με πόνεσε, δεν με ενόχλησε που θα έφευγα έτσι. Σε κανέναν αθλητή δεν αρέσει να αισθάνεται ότι δεν μπορεί να νικήσει τους τραυματισμούς.
Η πιο δύσκολη απόφαση της ζωής μου, ωστόσο, ήταν συνάμα και η πιο συνειδητοποιημένη.
Το σκεφτόμουν για μήνες.
Στην τελευταία σεζόν της καριέρας μου, το 2005-2006 στην Ισπανία και τη Βαγιαδολίδ, κατάλαβα ότι δεν θέλω να επιβαρύνω τον προϋπολογισμό της ομάδας.
Μετά το πέρασμα από το ΝΒΑ και τους Σίξερς, το 2002-2003, επέστρεψα στην Ευρώπη.
Ούλκερ, Σιένα και Βαγιαδολίδ.
Όμως, την τελευταία χρονιά, γνώριζα ότι δεν είμαι αυτός που ήθελα να είμαι.
Τα γόνατά μου δεν ήταν στην κατάσταση που ήθελα, στην κατάσταση που έπρεπε.
Δεν δυσκολεύτηκα να το αποφασίσω.
Είχε προηγηθεί ο νέος τραυματισμός μου, λίγο μετά τα Χριστούγεννα.
Ολική ρήξη μηνίσκου…
Οι χόνδροι σχεδόν κατεστραμμένοι και η κατάσταση είχε επιδεινωθεί.
Δούλεψα σκληρά για να επιστρέψω δυνατός.
Τον επόμενο Φεβρουάριο δοκίμασα να αγωνιστώ, αλλά δεν ήμουν έτοιμος
Μόλις ενημερώθηκα για την κατάσταση, η οποία ουσιαστικά δεν είχε δείξει βελτίωση, πήγα στον πρόεδρο της Βαγιαδολίδ και του είπα ότι θέλω να διακόψει το συμβόλαιό μου.
Θα μπορούσα να «πατήσω» πάνω στη συμφωνία και τις υπογραφές και να πληρώνομαι, ενώ θα καθόμουν ως το καλοκαίρι.
Προτίμησα και να έχω καθαρή τη συνείδησή μου και να βοηθήσω τον σύλλογο να σωθεί οικονομικά και αγωνιστικά, χρησιμοποιώντας τα χρήματα για έναν αντικαταστάτη.
Δεν το έκανα για να μου πουν «ευχαριστώ».
Ήθελα απλώς να είμαι καλά με τον εαυτό μου.
Για μήνες, ως το καλοκαίρι του 2006, έκανα ακόμη μερικές προσπάθειες.
Την ίδια στιγμή, προτάσεις υπήρχαν.
Όμως, τον Αύγουστο, σκέφτηκα καθαρά.
Είπα, μέσα μου, «τέλος».
Ήταν μία ευκαιρία να φύγω με τους δικούς μου όρους.
Όπως θέλω εγώ και πάντα με το κεφάλι ψηλά.
Όπως επιδίωκα να κάνω, όσα χρόνια έπαιζα μπάσκετ.
Όσο «απαιτούμενη» έμοιαζε η απόφαση της αποχώρησης για το σώμα, τόσο δύσκολη ήταν για το μυαλό.
Το κλισέ λέει ότι δεν είναι εύκολο «να σκοτώσεις τον παίκτη μέσα σου».
Όμως, δεν είναι μόνο αυτό.
Τις πρώτες ημέρες, ένιωθα περίεργα.
Ξαφνικά, από τις καλοκαιρινές προετοιμασίες με συλλόγους ή Εθνική ομάδα, στο σπίτι σου χωρίς άμεσο αντικείμενο απασχόλησης.
Μπορεί να είμαι άνθρωπος που προσαρμόζεται εύκολα, όμως άντε κοίταξε έναν 30άρη στον καθρέφτη και πες του: «Αυτό ήταν…».
Μονάχα που ήξερα και επιχείρησα από την αρχή να κάνω πράξη πως όσο πιο γρήγορα αλλάξεις σελίδα τόσο καλύτερα για σένα.
Για την ηρεμία σου, για το καθαρό μυαλό και, φυσικά, για την επόμενη ημέρα.
Οι πρώτες στιγμές ήταν ομολογουμένως δύσκολες.
Η συνέχεια στο athletestories.gr
