Το μήνυμα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο πριν από λίγο καιρό με άφησε για αρκετά δευτερόλεπτα… στήλη άλατος. Η www.amstel.gr με προσκαλούσε στη Στοκχόλμη για να παρακολουθήσω τον τελικό του Europa League. Το δέλεαρ της παρακολούθησης για πρώτη φορά στη ζωή μου του δεύτερου τη τάξει ευρωπαϊκού τελικού σε συλλογικό επίπεδο με την παρουσία των τόσο αγαπημένων μου «κόκκινων διαβόλων» αποτελούσαν λόγους για να πεταχτώ από την καρέκλα μου.
Επειδή, όμως, υπήρχε κόσμος μπροστά, το έπαιξα ψύχραιμος και μετά από τις απαραίτητες εσωτερικές διαβουλεύσεις στο gazzetta, πάτησα στον υπολογιστή το πολυπόθητο send, για το θετικό απαντητικό μήνυμα!
Τελικός λοιπόν με Mάντσεστερ Γιουνάιτεντ, την αγαπημένη μου ομάδα από το 1977, όταν ο πατέρας μου επέστρεψε από επαγγελματικό ταξίδι στην Αγγλία με ένα κασκόλ με τα χρώματα της ομάδας και την κλασική αφίσα με την ομάδα στημένη σε τρεις σειρές και τους ποδοσφαιριστές με σταυρωμένα τα χέρια να με… κοιτούν στα μάτια. Πιτσιρικάς 8 ετών, αμέσως φρόντισα να μάθω ποιος είναι ο Στιβ Κόπελ, ο Λου Μακάρι, ο Τζίμι Γκριβς και ο Σάμι Μακλιρόι…
Η αφίσα πήρε τη θέση πάνω από το κρεβάτι μου και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πήρε τη θέση στην καρδιά μου!
Οι Αγγλοι λοιπόν απέναντι στα μωρά του Αγιαξ, συνθέτουν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ζευγάρια σε τελικό της διοργάνωσης τα τελευταία χρόνια, παίρνοντας τη σκυτάλη από το περσινό Σεβίλλη – Λίβερπουλ. Κι εκεί που όλα έδειχναν ότι θα είναι γιορτή, ήρθε το τραγικό, άνανδρο και πέρα από κάθε λογική τρομοκρατικό χτύπημα στο Μάντσεστερ, για να ανατρέψει όλα όσα έδιναν το χαρακτήρα της φιέστας στο αποψινό τελικό.
Ενας εγκληματίας τρομοκράτης, εμποτισμένος από τις πιο αρρωστημένες λογικές που μπορούν να μπολιάσουν έναν ανθρώπινο εγκέφαλο, σκόρπισε το θάνατο σε παιδάκια που παρακολούθησαν τη συναυλία της Αριάνα Γκράντε! Εικοσι δύο, στη συντριπτική πλειοψηφία τους νέα παιδιά, έχασαν χωρίς λόγο και χωρίς αιτία, τη ζωή τους!
Το άνανδρο τρομοκρατικό χτύπημα ήταν εμφανές με όλες τις παραμέτρους του, από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στο αεροδρόμιο Aρλάντα της Στοκχόλμης.
Παντού αστυνομικοί και ένοπλοι άνδρες να περιπολούν, ενώ οι έλεγχοι ήταν εμφανώς πιο αυστηροί και εξονυχιστικοί από μία άλλη συνηθισμένη μέρα.
Υπήρχαν όμως και τα 14 μέλη του Greek Supporters Club της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, που ταξίδεψαν από την Αθήνα για τον μεγάλο τελικό. Εδώ δεν αφήνουν κάθε εβδομάδα ματς της Premier League, στο κορυφαίο ματς του Europa League δεν θα έρχονταν;
Υπήρχαν μεγάλες αφίσες και διαφημιστικές καμπάνιες που σε προϊδέαζαν ότι εκεί γινόταν ο τελικός του Europa League, καθώς και το stand της υποδοχής της Amstel αλλά το κλίμα ήταν εμφανώς επηρεασμένο και μουντό.
Ακόμα και στους Αγγλους και Ολλανδούς οπαδούς που κανονικά θα έδιναν το δικό τους «βροντερό» χρώμα, κυρίως στην Gamla Stan, την παλιά πόλη της Στοκχόλμης, ήταν εμφανές ότι κάτι τους… κρατούσε. Κατεβασμένα κεφάλια, ανέκφραστα πρόσωπα και ήρεμες παρουσίες λες και δεν πήγαιναν σε ευρωπαϊκό τελικό με την αγαπημένη τους ομάδα.
Οσο, όμως, περνούσαν οι ώρες, οι περισσότεροι έδειχναν να αφήνουν για λίγο πίσω τους, όσα τραγικά έγιναν στη βρετανική μεγαλούπολη και άρχισαν να παρασύρονται στο ρυθμό του τελικού.
Αλλωστε η ζωή πάντα θριαμβεύει έστω και πρόσκαιρα έναντι του θανάτου, καθώς όλοι γνωρίζουν δυστυχώς ποιος είναι ο τελικός νικητής. Απόψε το βράδυ στο πανέμορφο και υπερσύγχρονο Friends Arena, το ποδόσφαιρο δίνει το δικό του αγώνα απέναντι στους αδίστακτους τρομοκράτες, στους αρρωστημένους εγκεφάλους, στους θρασύδειλους δήθεν επαναστάτες!
Ενας υπέροχος τελικός στη Στοκχόλμη δεν θα είναι μόνο νίκη του ποδοσφαίρου, αλλά νίκη της ζωής, νίκη όλων!
Πάρτε θέση λοιπόν μπροστά στην τηλεόραση παρέα με μία Amstel και απολαύστε την ομορφιά του ποδοσφαίρου, την ομορφιά της ζωής!
