Απ’ ότι φαίνεται το βαρέλι δεν έχει πάτο στον φετινό Παναθηναϊκό. Λες, «δεν μπορεί. Κάποια στιγμή θα σταματήσει αυτός ο εφιάλτης…» Έλα όμως που δεν τελειώνει. Έλα όμως που όσο περνούν οι μέρες και έρχονται πιο δύσκολα παιχνίδια η κατάσταση γίνεται ακόμα χειρότερη. Σίγουρα, ΑΥΤΟΣ δεν είναι Παναθηναϊκός. Σίγουρα ΔΕΝ είναι η ομάδα για την οποία ο κόσμος της καμάρωνε και περπατούσε όλα αυτά τα χρόνια με το κεφάλι ψηλά.
Όμως τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Μάλλον κάνουν ένα μικρό διάλειμμα. Γιατί ο μπασκετικός Παναθηναϊκός δεν πρόκειται να τελειώσει ύστερα από μία κακή χρονιά και από κάποιες λανθασμένες -όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων- επιλογές. Άλλωστε κανείς δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο με την επιτυχία, όπως επίσης δεν εγγυάται σε κανέναν ότι θα κερδίζει κάθε χρόνο όλα (ή έστω τα περισσότερα) ματς. Φέτος δεν είναι η χρονιά του Παναθηναϊκού. Τουλάχιστον στην Ευρώπη. Και με αυτήν την εικόνα που συνεχίζει να παρουσιάζει (χωρίς φυσικά να έχει κάποια ευθύνη ο Βόβορας γι’ αυτό το ματς, αυτό έλειπε) δεν μπορεί να στοχεύει σε τίποτα. Ούτε καν στα playoffs τα οποία μοιάζουν ήδη… πολύ μακριά από το ΟΑΚΑ αφού στα επόμενα 16 ματς θα πρέπει να σημειώσει 10 νίκες.
Θα μου πείτε είναι απίθανο να συμβεί; Όχι δεν είναι, αλλά με αυτήν την εικόνα και αναλογιστεί κανείς το πρόγραμμα-βουνό, οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος των «πρασίνων». Εκτός και αν ο Ρικ Πιτίνο κρατάει στα χέρια του ένα μαγικό ραβδάκι και κατάφερε να αντιστρέψει το κλίμα ώστε να επαναφέρει τον Παναθηναϊκό στις ράγες της πρόκρισης. Και πάλι. Πολύ δύσκολο αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός ότι θα ταξιδέψει σε… άκρως αχαρτογράφητα νερά για εκείνον! Και σίγουρα δεν μπορεί από μόνος του να τα καταφέρει εάν και εφόσον παραμείνει το ρόστερ ως έχει. Δυόμιση μήνες πέρασαν από τότε που δόθηκε το πρώτο τζάμπολ της EuroLeague και οι περισσότεροι παίκτες έχουν δώσει τις εξετάσεις τους.
Καλώς ή κακώς υπάρχουν τεράστια «κενά» στο ρόστερ τα οποία πρέπει να καλυφθούν εάν και εφόσον θέλουν στον Παναθηναϊκό να διατηρήσουν «ζωντανό» το όνειρο (γιατί πλέον μόνο αυτή η λέξη ταιριάζει) της πρόκρισης στην οκτάδα. Και αυτό -ξαναλέω- λόγω του δύσκολου προγράμματος. Δεν πρόκειται να μπω σε ονοματολογία, αλλά σίγουρα, και ύστερα από μια πρώτη ανάγνωση, η ομάδα χρειάζεται τρεις παίκτες προκειμένου να ορθοποδήσει. Έναν ψηλό, ένα δεύτερο πλέι μέικερ που να μπορεί να σουτάρει με καλά ποσοστά και έναν ακόμα παίκτη στο «δύο-τρία» που να φημίζεται για το μακρινό του σουτ. Έτσι μόνο θα μπορέσει να απελευθερωθεί και ο Νικ Καλάθης ώστε να θυμίζει σε σταθερή βάση τον… περσινό Καλάθη!
Έχοντας και τον νέο προπονητή στην άκρη του πάγκου, ο Παναθηναϊκός θα τρέξει για να συμμαζέψει τα… ασυμμάζευτα. Σίγουρα δεν είναι η ενδεδειγμένη λύση να αλλάζει τόσο πολύ η ομάδα μεσούσης της σεζόν, ωστόσο η κατάσταση στην ομάδα θυμίζει μια παλιά διαφήμιση που έλεγε «τα έχω δοκιμάσει όλα, δεν γίνεται τίποτα». Ε, ας δοκιμάσει και κάτι διαφορετικό, το οποίο μπορεί να μην είναι… δόκιμο στην παρούσα χρονική στιγμή, αλλά κρίνεται -πλέον- επιβεβλημένο. Αλλιώς θα πρέπει να το πάρουν όλοι απόφαση στην ομάδα, ότι η ευρωπαϊκή χρονιά δύσκολα να σωθεί την φετινή σεζόν. Γιατί, καλώς ή κακώς, «αυτή τη στάνη έχουνε, αυτό το τυρί βγάζει». Τουλάχιστον αυτό έχουν δείξει μέχρι σήμερα. Και ένα δείγμα δυόμιση μηνών, δεν το λέτε και μικρό!
Όσον αφορά το παιχνίδι, ο Παναθηναϊκός και πάλι έδειξε την αδυναμία του στη ρακέτα με αποτέλεσμα να δεχτεί τα 16 από τα 19 δίποντα της Αρμάνι μέσα από το «ζωγραφιστό» και να «φωνάζει» ακόμα περισσότερο η ανάγκη απόκτησης ψηλού. Και αυτό γίνεται συστηματικά από το ξεκίνημα της σεζόν. Από εκεί και πέρα στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα δεν υπήρχε καθόλου κίνηση στην «πράσινη» επίθεση και πιο συγκεκριμένα στο τρίτο δεκάλεπτο. Αποτέλεσμα; Να γίνουν «σκοτωμένες» επιθέσεις με τη λήξη των 24 δευτερολέπτων και αντί να μειωθεί η διαφορά, να παραμείνει σε υψηλά επίπεδα για την Αρμάνι. Στο τέλος ο Παναθηναϊκός έπαιξε καλύτερη άμυνα, έτρεξε αλλά ήταν πλέον πολύ αργά. Και φυσικά η τελική προσπάθεια δεν ήταν ο κανόνας όλου του αγώνα (ασχέτως αν δεν το παράτησε το ματς) αλλά η εξαίρεση.
Τώρα, και όσον αφορά τη φάση που «φωνάζει» ο Παναθηναϊκός και για την οποία υπέβαλε ένσταση, το λάθος είναι του διαιτητή. Το χρονόμετρο ΔΕΝ έπρεπε να σταματήσει στο 2:01 που σημειώθηκε το καλάθι και ΣΩΣΤΑ έτρεξε ωστόσο ΕΠΡΕΠΕ ο διαιτητής να κάνει νόημα να σταματήσει ο χρόνος, τόσο όταν η μπάλα χτύπησε στα πόδια του Καλάθη μετά την επαναφορά όσο και όταν έκανε την παρατήρηση στον Αντετοκούνμπο. Πάντα οι διαιτητές κάνουν νόημα να σταματήσει ο χρόνος όταν είναι να κάνουν κάποια παρατήρηση αλλά ο Γκαρθία ΠΙΘΑΝΟΝ να πίστεψε ότι το χρονόμετρο είχε σταματήσει. Αυτό που προκαλεί απορία είναι γιατί δεν επέστρεψε (όχι 13 αλλά) 5 τουλάχιστον δευτερόλεπτα στον Παναθηναϊκό μετά και το Instant Replay…
Βέβαια το να στέκεται ο Παναθηναϊκός σε αυτά τα πράγματα είναι σαν να βλέπει το δέντρο και να χάνει το δάσος. Η εικόνα του ήταν αποκαρδιωτική στο μεγαλύτερο μέρος (και αυτού) του αγώνα και αυτό είναι που πρέπει να συζητείται μέσα στα αποδυτήρια. Και αυτό που πρέπει να λυθεί. Σίγουρα υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος που λέει «από τη στιγμή που πήγε εκεί το ματς, γιατί να μην διεκδικήσει μέχρι τέλους τη νίκη;» και θα συμφωνήσω. Άλλωστε αυτή η ήττα ίσως και να πονέσει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στο τέλος τη σεζόν. ΑΝ και εφόσον, βέβαια, ο Παναθηναϊκός ανατρέψει την κατάσταση και παρουσιάσει ένα ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετικό πρόσωπο υπό τις οδηγίες του Ρικ Πιτίνο. Ίδωμεν…
