Ήταν 17 Οκτωβρίου του 2004, λίγα χιλιόμετρα νοτιότερα απ’ το σημείο που γράφονται αυτές οι γραμμές. Στο θρυλικό Fenway Park, η κατάρα του Μπαμπίνο ολοκλήρωνε το νέο της κεφάλαιο. Με το ρολόι να συμπληρώνει την 12η βραδινή, στο bottom του 9ου inning, ο Μαριάνο Ριβέρα των Yankees βρίσκεται πάνω στον λόφο κι έχει την ευκαιρία να σκουπίσει τους Red Sox, στον τελικό της ALC. 86 χρόνια μετά την πώληση του Babe Ruth, μία ακόμη σεζόν για την ομάδα της Βοστόνης οδεύει προς αποτυχία. Τα φαντάσματα, όμως, λένε ότι βγαίνουν τα μεσάνυχτα. Και μπορεί ένας λογικός άνθρωπος να γελάει με τέτοιου είδους προκαταλήψεις, στον αθλητισμό όμως τα πάντα έχουν θέση και ρόλο. Κι εκείνα τα μεσάνυχτα, όλα άλλαξαν για τους Red Sox.
Ο Ριβέρα άφησε τον Κέβιν Μίλαρ να περπατήσει στην πρώτη βάση. Τη θέση του Μίλαρ πήρε ο Ντέιβ Ρόμπερτς, ένας pinch runner τον οποίο απέκτησαν οι Red Sox από τους Dodgers και ήταν γνωστός για την ικανότητά του να κλέβει βάσεις. Έτσι κι έγινε. Από την πρώτη πήγε στη δεύτερη στο πρώτο throw του Ριβέρα στον Μπιλ Μίλερ. Το δεύτερο throw ήταν strike. Το τρίτο όμως ήταν χαμηλό χτύπημα στο κέντρο. Η μπάλα πέρασε δίπλα από τον Ριβέρα, με τον Ρόμπερτς να τρέχει σαν τρελός για να προλάβει να σκοράρει. Ο Ουίλιαμς έπιασε την μπάλα και την έριξε στον Ριβέρα, όμως ήταν πολύ αργά. Ο Ρόμπερτς τα κατάφερε και ισοφάρισε το παιχνίδι σε 4-4, στέλνοντάς το στην παράταση.
Οι Red Sox ήταν ακόμα ζωντανοί. Βρίσκονταν πίσω με 0-3 στη σειρά, 3-4 στο τελευταίο inning του τέταρτου παιχνιδιού, όμως οι ταμπέλες στο Fenway έγραφαν «It ain’t over yet» και «Τhe Greatest Comeback in Sports History»! Δεν είχε γίνει ακόμα, όμως το πίστευαν. Κόντρα σε όλη την αθλητική λογική, κόντρα στην ιστορία, κόντρα σε μια αθλητική κατάρα, που όμοιά της δεν είχε εμφανιστεί ποτέ στην ιστορία των σπορ. Το 0-3 έγινε 1-3 εκείνο το βράδυ. Και 72 ώρες αργότερα, έγινε 4-3!
Μέσα στο Yankee Stadium, οι Red Sox ολοκλήρωσαν πράγματι το μεγαλύτερο comeback στην ιστορία του μπέιζμπολ. Προκρίθηκαν στο World Series, όπου αντιμετώπισαν τους St Louis Cardinals, την ομάδα που τους στέρησε τα πρωταθλήματα των 1946 και 1967, όμως αυτή τη φορά η κατάρα δεν είχε άλλα επεισόδια να γράψει. Οι Red Sox σκούπισαν τους Cardinals και 86 χρόνια μετά την αποφράδα για τη Βοστόνη πώληση του Babe Ruth στους Yankees, στέφθηκαν πρωταθλητές. Fun fact: Το τελευταίο out της σειράς το χτύπησε ο shortstop των Cardinals, Έντγκαρ Ρεντέρια, που φυσικά φορούσε το «3» στην πλάτη! Το «3» που φορούσε και ο Μπαμπίνο…
Για μία πόλη που ζει και αναπνέει για τα σπορ, εκείνο το πρωτάθλημα των Red Sox ήταν η κορυφαία στιγμή της. Κι ας έχουν 17 πρωταθλήματα οι Σέλτικς, 9 οι Red Sox, 6 οι Patriots και 6 οι Bruins. Αυτό είναι άλλωστε και το εκπληκτικό με τη Βοστόνη. Μία πόλη με μόλις 685.000 κατοίκους, είναι σχεδόν απίθανο να συντηρεί τέσσερις επαγγελματικές ομάδες στο κορυφαίο επίπεδο. Κι όμως τα καταφέρνει, γιατί τα σπορ δεν είναι απλά διασκέδαση για τους κατοίκους της. Είναι τρόπος ζωής, είναι κομμάτι της καθημερινότητάς τους!
Το καταλαβαίνει κανείς αν επισκεφθεί το TD Garden. Το κάναμε μαζί με τον Αντώνη Καλκαβούρα, με την ευγενική χορηγία του Str8, για να δούμε το τρίτο παιχνίδι της ημιτελικές σειράς των play-offs της Ανατολής ανάμεσα στους Σέλτικς και τους Μπακς. Η έδρα των Σέλτικς δεν μοιάζει με τις υπόλοιπες του ΝΒΑ. Δεν είναι θέατρο και σινεμά. Είκοσι χιλιάδες κόσμος φωνάζει, αντιδράει, γιουχάρει, βρίζει, αποθεώνει. Η ατμόσφαιρα μυρίζει Ευρώπη, χωρίς φυσικά τις… ευωδίες των τσιγάρων και των καπνογόνων. Οι θεατές δεν πάνε για ψώνια και φαγητό και βλέπουν και λίγο μπάσκετ αν προλάβουν. Εδώ φωνάζουν «bullshit» εν χορώ αν δεν τους αρέσουν οι αποφάσεις των διαιτητών και γιουχάρουν τον Γιάννη Αντετοκούνμπο επειδή οι παίκτες τους αδυνατούν να τον σταματήσουν χωρίς να του κάνουν φάουλ.
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το αθλητικό κοινό της Βοστόνης είναι λίγο καλομαθημένο στις επιτυχίες τα τελευταία χρόνια. Γιατί μπορεί οι Red Sox να έκαναν 86 χρόνια να πάρουν πρωτάθλημα (από τότε βέβαια έχουν σηκώσει άλλα τρία), από το 2000 και μετά όμως, οι Patriots έχουν χτίσει μια ασύλληπτη δυναστεία στο football, ενώ οι Σέλτικς επέστρεψαν το 2008 στην κορυφή μετά το 1986 και το τελευταίο πρωτάθλημα των Λάρι Μπερντ και Κέβιν ΜακΧέιλ και οι Bruins τα κατάφεραν κι αυτοί το 2011 έπειτα από μια ξηρασία 39 ολόκληρων ετών!
Για να συνοψίσουμε: μετά το 2004 και το σπάσιμο της κατάρας του Μπαμπίνο, η Βοστόνη έχει πανηγυρίσει τέσσερα πρωταθλήματα στην MLB, τρία στην NFL, ένα στο ΝΒΑ κι ένα στην NHL. Μ’ αυτό στο μπάσκετ να έρχεται έπειτα από 22 χρόνια κι αυτό στο χόκεϊ έπειτα από 39 χρόνια! Και μ’ αυτά στο football έπειτα από δέκα χρόνια ξηρασίας για την ομάδα των Μπέλιτσικ και Μπρέιντι, που σήκωσαν το Vince Lombardi το 2004, οκτώ μήνες μετά οι Red Sox έσπασαν την κατάρα και οι Patriots των GOATs προπονητή και QB έκαναν μια δεκαετία για να επιστρέψουν στην κορυφή. Κάποιος που δεν πιστεύει στα μεταφυσικά θα έλεγε ότι αυτό ήταν μια σύμπτωση… Για τους οπαδούς της Βοστόνης, όμως, που είδαν τους New York Giants του Εli Manning να τους κλέβουν δύο Super Bowls, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Κάποια πράγματα είναι δανεικά…
