Ας ξεκινήσουμε από το πιο βασικό: αυτό που ζούμε, με τον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ, που βρίσκονται μισό, πλέον, βήμα πριν από την είσοδό τους στην φάση των ομίλων του Champions League είναι, στη μεγάλη εικόνα, κάτι πολύ πολύ παραπάνω από αυτό που θα μπορούσαμε να απαιτούμε περίπου έναν μήνα πίσω. Είναι κάτι πολύ πολύ παραπάνω από αυτό που του αξίζει του ελληνικού πρωταθλήματος, με βάση την εικόνα των προηγούμενων ετών. Κι είναι παραπάνω από αυτό που του αναλογεί και για την περσινή εικόνα του, του ελληνικού πρωταθλήματος. Μοιάζει με ένα μικρό θαύμα αυτό που έχει συμβεί μέχρι εδώ. Δεν έχει όμως ολοκληρωθεί. Συνεπώς η βάση της συζήτησης δεν είναι η παρουσία δύο ελληνικών ομάδων στο Champions League. Σήμερα κουβεντιάζουμε πάνω στη βάση των αποτελεσμάτων που έκαναν στο πρώτο τους παιχνίδι ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ. Και οι δυο πήραν από τα παιχνίδια τους κάτι παραπάνω από αυτό που “ζήτησαν” με την απόδοσή τους στη συνολική διάρκεια των αγώνων τους. Κι είναι αυτός, κυρίως, ο λόγος που υποχρεώνει τον παρατηρητή των αγώνων να διατηρήσει επιφυλάξεις. Αν το κριτήριο ήταν μόνο το αποτέλεσμα του πρώτου αγώνα, σήμερα θα θεωρούσαμε δεδομένη την παρουσία και των δύο στους ομίλους. Δεν είναι όμως.
Ακόμη και αν το βράδυ της ερχόμενης Τετάρτης τον βρει μακριά από το Champions League, ο ΠΑΟΚ δεν θα μπορεί να έχει παράπονο από τον εαυτό του. Ακόμη και αν δεν ολοκληρώσει την υπέρβαση, ο ΠΑΟΚ θα πρέπει να νιώθει, στο κακό σενάριο, πολύ καλά με τον εαυτό του. Στο “ντα Λουζ” η εικόνα του ήταν προβληματική, στο αμυντικό μέρος του πλάνου του, για μεγάλο διάστημα του παιχνιδιού. Κανείς όμως πρέπει να λογαριάζει ότι απέναντι είχε μια ομάδα της οποίας η ρουτίνα είναι να ζει εντός Champions League. Ναι, η ενδεκάδα της δεν ήταν ίση σε προδιαγραφές, δηλαδή σε προσωπικότητα και εμπειρία, συγκριτικά με προηγούμενες εκδόσεις της, αλλά αυτή εξακολουθεί να είναι μια Μπενφίκα, ένα κλαμπ που ζει στο Champions League και έχει πολλή ποιότητα στο ρόστερ της, κι ας της έλειψαν η εμπειρία και οι μεγάλες προσωπικότητες λόγω και των απουσιών που είχε. Κι ο ΠΑΟΚ, ο οποίος όχι μόνο δεν πλήρωσε την αναποτελεσματικότητά του στην ανασταλτική συμπεριφορά αλλά βρήκε και γκολ στην μοναδική τελική προσπάθεια εντός εστίας, μόνο καλά μπορεί να νιώθει με τον εαυτό του ενόψει της ρεβάνς. Στους προηγούμενους γύρους προκάλεσε την τύχη του, και το βράδυ της περασμένης Τρίτης είχε τύχη. Και τώρα του χρειάζεται ένα πιο αποτελεσματικό ανασταλτικά game plan, για το οποίο είναι παραπάνω από ικανός και πεπειραμένος ο Ραζβάν Λουτσέσκου, και μια Τούμπα οπλισμένη με πολύ μεγάλη υπομονή, προετοιμασμένη για παιχνίδι που δεν αποκλείεται να βαδίσει σε τεντωμένο σχοινί.
Η εικόνα του πρώτου παιχνιδιού στέλνει το μήνυμα ότι ο ΠΑΟΚ πρέπει να είναι στην Τούμπα καλύτερος από όσο υπήρξε στη Λισαβόνα για να προκριθεί. Τον ΠΑΟΚ που έχουμε δει μέχρι εδώ όμως τον έχουμε ικανό να είναι καλύτερος, και συνεπώς ο ΠΑΟΚ μπορεί να το ζητά αυτό από τον εαυτό του, από τον προπονητή και τους ποδοσφαιριστές του. Εχει την ποιότητα, έχει προσωπικότητες, έχει προπονητή και ποδοσφαιριστές, έχει την ωριμότητα αυτή η έκδοση να διαχειριστεί τόσο απαιτητικές καταστάσεις παιχνιδιού σαν αυτές που θα συναντήσει την Τετάρτη. Ναι, ο ΠΑΟΚ μπορεί να μην έχει εμπειρία ζωής στο Champions League, αλλά η σημερινή έκδοσή του είναι μια ομάδα γεμάτη από έμπειρους ποδοσφαιριστές και συνεπώς μπορεί να επιτύχει ακόμη μια υπέρβαση και να βρεθεί στα αστέρια. Η βραδιά που τον περιμένει με τους Πορτογάλους έχει πολύ μεγάλο συντελεστή δυσκολίας. Ο ΠΑΟΚ όμως δικαιολογημένα πιστεύει στον εαυτό του, πιστεύει ότι μπορεί να τα καταφέρει. Εχει μια πολύ δύσκολη ρεβάνς μπροστά, αλλά δύσκολα ήταν και τα προηγούμενα εμπόδια, και τα ξεπέρασε. Κι αφού δεν έχασε στη Λισαβόνα, και πήρε περίπου δωρεάν αυτό το μάθημα, είναι βάσιμη η προσδοκία των οπαδών του να τον δουν καλύτερο, πιο μυαλωμένο τον ΠΑΟΚ την Τετάρτη, με ένα αποτελεσματικό αγωνιστικό σχέδιο που θα του φέρει, δύσκολα ή όχι, την πρόκριση.
Τυχερή στάθηκε στο πρώτο της παιχνίδι και η ΑΕΚ. Αφενός επειδή βρήκε στο δρόμο της μια ομάδα που δεν είναι του Champions League επιπέδου και αφετέρου επειδή ο Χούστι της το έκανε πολύ εύκολο το ματς με την αποβολή του στο 23’ο λεπτό. Παρ’ όλα αυτά η ΑΕΚ έπαιξε με την τύχη της, και μάλιστα δύο φορές στο παιχνίδι. Πρώτα με τις ευκαιρίες που έχασε για να σκοτώσει τη Βίντι και να κάνει περίπατο στη ρεβάνς, και μετά με την μεγάλη απερισκεψία του Μπακασέτα, που αφαίρεσε αδικαιολόγητα τον εαυτό του από το τερέν στο 53′. Κοντά σε όλα αυτά ήρθε και μια αλλαγή που δεν βγήκε από τον Μαρίνο Ουζουνίδη, η είσοδος του Αλεφ αντί του Γαλανόπουλου, και ως συνέπεια όλων αυτών η ΑΕΚ υπέστη καθίζηση για περίπου 25′ λεπτά. Από το 55′ μέχρι το ’80’ η ΑΕΚ φλέρταρε όχι μόνο με την ισοπαλία αλλά και με την ήττα. Κι αν της είχε συμβεί, δεν θα μπορούσε να τα βάλει με κανέναν άλλο πλην του εαυτού της και σήμερα θα προετοιμαζόταν για τη ρεβάνς με τον εκνευρισμό που θα της προκαλούσε η σκέψη ότι μπορεί να πάθει λαχτάρα. Παρ’ όλα αυτά δεν έχει ακόμη προκριθεί. Θα χρειαστεί να είναι όσο σοβαρή ήταν μέχρι το 55′, όσο λειτουργική και ακριβής ήταν στο passing game μέχρι εκείνο το χρονικό σημείο, αλλά και πιο αποτελεσματική ώστε να κάνει τη δουλειά και να την κάνει σωστά, δηλαδή με ακόμη μια νίκη που τόσο έχει ανάγκη.
Η ΑΕΚ της Βουδαπέστης, που ήταν πιο “σφιγμένη” από την ΑΕΚ της Σκοτίας, έδειξε στον προπονητή της αρκετές αδυναμίες. Του έδειξε ξανά ότι χρειάζεται ακόμη έναν κεντρικό μέσο με ταχύτητα και ικανότητα να βάζει μεγάλη πίεση στον αντίπαλο κάτοχο της μπάλας με σκληράδα στο μαρκάρισμα, προκειμένου να είναι ήσυχος είτε όταν λείψει ο Σιμόες είτε όταν χρειάζεται ακόμη έναν χαφ με τέτοια χαρακτηριστικά στο ματς. Του έδειξε επίσης ότι χρειάζεται ακόμη έναν κεντρικό αμυντικό, εκτός και αν πιστεύει τον Τσόσιτς. Το διάστημα συμμετοχής του Πόνσε ήταν ελάχιστο για να καταλάβει κανείς αν μπορεί να είναι ένας “Αραούχο”. Αν δεν είναι, η ΑΕΚ χρειάζεται κι άλλον φορ. Ολα αυτά όμως είναι συζητήσεις της επόμενης ημέρας. Της Τετάρτης. Προέχει η Τρίτη, δηλαδή η υποχρέωση της ΑΕΚ να εκμεταλλευτεί το δώρο που αγόρασε αποκλείοντας την Σέλτικ και να επιστρέψει μετά από μια 12ετία στο Champions League. Το όραμα του καλοκαιριού μοιάζει σήμερα με αυτονόητη υποχρέωση. Κι αυτή είναι μια σημαντική αλλαγή, μια νέα συνθήκη, που απαιτεί άλλον τρόπο ψυχικής και πνευματικής προετοιμασίας. Μια σοβαρή δουλειά, και συγχρόνως ένα πολύ ενδιαφέρον πεδίο κρίσης για τον προπονητή της.
