Τίκα: “Μια φιάλη οξυγόνου, η οποία τελειώνει…”

Το Βόλεϊ στην Ελλάδα, έχει πάρει τον κατήφορο. Πόσο μάλλον το Λαρισινό. Ταλέντα και άνθρωποι οι οποίοι ασχολούνται με αυτά υπάρχουν, έχοντας φτάσει πλέον εν έτη 2012 ένα βήμα πριν από το να τα παρατήσουν, διότι η αδιαφορία για το άθλημα αυτό από όλες τις πλευρές είναι τεράστια.

Συναντήσαμε την Νικολέτα Τίκα ένα πρωϊνό στην παραδοσιακή κουζίνα, «Τα Κίτρινα Γάντια», όπου ούτε λίγο ούτε πολύ με δύο – τρεις κουβέντες της επιβεβαιώσαμε αυτό που ξέραμε από μόνοι μας. Το Λαρισινό βόλεϊ αργοπεθαίνει. Είναι σαν ένα ασθενή όπου υποστηρίζεται από μια φιάλη οξυγόνου, με την φιάλη να τελειώνει…

Η Νικολέτα Τίκα, μια από τις νεότερες αθλήτριες που έχουν αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Α΄1 Εθνική Γυναικών μας τόνισε τα κυριότερα προβλήματα του σπορ, καθώς επίσης μας έκανε και μια γενική κουβέντα για την πορεία της ΕΑΛ τα τελευταία 4 χρόνια όπου και αποτελεί η ίδια μέλος της.

Νικολέτα θέλω να μου πεις αρχικά δύο λόγια για την περσινή χρονιά, την πρώτη σας μετά από πολλά χρόνια μακριά από την Α΄ 1;

«Πέρυσι είχαμε έναν πολύ δύσκολο όμιλο όπου υπήρχαν πολλά φαβορί για τις θέσεις όπου οδηγούσαν στην πρώτη εθνική κατηγορία της χώρας μας. Εμείς δεν ήμασταν έτοιμες. Είχε έρθει καινούριος προπονητής, φτιάχνοντας ένα νέο σύνολο από την αρχή, καθώς δεν ήταν και λίγες οι παίκτριες όπου αποχώρησαν από την ομάδα με το τέλος της χρονιάς. Ήταν δύσκολο να δεθούμε τόσο γρήγορα. Προερχόμασταν και από μια χρονιά γεμάτο ήττες και ψυχολογικά δεν ήμασταν στα καλύτερα μας. Μοιραία λοιπόν ήρθε αυτήν η μετριότητα στην οποία και κυμανθήκαμε όλα τα κορίτσια όλη τη χρονιά».

Η περσινή παρόλα αυτά ανήκει πλέον στο παρελθόν. Φέτος ξεκινήσατε μια νέα προσπάθεια…
«Δεν θέλω να πω μεγάλα λόγια. Στόχος μας είναι να χτυπήσουμε όσο το δυνατόν ψηλότερα. Από εμάς θα εξαρτηθεί. Βέβαια φέτος μας βοηθάει πολύ το ότι είμαστε σε έναν πιο βατό όμιλο σε σχέση με τον περσινό. Μακάρι να καταφέρουμε φέτος να κάνουμε το κάτι παραπάνω και στο τέλος να χαμογελάσουμε».

Η όλη κακή οικονομική κατάσταση της χώρας μας, κατά πόσο σας έχει επηρεάσει εσάς ως αθλήτριες;
«Ψυχολογικά μας έχει επηρεάσει. Νιώθουμε ασήμαντες προς του άλλους κατά κάποιο τρόπο. Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε γιατί μας αρέσει. Εγώ προσωπικά έχω προοπτικές… αλλά δεν ξέρω κατά πόσο πρέπει να της πιστεύω δεδομένου και πως το βόλεϊ τείνει προς εξαφάνιση».

Έχετε τουλάχιστον μια βοήθεια από τα τοπικά ΜΜΕ;
«Καθόλου. Δεν μας δίνουν καθόλου σημασία. Αφιερώνουν σελίδες για σελίδες στο ποδόσφαιρο, ακόμη – ακόμη και Γ΄ τοπικό και σε εμάς που αγωνιζόμαστε και σε μια επαγγελματική κατηγορία, εάν είμαστε τυχερές μπορεί να μας αφιερώνουν και 50 λέξεις! Βασικά το κακό είναι γενικότερο. Το βόλεϊ στην Ελλάδα δεν υπολογίζεται από κανέναν».

Από ότι μπορώ να καταλάβω δεν έχετε βοήθεια ούτε από τους τοπικούς φορείς…
«Έτσι ακριβώς. Η ομοσπονδία είναι απομακρυσμένη από τα σωματεία. Θα έπρεπε όμως να είναι δίπλα μας. Φέτος θα πρέπει να πάμε Αλεξανδρούπολη. Αυτά τα χρήματα βαρύνουν αποκλειστικά την ομάδα. Στο χορηγικό κομμάτι, πέρυσι αρκετοί ήταν αυτοί που μας βοήθησαν με έστω και ένα συμβολικό ποσό. Ας ελπίσουμε να μας στηρίξουν και φέτος και να μπορέσουμε να βγάλουμε την χρονιά…».

ΜΜΕ και τοπικοί φορείς δεν ασχολούνται. Τελικά ποια είναι η σχέση του Λαρισαίου με το βόλεϊ και πόσο μάλλον με την ομάδα σου, την ΕΑΛ;
«Ο κόσμος δεν ασχολείται. Έχει τύχει να με ρωτήσουν σε ποια ομάδα παίζω και όταν απάντησα δεν ήξεραν καν τον σύλλογο. Δεν ξέρουν σε ποια κατηγορία αγωνιζόμαστε. Και κάπου εδώ έρχεται η αδιαφορία των τοπικών φορέων. Ο κόσμος δεν έρχεται ούτε δωρεάν στο γήπεδο να μας δει. Όποιο κίνητρο και αν τους δώσουμε δεν θα έρθουν. Αν λεγόμασταν ΑΕΛ σίγουρα ο κόσμος θα έδειχνε περιςσότερο ενδιαφέρον. Ακόμη και όταν ήμασταν Α΄ 1 δεν υπήρχε ενδιαφέρον. Η ΑΕΛ για παράδειγμα όταν αγωνιζόταν ακόμη και στο τοπικό είχε κόσμο στις κερκίδες».

Πίσω στο πρωτάθλημα τώρα και όσον αφορά αυτό, φέτος δεν ξεκινήσατε καλά. Δύο ήττες σε ισάριθμες αναμετρήσεις…
«Όσον αφορά την κλήρωση ήμασταν αρκετά άτυχες καθώς με το «καλημέρα» η κληρωτίδα μας έβγαλε δύο ντέρμπι, με τις πιο δύσκολες ομάδες του ομίλου μας. Αν συνυπολογίσουμε πως είμαστε και ένα νέο σύνολο, αυτό από μόνο του μας κάνει αυτομάτως πιο αδύναμες σε σχέση με άλλες ομάδες που παραμένουν για χρόνια το ίδιο σύνολο, πετυχαίνοντας καλύτερη ομοιογένεια. Πιστεύω πως στην συνέχεια θα «βρεθούμε» μεταξύ μας και θα αναστρέψουμε το κλίμα στην ομάδα».

Δεδομένου πως πριν μιλήσαμε για οικονομικά προβλήματα, υπάρχει περίπτωση στα μέσα της χρονιάς η ΕΑΛ να «βαρέσει κανόνι»;
«Όλα είναι πιθανά. Άλλωστε ζούμε στην χώρα της ανασφάλειας. Εάν δεν βρούμε τα απαραίτητα χρήματα θα σταματήσουμε να λειτουργούμεσττης;. Ελπίζω να μην φτάσουμε ως εκεί. Ο χρόνος βέβαια θα δείξει…».

Είπες νωρίτερα την λέξη, προοπτικές. Ποιες είναι αυτές;
«Οι προοπτίκες μου είναι να παίξω ξανά στην Α΄ 1, εκεί όπου ξεκίνησα την επαγγελματική μου καριέρα. Το θεμιτό θα ήταν να αγωνιστώ με την ομάδα μου την ΕΑΛ, σε περίπτωση ο αλλ όμως που δεν τα καταφέρω με την ομάδα μου, τότε θα κοιτάξω και αλλού την τύχη μου».

Έχεις θέσει κάποιον προσωπικό στόχο;
«Φέτος δεν θα παίξω στη θέση μου. Θα μεταφερθώ στα άκρα ελπίζοντας να βοηθήσω ακόμη περισσότερο την ομάδα μου. Θα δώσω τα δυνατά μου ούτως ώστε να κάνω το βήμα παραπάνω και να με έχουν στα υπόψιν τους και άλλες ομάδες».

Ο πρώην προπονητής σας, Αποστόλης Οικονόμου, πλέον μεγαλουργεί στο Ελληνικό γυναικείο βόλεϊ. Πες μου δύο λόγια για αυτόν τον άνθρωπο;
«Αυτός με μεγάλωσε. Μαζί του ξεκίνησα να παίζω βόλεϊ. Είναι ένας καλός προπονητής και πάνω από όλα καλός άνθρωπος. Όλες μας τον είχαμε ως «πατέρα». Μας βοηθούσε ακόμη – ακόμη και σε προσωπικά προβλήματα. Βοηθούσε και η ηλικία του βέβαια, όπου ήμασταν κοντά. Όταν έφυγε στεναχωρηθήκαμε πάρα πολύ. Πάντως πηγαίνοντας στην ΑΕΚ πέρυσι και κατακτώντας το πρωτάθλημα θεωρώ πως δικαιώθηκε η δουλειά του. Μακάρι κάποτε να ξανά συνεργαστούμε…».

Ποιος είναι ο χαρακτήρας της Νικολέτα Τίκα εντός γηπέδου;
«Δεν θέλω να χάνω ποτέ. Είμαι τρελή εγωίστρια. Θέλω πάντοτε, ότι και να γίνει, να κερδίζω!»

Με ποια συμπαίκτρια σου είσαι πιο κοντά;
«Δεν θέλω να ξεχωρίσω κάποια. Είμαστε όλα τα κορίτσια κοντά από τις μικρότερες ηλικίες έως και τις μεγαλύτερες κάνοντας παρέα όλες μαζί».

Από μικρή σίγουρα θα είχες κάποιο πρότυπο…
«Όπως και κάθε μικρό κοριτσάκι που ξενικά τον αθλητισμό έτσι και εγώ. Προσωπικά θαύμαζα ανέκαθεν την, δικιά μας, (Λαρισαία) Ξανθή Μυλωνά».

Την έχεις συναντήσει ποτέ να πάρεις μυστικά της;
«Έχουμε παίξει ως αντίπαλες αλλά όχι δεν έχουμε μιλήσει ποτέ τετ – α – τετ. Βέβαια θα ήθελα πολύ καθώς από τέτοιου είδους αθλήτριες μόνον θετικά στοιχεία μπορείς να αποσπάσεις».

Πρωταθλητισμός και σπουδές αρκετοί είναι αυτοί που λένε πως δεν συνδυάζονται. Εσύ σπουδάζεις;
“Ναι, έδωσα πέρυσι Πανελλήνιες και πέρασα ΤΕΦΑΑ στην Κομοτηνή. Βέβαια ακόμη δεν θα την παρακολουθήσω. Από του χρόνου βλέποντας και κάνοντας”.

Για ποιο λόγο επέλεξες ΤΕΦΑΑ;
«Μια ζωή ασχολούμαι με τον αθλητισμό. Ο Αθλητισμός είναι ο τρόπος ζωής μου. Δεν μπορούσαν να επιλέξω κάτι άλλο. Θέλω και θα επιδιώξω ο αθλητισμός να είναι μέσα στη ζωή μου. Θέλω στο μέλλον το βόλεϋ να αποτελέσει τη δουλειά μου. Ένα τέτοιο σενάριο θα είναι το ιδανικότερο για μένα».

Η ΕΑΛ έχει αναδείξει αρκετές παίκτριες ωστόσο στο παρελθόν. Πρόσφατο παράδειγμα είναι η Αποστολία Νούσια…
«Η ΕΑΛ είναι ένας σύλλογος που στηρίζεται στα νέα κορίτσια και γι αυτό αποτελεί πηγή όλων των σωματείων σε ολόκληρη την Ελλάδα. Η Αποστολία απλά αποτελεί το τελευταίο παράδειγμα. Στο παρελθόν έχει αναδείξει αρκετές κοπέλες».

Είπες τροφοδοτεί πολλές ομάδες. Υπάρχει η «Αποστολία Νούσια» που θα φύγει το επόμενο καλοκαίρι για κάπου ψηλότερα;
«Διάδοχη κατάσταση πάντοτε υπάρχει. Υπάρχουν κορίτσια που εάν και εφόσον δουλευτούν σωστά θα πάνε μπροστά».