«Τα πράγματα στην ζωή δεν έρχονται πάντα όπως τα θέλεις…»
Ένα από τα ταλέντα που ανέδειξε το λαρισινό ποδόσφαιρο είναι και ο Αποστόλης Ταρταμπούκας.
Ένας ποδοσφαιριστής με ήθος, που δεν έχει δώσει δικαίωμα σε όποια ομάδα και αν αγωνίσθηκε και με πολλές ικανότητες ο Αποστόλης Ταρταμπούκας και που δεν κατάφερε στο παρελθόν λόγω και των συγκυριών που υπήρχαν να αναδείξει σε πολλούς το ταλέντο που έχει τόσο με την μπάλα όσο και χωρίς αυτήν αλλά και την ευχέρεια στο σκοράρισμα, μίλησε για όλους και για όλα σε μία συνέντευξη εφ΄ όλης της ύλης.
Ο υψηλόσωμος χαρισματικός επιθετικός που το περασμένο καλοκαίρι μεταγράφηκε στο Καλοχώρι κι ενώ βρισκόταν στο στόχαστρο πολλών ομάδων, μίλησε στο ArenaLarissa.gr για τα πρώτα βήματα του στο ποδόσφαιρο, για τις ατυχίες που συνάντησε, για την ΑΕΛ αλλά και για την προπονητική καριέρα.
Συνέντευξη στον Δημήτρη Αγραφιώτη
– Από που ξεκίνησες την ποδοσφαιρική σου καριέρα;
«Ξεκίνησα από την ομάδα των Νέων Καρυών. Τότε, ήμασταν κάποια παιδιά από τις ακαδημίες των κ. Βουτυρίτσα και κ. Πλίτση και είχε γίνει η συνεργασία αυτή, έτσι ώστε η ανδρική ομάδα των Νέων Καρυών να απορροφήσει κάποια παιδιά από την ακαδημία. Έτσι ξεκίνησα να αγωνίζομαι στην ανδρική ομάδα».
– Πως ήταν πέρυσι η χρονιά με τον ΠΑΟΛ Αβέρωφ στο πρωτάθλημα της «μεγάλης» κατηγορίας;
«Γενικά ήταν μία δύσκολη χρονιά, επειδή είχαν περάσει κάποια χρόνια που ήμασταν όλοι μαζί και πιστεύω πως έπρεπε να γίνει μία αλλαγή. Ήταν δύσκολη και εκ του αποτελέσματος αφού σωθήκαμε την τελευταία στιγμή, αλλά δεν υπήρχε και συμμετοχή στις προπονήσεις κατά την διάρκεια της χρονιάς. Νομίζω πως είναι μία από τις χειρότερες χρονιές για εμένα, δεν μιλάω όσον αφορά την δική μου απόδοση, μιλάω γενικά αφού προέχει η ομάδα. Ήταν μία κακή στιγμή όπου ανήκει στο παρελθόν τόσο για εμένα όσο και για την ομάδα του Αβέρωφ. Θεωρώ, πως θα πρέπει να γίνει κάτι καλύτερο και να οραματίζεται σε κάτι καλύτερο η ομάδα του Αβέρωφ.
– Φέτος, πήρες την απόφαση να μετακομίσεις στο Καλοχώρι. Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε στην ομάδα αυτή και αν είσαι ικανοποιημένος από την επιλογή σου;
«Οι άνθρωποι του Καλοχωρίου είχαν κάποιες φιλοδοξίες, όχι μόνο για να σωθεί η ομάδα αλλά για να δημιουργηθεί κάτι καλό. Έχω γνωρίσει τα παιδιά στην ομάδα, είναι πολύ καλοί, υπάρχουν πολύ καλές καταστάσεις, υπάρχει καλό κλίμα αλλά και γνωρίζω τον προπονητή κ. Βαγγέλη Μπρισίμη από την συνεργασία μας στο Αβέρωφ. Όλα αυτά με έκαναν να πάρω την απόφαση να πάω στο Καλοχώρι και ο χρόνος είναι φυσικά αυτός που θα δείξει πολλά…».
– Ο Βαγγέλης Μπρισίμης έπαιξε κάποιο ρόλο στο να συμφωνήσεις με την Αναγέννηση Καλοχωρίου;
«Σίγουρα, ο προπονητής είτε είναι γνωστός είτε είναι φίλος, νομίζω πως για τον οποιοδήποτε ποδοσφαιριστή παίζει ρόλο, γιατί ξέρει τον τρόπου που λειτουργεί, που μιλάει στους παίκτες αλλά και δεν θα έχει να αντιμετωπίσει προβλήματα σε αυτό το κομμάτι. Για εμένα είναι πολύ σημαντικό, καθώς είμαστε ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές, έχουμε τις δουλειές μας και πρέπει να βρεθεί λύση και για τα δύο. Όταν έχεις έναν άνθρωπο που σε καταλαβαίνει και σε βοηθάει σε αυτό το κομμάτι είναι ότι καλύτερο».
– Ποιος είναι ο τωρινός στόχος που έχεις με την νέα σου ομάδα και πως σκέφτεσαι να τον πετύχεις;
«Φετινός στόχος είναι η γρήγορη σωτηρία της ομάδας. Εννοείται πως, δεν σταματάμε εκεί, θέλουμε την καλή πορεία. Θεωρώ πως, η καλή πορεία είναι να μην έχουμε άλλους τραυματισμούς από αυτούς που έχουμε έως τώρα, να πω περαστικά και στα παιδιά που τώρα ταλαιπωρούνται από τραυματισμό. Θέλουμε όσο το δυνατόν την καλύτερη θέση στο πρωτάθλημα και να παίξουμε καλό ποδόσφαιρο».
– Την χρονιά 2013 – 14 πέτυχες 16 γκολ, την χρονιά 2014 – 15 σημείωσες 13 γκολ και φέτος έχεις βρει δίχτυα τρεις φορές στις πρώτες τέσσερις αγωνιστικές. Ποιο είναι το ταβάνι για τον Αποστόλη Ταρταμπούκα;
«Δεν νομίζω ότι μπορώ να γνωρίζω τον τελικό αριθμό των γκολ που θα πετύχω σε μία χρονιά, ούτε εάν θα βγω πρώτος ή πέμπτος σκόρερ. Είναι πολύ καλό όταν σκοράρεις τόσο για την ψυχολογία όσο και για την ομάδα. Ελπίζω να μην μπορώ να πω να ποιο θα είναι το ταβάνι και να πάμε όσο το δυνατόν καλύτερα και να βοηθήσω την ομάδα να τα πάει κι εκείνη καλά».
– Ποια ήταν η καλύτερη και ποια η χειρότερη στιγμή της ποδοσφαιρικής σου καριέρας μέχρι σήμερα;
«Η χειρότερη στιγμή ήταν την χρονιά 2012 – 13 όταν είχα έναν τραυματισμό. Είχα έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό στον προσαγωγό και ο τραυματισμός είναι η χειρότερη στιγμή για κάθε ποδοσφαιριστή. Η καλύτερη στιγμή ήταν όταν ήμουν στην ομάδα του Αβέρωφ στην Β΄κατηγορία, όταν και κερδίσαμε την άνοδο που είχε έρθει μετά, αφού η χρονιά ξεκίνησε στραβά για εμάς. Υπήρχαν κάποιοι ποδοσφαιριστές που εκτός αν ήμασταν καλοί, ήμασταν φίλοι και περνούσαμε υπέροχα. Τόσο η διοίκηση όσο και ο προπονητής ήταν πολύ καλοί και ήταν μία χρονιά που μας άρεσε πολύ. Νομίζω πως ήταν μία από τις καλύτερες στιγμές».
– Ποιος ήταν ο δυσκολότερος αμυντικός που αντιμετώπισες μέχρι τώρα;
«Πολύ καλός την περσινή χρονιά που συνάντησα δυσκολία από αντίπαλο αμυντικό ήταν ο Αναστάσης Μανιώτης, ο πιτσιρικάς που έπαιζε στον Σμόλικα και τώρα έχει μεταγραφεί στον Τύρναβο. Άσχετα με το πως είσαι εσύ την ημέρα του αγώνα, κρίνω με βάση τα στοιχεία για το τοπικό, καθώς έμπαινε μπροστά στην μπάλα, έβγαινε πρώτος, μάρκαρε σωστά και γενικά είχε πολύ καλή παρουσία. Νομίζω πως είναι από τους καλύτερους, επέλεξα αυτόν γιατί είναι μικρός σε ηλικία και έχει μέλλον. Και αν το κοιτάξεις, μπορεί να κάνει κάτι στο μέλλον».
– Υπάρχει κάποιο ματς στην καριέρα σου που να το ξεχώρισες περισσότερο και αν ναι γιατί;
«Από τα καλύτερα παιχνίδια που έχω κρατήσει κι ενώ έχω παίξει καλά αλλά έχει κερδίσει και η ομάδα μου είναι το παιχνίδι την χρονιά 2013 – 14 στην Α΄κατηγορία με αντίπαλο τον Ηρακλή Λάρισας, όπου και κερδίσαμε εκτός έδρας. Ήταν ένα παιχνίδι όπου είχα πετύχει και όμορφο γκολ, κερδίσαμε αλλά ήταν και ένα παιχνίδι όπου ήταν λαρισινό ντέρμπι».
– Στο παρελθόν σου ήρθε η μεγάλη ευκαιρία να αγωνιστείς σε υψηλό επίπεδο, όμως μία αναποδιά σου χάλασε τα σχέδια… Τι ήταν αυτό που σε έκανε να παραιτηθείς από όλο και να μην συνεχίσεις το όνειρο σου;
«Στο παρελθόν υπήρξε η στιγμή όπου θα μπορούσα να κάνω το βήμα παραπάνω. Δεν έγινε αυτό, λόγω κάποιων συγκυριών, αφού και τα πράγματα δεν έρχονται πολλές φορές όπως τα περιμένεις. Βέβαια, συνέχισα να παίζω μπάλα, οι συγκυρίες με έφεραν να παίζω στην Α΄1 κατηγορία της Θεσσαλονίκης σε μία πολύ καλή ομάδα στον Εθνικό Πυλαίας. Είχα πολύ καλές αποδόσεις, όμως δεν με πρόσεξε κάποια ομάδα κι ενώ περνούσαν τα χρόνια. Είμαι της άποψης πως το καλό πράγμα πρέπει να γίνει την ώρα που είναι να γίνει, στην ηλικία που μπορείς να αξιοποιήσεις το 100& των δυνατοτήτων σου και να πάρεις αυτό που σου αξίζει εάν σου αξίζει να παίξεις. Όλοι έχουν να πουν μία ιστορία για το αν έπαιξαν ή δεν έπαιξαν μπάλα. Από την στιγμή που δεν έγινε αυτό που ήθελα, αγωνιζόμαστε εδώ, μας αρέσει το ποδόσφαιρο και θέλω να πιστεύω πως θα παίζω μπάλα για όσο μπορώ, για όσο είμαι υγιής».
– Υπήρξε στιγμή που να μετάνιωσες που ασχολήθηκες με το ποδόσφαιρο;
«Όχι, δεν υπήρξε ποτέ τέτοια στιγμή. Δεν υπήρχε ποτέ κάτι τέτοιο στο μυαλό μου, είναι κάτι που μου άρεσε πολύ από μικρό παιδί, με τράβηξε και με κέρδισε. Είμαι πολύ ευχαριστημένος γι΄αυτό, καθώς κατάφερα να κάνω αρκετούς φίλους, να κερδίσω μία μορφή αναγνώρισης όχι μόνο παικτική αλλά και του χαρακτήρος σου που υπό άλλες συνθήκες δεν θα τους γνώριζες. Το σημαντικότερο νομίζω είναι αυτό, διότι τόσο στο επαγγελματικό όσο και στο ερασιτεχνικό οι φίλοι που κερδίζεις για την μετέπειτα ζωή σου είναι κάτι πολύ σημαντικό. Δεν μετάνιωσα ούτε στιγμή».
– Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρο που που δεν κατάφερες μέχρι τώρα να πραγματοποιήσεις;
«Το να παίξεις σε επαγγελματικό επίπεδο ή να παίξεις στο εξωτερικό ή ακόμη σε διασυλλογική διοργάνωση (Champions League). Για κάποιον ποδοσφαιριστή το όνειρο είναι να παίξει σε επαγγελματικό επίπεδο και από εκεί και πέρα να πάει όσο πιο ψηλά. Αυτό είναι το όνειρο με όποιον ασχολείται με την μπάλα».
– Πάμε σε ένα μεγάλο κεφάλαιο που λέγεται ΑΕΛ. Πως βλέπεις την φετινή προσπάθεια που κάνουν οι «βυσσινί»; Πιστεύεις πως στο τέλος θα καταφέρει η ομάδα να πετύχει τον στόχο της ανόδου στην Super League;
«Έγινε μία πολύ καλή κίνηση πρώτα με το γήπεδο, καθώς είναι πολύ σημαντικό και είναι κρίμα για μία ομάδα όπως η ΑΕΛ να μην αγωνίζεται σε ένα στολίδι για τον Νομό μας και όχι μόνο. Έχει ξεκινήσει πολύ καλά και αθόρυβα, με πολλούς καινούργιους παίκτες και φαίνεται πως γίνεται καλή δουλειά. Ευχή όλων είναι αυτήν η ομάδα να παίζει καλά, να ανέβει κατηγορία και να αγωνίζεται εκεί όπου της αξίζει στην Super League. Εάν συνεχίσει έτσι με χαμηλό προφίλ και να μην παρασύρεται και αφού βοηθήσουν εξωαγωνιστικοί παράγοντες όπως ο πρόεδρος, ο φίλαθλος κόσμος που είναι δίπλα στην ομάδα, τότε στο τέλος θα ανέβει κατηγορία».
– Η προπονητική στις ακαδημίες των ομάδων πως σου προέκυψε;
«Η προπονητική ήταν κάτι που πάντα με ενδιέφερε, καθώς αγαπάω όπως προείπα το ποδόσφαιρο και μ΄αρέσει να ασχολούμαι από όλα τα πόστα. Έγινε από την πρώτη χρονιά που έπαιζα στον Ίκαρο Νεάπολης, ο Αντώνης Μπουχλαριώτης μου έκανε την πρόταση να ξεκινήσουμε τις ακαδημίες μαζί με τον Στέλιο Τσινούδη που είμαστε ακόμη συνεργάτες και τον Νίκο Μανώλη που τότε έπαιζε στην ομάδα, ξεκινήσαμε και το αποτέλεσμα ήταν πάρα πολύ καλό. Από εκεί ξεκίνησε και στην συνέχεια πήγα στο Αβέρωφ. Εκεί, υπήρχαν ήδη ένα χρόνο οι ακαδημίες απλά εμείς το οργανώσαμε καλύτερα. Το αποτέλεσμα ήταν απίστευτο, καθώς είχαμε μαζέψει 60 – 70 παιδιά με πολύ καλές παραστάσεις, πολύ καλές τεχνικές. Από εκεί και πέρα, είδαμε πως για να κάνουμε κάτι σωστά και να έχει απήχηση κάτι κάνεις σωστά. Έτσι ξεκίνησε και ελπίζουμε να συνεχιστεί ανάλογα».
– Βλέπεις την προπονητική με καλό μάτι; Και αν ναι, θα ήθελες να την συνεχίσεις και στο μέλλον και σε ανδρικό τμήμα;
«Είναι κάτι που στο μυαλό μου αυτήν την στιγμή είναι πολύ αρνητικό. Δεν υπάρχει η νοοτροπία και οι υποδομές, έτσι ώστε να στηρίξει μία διοίκηση εξ΄ολοκλήρου κάποιον προπονητή. Το βλέπουμε έως τώρα αυτό. Προς το παρόν, δεν υπάρχει κάτι τέτοιο στο μυαλό μου, γιατί θεωρώ πως με το κομμάτι των ακαδημιών που δουλεύω τώρα μου αρέσει και με καλύπτει. Βέβαια, το μέλλον δεν ξέρεις ποτέ πως θα στα φέρει και πως έρχονται τα πράγματα. Προς το παρόν, δεν λέω ότι κοιτάω την προπονητική για να φθάσω στο ανδρικό τμήμα μίας ομάδας».
Τέλος, θα ήθελες να δώσεις κάποια ευχή στους μικρούς ποδοσφαιριστές που θέλουν να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο;
«Η ευχή μου είναι το παιδί να αγαπήσει το ποδόσφαιρο. Αυτό, είναι το σημαντικότερο κομμάτι διότι εάν το αγαπήσει είτε αγωνίζεται σε επαγγελματικό επίπεδο ή σε ερασιτεχνικό, έχει μόνο να κερδίσει από το ποδόσφαιρο τόσο από τον χαρακτήρα που θα διαμορφώσει, στην κοινωνικότητα του και θα κάνει φίλους, στο σώμα του που θα είναι σε καλή κατάσταση μονίμως και στην υγεία του που είναι το σημαντικότερο. Γενικά, θεωρώ πως σε προετοιμάζει σαν άνθρωπο γιατί θα συναντήσεις δύσκολες στιγμές είτε αυτές είναι στις προπονήσεις είτε στον αγώνα, αλλά και για την ζωή σου. Πρέπει να λες πως όπως το έκανα εκεί θα το κάνω κι εδώ. Το ποδόσφαιρο σου δίνει δύναμη και η ευχή μου είναι να το αγαπήσει και να μην το αφήσει λεπτό είτε στο τέλος καταλήξει το παιδί να έχει το ποδόσφαιρο ως επάγγελμα είτε ως χόμπι».
* Η συνέντευξη παραχωρήθηκε στην καφετέρια «L_CITY», τους ανθρώπους τους οποίους και ευχαριστούμε για την άψογη φιλοξενία.
