Τα ταλέντα, δυστυχώς παραμένουν ταλέντα…

Στον θαυμαστό κόσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου, εδώ και χρόνια ακούμε την φράση «πρέπει να αξιοποιήσουμε τους νέους παίχτες», ένα σλόγκαν που πλέον έχει αρχίσει να καταντάει βαρετό με την πάροδο των ετών, καθώς για εκμετάλλευση των Ελλήνων ταλαντούχων παιχτών ακούμε και εκμετάλλευση, πάντα με την σωστή έννοια της λέξης αυτής δεν βλέπουμε. Η Ελλάδα πρέπει να είναι η μοναδική χώρα όπου ποδοσφαιριστές 22 ετών και λίγο μεγαλύτεροι θεωρούνται ακόμα ταλέντα και βολοδέρνουν είτε στον πάγκο της εκάστοτε ομάδας τους, η στην εξέδρα εκτός αποστολής.

Αυτό το πρόβλημα βέβαια ξεκινάει από την βάση των ομάδων και φυσικά αναφέρομαι στις ακαδημίες. Ελάχιστοι είναι οι σύλλογοι στην Ελλάδα που δίνουν βάση στις ακαδημίες τους και προωθούν τα δικά τους παιδιά στην μεγάλη ομάδα εκτός μερικών εξαιρέσεων….Αυτό το γεγονός όμως δεν είναι καθόλου τυχαίο δεν είναι στον μικρόκοσμο της Ελλάδας και σαν απόδειξη αυτών υπάρχουν πολλά παραδείγματα.

1^ον ) Οι προπονητές που βρίσκονται στις ακαδημίες, πολλές φορές έχουν αυτή την θέση σαν παλαίμαχοι του συλλόγου παρά γιατί έχουν τα κατάλληλα προσόντα για να διδάξουν στα νέα παιδιά τα μυστικά του ποδοσφαίρου. Οι προπονητές σε αυτές της ηλικίες πρέπει πρώτα να είναι παιδαγωγοί και μετά όλα τα άλλα, διότι η ψυχολογία αυτών των παιδιών είναι το Α και το Ω. Άλλωστε τα παιδιά που έχουν ταλέντο ξεχωρίζουν από την αρχή και μετά είναι θέμα αξιοποίησης του από τους ίδιους αλλά και τους κατάλληλους ανθρώπους που θα τους καθοδηγούν.

2^ον ) Ο μέγας φόβος πολλών προπονητών να χρησιμοποιήσουν ελπιδοφόρους παίχτες σε αγώνες, καθώς δεν θέλουν να πάρουν στους ώμους τους το βάρος μιας πιθανής κακής εμφάνισης των παιδιών. Ξεχνάνε όμως ότι ένας ποδοσφαιριστής δεν μπορεί να κριθεί από ένα παιχνίδι και ειδικά τα νέα παιδιά, αλλά με την πάροδο των χρόνων. Ακόμη όμως ένα αγκάθι σε όλο αυτό είναι η αδιανόητη ξενομανία που έχουν πολλοί παράγοντες, με ορδές ποδοσφαιριστών αμφιβόλου αξίας να παρελαύνουν κάθε χρόνο από τα ελληνικά γήπεδα. Αν έδιναν βάση στις ακαδημίες, τουλάχιστον 2-3 παίχτες από κει θα έκανα απόσβεση πολλών από τα έξοδα της εκάστοτε ομάδας, σε περίπτωση πώλησης τους σε μια μεγαλύτερη ομάδα είτε στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό.

*(Η φωτογραφία ανήκει στην ακαδημία της Μπαρτσελόνα την περίοδο 1999, όπου διακρίνονται οι Σεσκ Φάμπρεγκας(κάτω αριστερά) και Ζεράρ Πικέ(πάνω δίπλα στον γκολκίπερ) τους οποίους όμως στην συνέχεια έδιωξε η Μπάρτσα.)

3^ον) Είναι αδιανόητο και ειδικά μετά την επιτυχία του 2004 με την κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, να μην δοθεί βάση στα μικρά παιδιά που έχουν σαν ινδάλματα τους, τους ποδοσφαιριστές εκείνης της Εθνικής ομάδας. Όπως επηρεάστηκε η γενιά του 80’ που έζησε τις μεγάλες επιτυχίες του μπάσκετ και τις πολύ καλές φουρνιές παιχτών που βγήκαν, το ίδιο έχουν επηρεαστεί και οι νέοι αυτής της εποχής, κάτι το οποίο μόνο καλό θα κάνει σε επίπεδο «παραγωγής» ταλαντούχων ποδοσφαιριστών. Δυστυχώς όμως οι εγκαταστάσεις αλλά και οι άνθρωποι με όρεξη για να κάνουν αυτό το εγχείρημα είναι ελάχιστοι.

4^ον) Όσο και αν ακούγεται απίστευτο πολλοί γονείς των παιδιών, φταίνε και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό για την ποδοσφαιρική καταστροφή, των ταλέντων(παράδειγμα ο Χούτος). Πολλοί μπαμπάδες πιστεύουν ότι ο γιος τους θα είναι ένας νέος Μέσσι και πιέζουν πράγματα και καταστάσεις σε υπερβολικό βαθμό. Δεν είναι τυχαίο ότι στις εγκαταστάσεις των ακαδημιών της Μπάρτσα, απαγορεύεται ρητά η παρουσία στις προπονήσεις των γονιών και μπορούν να βλέπουν μόνο τους αγώνες των παιδιών τους.

Υ.Γ. Αυτά τα ολίγα για σήμερα. Αυτό το κείμενο εγκαινιάζει μια σειρά άρθρων αθλητικών και μη στην νεοσύστατη σελίδα του αγαπητού Δ. Πετρωτού. Τα κείμενα με την υπογραφή μου θα δημοσιεύονται κάθε Τρίτη. Αυτό είναι το πρώτο μου κείμενο οπότε να είστε ευγενικοί αν μπορείτε…