Δεκέμβριος του 2007 η Μπορντό, Νοέμβριος του 2008 ο Παναθηναϊκός, Φεβρουάριος του 2010 η Καβάλα, Φεβρουάριος του 2016 ο Λεβαδειακός, πέρυσι η ΑΕΚ και φέτος η Λαμία. Φαίνεται πως αυτό τον σύλλογο θα τον κυνηγάει μια διαχρονική κατάρα όταν ψάχνει να κάνει την υπέρβαση, το βήμα παραπάνω και να ξεφύγει από τα τετριμμένα. Κοινός παρανομαστής και στα έξι αυτά παιχνίδια; Το αποτέλεσμα δυσανάλογο σε σχέση με την εμφάνισή του. Και στις έξι αυτές περιπτώσεις ο Πανιώνιος έχασε την ευκαιρία να αλλάξει το στάτους κβο. Πάντα όμως κάτι γίνεται, είτε αγωνιστικό είτε εξωαγωνιστικό σαν μια αόρατη δύναμη να μην θέλει την ομάδα να κάνει αυτό το άλμα. Και το χειρότερο; Όποιον Πανιώνιο και να ρωτούσες, ειδικά μετά τις τεράστιες ευκαιρίες του πρώτου ημιχρόνου ενδόμυχα πίστευε ότι το ματς θα στραβώσει.
Και αυτό έγινε. Σε έναν αγώνα που μόνο μια ομάδα υπήρχε στο γήπεδο, που δημιουργούσε, που έπαιζε το παιχνίδι της τόσο από τα πλάγια όσο και κάθετα από το κέντρο, περιορίζοντας τον αντίπαλό της σε παθητικό ρόλο, έφτασε να κάνει τουλάχιστον τέσσερις κλασικές ευκαιρίες στο πρώτο ημίχρονο για να σκοράρει και να βάλει τις βάσεις για τη νίκη που θα έστελνε τους «κυανέρυθρους» στην διακοπή μόνους πρώτους. Η μπάλα ή καλύτερα ένα αγαπημένο παιδί της Πλατείας, ο Νίκος Παπαδόπουλος ,είχε αποφασίσει να δείξει ότι ίσως κάποιοι έκαναν λάθος να τον διώξουν το καλοκαίρι του 2016.
Ο άλλοτε τερματοφύλακας του Πανιωνίου ήταν ανίκητος, ενώ όσες φορές δεν ήταν σε θέση να αντιδράσει «μίλησε» ο αρχηγός Αναστασιάδης (με πιο χαρακτηριστική το σωτήριο τάκλιν πάνω στην γραμμή στην προσπάθεια του Σπιριντόνοβιτς στα πρώτα λεπτά, αλλά και αυτές σε Μασούντ και Γεσίλ). Όταν χάνεις το μέτρημα με τις πολλές και κλασικές ευκαιρίες έρχεται και ο νόμος του ποδοσφαίρου να σε τιμωρήσει. Σε μια ανύποπτη φάση και χωρίς να έχει γίνει οργανωμένη επίθεση, ο Μπλάζιτς πετυχαίνει το γκολ της ζωής του με μια τρομερή σουτάρα σε ένα χρονικό σημείο (78’) που ο Πανιώνιος δύσκολα θα αντιδρούσε, ενώ και ο Μιχάλης Γρηγορίου δεν θα μπορούσε να κάνει και πολλά. Άλλωστε στον πάγκο δεν υπήρχε άλλος επιθετικός αφού ο Ντουρμισάι ήταν τραυματίας με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αλλάξει σχηματισμό με ενίσχυση της επιθετικής γραμμής.
Δύο λεπτά αργότερα ήρθε και η χαζή αποβολή του Γκιοατά με δεύτερη κίτρινη κάρτα, «τελειώνοντας» ουσιαστικά και τις τελευταίες ελπίδες του Πανιωνίου έστω και για τον βαθμό. Έτσι, ένα ματς που ήταν για μια καθαρή νίκη 0-3 έληξε 1-0 για την Λαμία. Μια ήττα που η αλήθεια είναι ότι πονάει. Πονάει για τον τρόπο, για τις 16 τελικές αλλά και για την κορυφή. Και ναι θα πρέπει να είναι μια στενάχωρη βραδιά για όλο τον οργανισμό που λέγεται Πανιώνιος (παίκτες, τεχνική ηγεσία, διοίκηση, κόσμος). Στενάχωρη γιατί για άλλη μια φορά χάθηκε μια χρυσή ευκαιρία, και το δεν πειράζει προχωράμε δεν υπάρχει εδώ. Βεβαίως πειράζει και θα πρέπει να πειράζει. Αν δεν θες να μείνεις στα λίγα και στην μετριότητα θα πρέπει να απαιτείς και αυτή η ομάδα τα 2,5 τελευταία χρόνια έχει δικαίως δημιουργήσει απαιτήσεις.
Το καλό είναι ότι η διακοπή έρχεται σε καλό σημείο και είναι ευκαιρία οι παίκτες να πάρουν ανάσες, αφού μετά βίας έκαναν δύο εβδομάδες διακοπές το καλοκαίρι. Το καλό είναι ότι θα είναι έτοιμοι και οι τραυματίες, ειδικά ο Οικονόμου είναι τεράστια απώλεια πίσω, ενώ το πιο σημαντικό θα μπορέσει η ομάδα να ηρεμήσει και να ξεπεράσει το όποιο ψυχολογικό σοκ μπορεί να προκαλέσει ο τρόπος που ήρθε η ήττα.
ΥΓ. Μπράβο στον κόσμο που βρέθηκε στις εξέδρες παρά την άρνηση της Λαμίας να δώσει εισιτήρια. Και η συνύπαρξη των οπαδών και των δύο ομάδων έδειξε ότι παρά τις απαγορεύσεις αν υπάρχει ποδοσφαιρικός πολιτισμός όλα λύνονται. Ελπίζω πάντως, οι νεοφώτιστοι να κρατήσουν την ίδια στάση όταν θα αντιμετωπίσουν τον ΠΑΟΚ ή τον Παναθηναϊκό στο γήπεδο τους.
ΥΓ2. Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται τίμια.
