Σιγά μην πάθουν και κατάθλιψη! Πολλοί μου θυμίζουν τους βουλευτάδες και τους υπουργούς που πάνε στις κηδείες για να τους δει ο κόσμος τάχα μου περίλυπους να συμπαραστέκονται στο δράμα της οικογένειας.
Κάποτε ένας απ’ αυτούς τους …λαοφιλείς όταν τον ρώτησα τι δουλειά είχε στην κηδεία και από πού γνώριζε τον αποθανόντα αφού δεν ήταν ψηφοφόρος του , μου απάντησε:
«Δεν παίζει ρόλο αν τον ήξερα εγώ , αλλά ότι αυτός ήξερε πολύ κόσμο. Και μετά Μιχαλάκη μου πως νομίζεις ότι μαζεύονται τα ψηφαλάκια»;
Έτσι!! Τώρα μάλιστα! Μήπως κατ’ αυτόν τον τρόπο καταφέρουμε επιτέλους και συνεννοηθούμε!
Tale quale όπως συνηθίζουν να λένε και οι Ιταλοί , η περίπτωση Τότι! Όμως δάκρυα και υποκρισία δεν πάνε μαζί! Το αταίριαστο ζευγάρωμα τους ο κόσμος το καταλαβαίνει! Οι νοήμονες τουλάχιστον….
Για τους dirigenti (προεδράρες-παράγοντες ) του σύγχρονου ποδοσφαίρου ακόμα και για αρκετούς προπονητές των σύγχρονων συστημάτων , η αποχώρηση του Τότι περισσότερο ανακούφιση προκαλεί , παρά συγκίνηση και ρίγος!
Το πόπολο δεν το ξεγελάς! Γι’ αυτό κάθε φορά που έκανε το λάθος ο σκηνοθέτης στην τελετή αποχώρησης να καδράρει στα πρόσωπα των εκπροσώπων των υποκριτών … James Pallotta και Luciano Spalletti η γιούχα έπεφτε σύννεφο στο Ολύμπικο! Τα ίδια ισχύουν και για μια σημαντική μερίδα της φίλαθλης κοινής γνώμης , νέων κυρίως στην ηλικία , βουτηγμένοι στις νόρμες, στις πρακτικές και στις απαξίες ενός σπορ , του οποίου τα χαρακτηριστικά ταιριάζουν περισσότερο , χρόνο με τον χρόνο, σε ένα εμπορικό προϊόν στα όρια της αφυδάτωσης και λιγότερο σε ένα παιχνίδι!
Το παιχνίδι, το οποίο υπογράμμισε , καθόλου τυχαία, στο γράμμα του αποχαιρετισμού ο Φραντσέσκο, απέχει παρασάγγας από την σύγχρονη έκφραση του ποδοσφαίρου!
Αν θέλουμε λοιπόν να μην συμμετέχουμε σε εκδηλώσεις υποκρισίας καλό είναι να παραδεχθούμε τουλάχιστον πως η πίκρα , η απογοήτευση , η λύπη , το συναίσθημα της απώλειας βαραίνει ολοκληρωτικά και μόνο τον κόσμο της Ρόμα , την tifoseria romanista, τον απλό οπαδό!
Αλλά και τον κάθε φίλαθλο , ιδιαίτερα τους 40άρηδες και πάνω οι οποίοι διαπιστώνουν περίλυποι ότι τα χρόνια της αθωότητας , τα χρόνια του ρομαντισμού , η εποχή του ποδοσφαίρου-παιχνίδι, σβήνουν , καίγονται , τελειώνουν με την αποχώρηση του τελευταίου μεγάλου δεκαριού στην ιστορία του αθλήματος!
Για το αμερικανάκι τον Pallotta (ammazza questi americani , όπως έλεγε και ένας άλλος μεγάλος ρομανίστα ο Αλμπέρτο Σόρντι στην ταινία un Americano a Roma) , για τον προπονητή Spalletti, για κάθε ασεβή κόουτς στον πλανήτη, για όσους αδιαφορούν για το θέμα , υποστηρικτές του ποδοσφαιρικού κυνισμού, γάντι τους έκατσε η αποχώρηση Τόττι!
Όσο για αυτούς που νοιάζονται αποκλειστικά για τους τίτλους και τα ρεκόρ λες και παίρνουν μερτικό απ’ όλα αυτά (διαβάστε τα σχόλια στο άρθρο μου «Μουρίνιο ή Χασμουρίνιο» και θα καταλάβετε), για τους υποστηρικτές του δόγματος «οι μεγάλες ομάδες έχουν τους τίτλους αυτοσκοπό» λες και τα τρόπαια στο παρελθόν τα κατέκτησαν χωρίς θέαμα, για όλους τους όψιμους τους ανίκανους να κατανοήσουν τις αξίες και την διαδρομή του Capitano , έχω να πω ότι: «Μην ανησυχείτε, ο Τοτι σας άδειασε την γωνιά»!
Επιτέλους ξεμπερδέψαμε και μ’ αυτόν και πάμε παρακάτω! Όπως ξεμπερδέψαμε με τον Roberto Baggio εξόριστο στην Brescia στο τέλος της καριέρας να απολαμβάνει το ποδόσφαιρο όπως το ονειρεύτηκε! Αυτόν τον μπάσταρδο ηγέτη! Μπάσταρδος γιατί είχε την… ατυχία να γεννηθεί και να μεγαλώσει στην περιφέρεια στο χωριό Caldogno έξω από την Vicenza!
Όπως ξεμπερδέψαμε με συνοπτικές διαδικασίες με τον Alessandro Del Piero από το Conegliano του Τρεβίζο , ο οποίος δεν αξιώθηκε να διαβάσει το γράμμα του στο αποχαιρετιστήριο παιχνίδι του γιατί αυτό δεν έγινε ποτέ και έτσι αναγκάστηκε να το αναρτήσει στο διαδίκτυο!!!
Τι να τον κάνουμε τον Ντελ Πιέρο; Τι και αν ξελάσπωσε την Γιούβε σε δυο ντέρμπι με την Ιντερ και την Λάτσιο την τελευταία χρονιά! Τι να τον κάνουμε πείτε μου όταν εδώ έχουμε ολόκληρο Πάβελ Νέτβεντ!!! (Θεέ και Κύριε του ποδοσφαίρου)!!!
Η εποχή των θρυλικών trequartisti (το δεύτερο συνθετικό της λέξης παραπέμπει στους καλλιτέχνες), όπως έχουν βαφτίσει οι Ιταλοί τα δεκάρια, κλείνει με την αποχώρηση του Τότι, οριστικά και αμετάκλητα , σβήνει από τον ποδοσφαιρικό χάρτη! (Διαβάστε σχετικά το πολύ ωραίο άρθρο του συναδέλφου Γιώργου Καραμάνου με τίτλο «Θεία Κωμωδία» που αναρτήθηκε προχθές)
Αλλά με τον Τότι ήταν δύσκολα τα πράματα! Ήταν δικό μας παιδί γεννημένος και μεγαλωμένος στα στενά της Ρώμης στην Porta Metronia της συνοικίας Aurelia , δεν τον πήραμε με μεταγραφή , δεν έπαιξε επαγγελματικά σε καμία άλλη ομάδα , υπήρξε η συνέχεια ενός άλλου μεγάλου δεκαριού της πόλης του Giuseppe Giannini του «πρίγκιπα» όπως τον αποκαλούσαν οι τιφόζοι, οι εθισμένοι με ένα μεγάλο δεκάρι πάντα στην ομάδα!
Πώς να τον φάμε λοιπόν; Πώς να παρακάμψουμε αβρόχοις ποσίν , όλα αυτά που αντιπροσώπευε ένα είδωλο; Και δεν ήταν και λίγα: Δεν ήταν μόνο η σημαία ήταν και το κοντάρι!!! Ποιο Ρωμαίος κανείς!!! Και ο κόσμος όχι του το αναγνώριζε, αλλά έβλεπε και την αντανάκλαση του εαυτού του στο γήπεδο, στο πρόσωπο του ηγέτη!
Η ωραιότερη στιγμή στο Ολίμπικο ανεξάρτητα από την έκβαση ενός παιχνιδιού ήταν όταν ο Τότι πήγαινε να χτυπήσει κόρνερ! Ο ρυθμός των βημάτων του ήταν απόλυτα προσαρμοσμένος στον χρόνο που χρειάζεται μέχρι να σηκωθεί κι ο τελευταίος φίλαθλος για να τον χειροκροτήσει! Και σηκωνόταν όλοι!!! Μαγική στιγμή για όσους είχαν την τύχη να την ζήσουν!
Οι ηθικές αξίες δεν ήταν γι’ αυτόν σχήμα λόγου αλλά στάση ζωής! Απόδειξη ότι δεν πήρε ποτέ του μεταγραφή στην πιο εμπορευματοποιημένη περίοδο του ποδοσφαίρου , όταν όλα αγοράζονται και όλα πωλούνται.
Δεν τον δελέασαν ποτέ τα εκατομμύρια όσα και αν ακούμπησαν κατά καιρούς στα πόδια του! Έδειξε με τον τρόπο του σε όλους ότι με το κυνήγι των χρημάτων δεν ξεμπερδεύεις ποτέ και πως η ψυχή ενός ποδοσφαιριστή δεν είναι εμπόρευμα!
Προσπάθησε για χρόνια να πείσει τους …άπιστους ότι συμμετέχει σε ένα παιχνίδι και πως σ’ αυτό μετρά η ευχαρίστηση και όχι τα λεφτά! Διέδωσε με την στάση του ότι οι τίτλοι σε ένα παιχνίδι δεν μετράνε! Αν ήθελε τίτλους είχε ομάδες να πάει! Παίξε να γουστάρεις , να γουστάρει μαζί σου ο κόσμος και οι τίτλοι αν είναι να έρθουν , θα έρθουν! Κράτησε ενεργή με τα νύχια και τα δόντια την θέση του δεκαριού, την ωραιότερη στο ποδόσφαιρο!
Περίμενε μήπως και φανεί κάποιος διάδοχος να του την παραδώσει , ήλπιζε μπας και μεταπείσει τους μοντέρνους ειδικούς ότι χωρίς τα δεκάρια, χωρίς το μυαλό , χωρίς τον ευφάνταστο ηγέτη το ποδόσφαιρο γίνεται ποδοσφαιράκι , μονότονο και προβλέψιμο όση ταχύτητα και αν του προσθέσεις!
Δεν τα κατάφερε! Ήξερε ότι ο χρόνος θα τον νικήσει αλλά δεν περίμενε να τον νικήσει το ίδιο το παιχνίδι που λάτρεψε! Γι’ αυτό φοβάται! Όχι για το μέλλον του μακριά από τα φώτα και την μυρουδιά του χόρτου! Ο Βασίλης Σαμπράκος που είχε την τύχη να μιλήσει μαζί του εύκολα θα διαπίστωσε ότι πρόκειται για ένα άνθρωπο αλέγκρο, εξωστρεφή , που θα εισπράττει στον αιώνα τον άπαντα τον σεβασμό και την αγάπη στην πόλη του!
Για το ποδόσφαιρο-παιχνίδι φοβάται! Φοβάται οτι σαν άθλημα θα συνεχίσει να ενθουσιάζει αλλά δεν θα συνεχίσει να γοητεύει! Ο ενθουσιασμός κάποτε σβήνει , η γοητεία ποτέ! Αυτός είναι ο φόβος του! Μην χαθεί η γοητεία! Γι’ αυτό θέλει τον κόσμο δίπλα του να συνεχίσει να επιζητά αυτό που με τόσο κόπο δημιούργησε! Αυτή την «δολοφονία» φοβάται Βασίλη μου!!!
Νο Totti No Party!!! Το νοιώθω και εγώ ο ίδιος! Την επόμενη φορά που θα καθίσω στις κερκίδες του Ολίμπικο θα είμαι ένα σώμα χωρίς ψυχή!
