Το ΄05 και το… ΄16!

Οι εποχές αλλάζουν. Τα θέλω, οι ανάγκες και τα πιστεύω των λαών μαζί με αυτές επίσης. Η ΑΕΛ έχοντας περάσει 9 χρόνια στην αφάνεια του Ελληνικού ποδοσφαίρου το 2005 πανηγυρίζει μια άνοδο. Σε μια χρονιά όπου από τον Ιανουάριο και μετά, η πόλη γιόρταζε κάθε μέρα. Σήμερα, εν έτη 2016 τα καπνογόνα και τα… παλαμάκια έχουν δώσει την σκυτάλη στην γιούχα και στα υβριστικά πανό. Τελικά ποια είναι η πεμπτουσία του ποδοσφαίρου; Τι είναι εκείνο το οποίο σε κρατά… «ζωντανό» μέσα σε μια καθημερινότητα;

Το 2005 ο Κωνσταντίνος Πηλαδάκης αναλάμβανε μία ομάδα που ερχόταν «σουρωμένη» από τις σαμπάνιες ανόδου από την Γ΄ Εθνική στην… κοσμοπολίτικη Β΄. Ερχόμενος από τον Ηλυσιακό έφερε μαζί του όχι μόνον ποδοσφαιριστές αλλά και ολόκληρο το τεχνικό επιτελείο.

Στοιχείο ΕΝΑ: Όραμα

Από την πρώτη στιγμή όπου αυτός ο άγνωστος άνθρωπος (Πηλαδάκης) «πάτησε» το πόδι του στην Λάρισα αμφισβητήθηκε έντονα. Δέχθηκε πόλεμο για την επιλογή του να επενδύσει στην ΑΕΛ. Συχνό μάλιστα ήταν και το ερώτημα «αγαπά ένας Αθηναίος την ΑΕΛ όπως εμείς;».

Γρήγορα όμως οι φωνές γίναν ιαχές! Και αυτό διότι ο άνθρωπος αυτός ήρθε στην Λάρισα έχοντας στο μυαλό του ένα όραμα. Επιχειρηματικό, που με την βοήθεια των συνεργατών του στο αγωνιστικό τμήμα, το μετέφερε και στη ποδοσφαιρική διάσταση.

Λέξεις κλειδιά όπως, γήπεδο, σύγχρονο προπονητικό κέντρο, στέρεες ποδοσφαιρικές βάσεις, εμπιστοσύνη και μεράκι ήταν κάποια από τα βασικά στοιχεία της εκκίνησης της «βυσσινί» θύελλας που θα ξεκινούσε το μακρινό ταξίδι ψάχνοντας την δική της ποδοσφαιρική Ιθάκη.

Στοχείο ΔΥΟ: Αύρα

Εκείνη την εποχή ο κόσμος είχε μια διαφορετική αύρα. Έχοντας φάει τα αποφάγια όλων των κατηγοριών σιγά – σιγά άρχισε να τρώει σε πιάτο με μαχαιροπίρουνο και αυτό του άρεσε.

Έχοντας περάσει έναν ποδοσφαιρικό γύρο στην Β΄ Εθνική, η ΑΕΛ βρισκόταν εκτός στόχων κάτι το οποίο είχε φέρει σε θέση παραίτησης τον Γιώργο Δώνη (προπονητή). Η επιμονή όμως του επιχειρηματικού μυαλού του Πηλαδάκη τον κράτησε στην Λάρισα. Και από εκεί ξεκίνησαν όλα.

Ήταν εκείνο το απόγευμα όπου η ΑΕΛ άφησε το μολύβι, με το οποίο άρχισε να γράφει και πάλι ιστορία, και πήρε το στυλό. Έτοιμη να γράψει αρχικά με μεγάλα και μπλε γράμματα την ένδοξη νέα της ποδοσφαιρική ιστορία.

Στο διάστημα χρόνων η ομάδα πέρασε από όλα της τα στάδια. Κύπελλα, εγκαίνια νέου γηπέδου, Ευρώπη, υποβιβασμούς στον πάτο του Ελληνικού ποδοσφαίρου (Γ΄ Εθνική), χρεοκοπία.

Πλέον έχουμε φτάσει στο σημείο εκείνο όπου ο Παναγιώτης Μπαχράμης με απευθείας εκτέλεση φάουλ άνοιγε το σκορ στην φιέστα ανόδου στην Super League στον αγώνα με την Προοδευτική.

Ακριβώς σε εκείνο το σημείο πριν να φύγει η μπάλα από το πόδι του συγχωρεμένου Παναγιώτη και να καταλήξει στο βάθος της εστίας της Προοδευτικής. Κάντε ένα… «pause” στο βίντεο και δείτε την ατμόσφαιρα του γηπέδου Αλκαζάρ. Ένα Αλκαζάρ να φλέγεται. Ένας στόχος μετά από πολλά χρόνια σφαλιάρας, επιτέλους επιτυγχάνεται και ολόκληρη η πόλη γίνεται μια αγκαλιά. Ένα κουβάρι μικρών παιδιών που μόλις πήραν το δώρο που τόσα χρόνια περιμέναν.

Το 2016…

Όλα αυτά που μόλις περιγρέψαμε ανήκουν στο μακρινό (όχι και τόσο βέβαια) και ένδοξο παρελθόν.

Το «έκανες το γήπεδο να χύσει, Κυπαρίσση» του 2005 έγινε πλέον «έξω, έξω, έξω» στην εκτέλεση πέναλτι του Ματθαίου Μαρουκάκη στον αγώνα με την… ερασιτεχνική Παναχαϊκή. Εξώ-ποδοσφαιρικά οι δύο εποχές αν και μόλις δέκα χρόνια διαφοράς τους, απέχουν πάρα πολύ. Κυρίως οικονομικά. Ποδοσφαιρικά όχι και τόσο. Τι είναι όμως εκείνο όπου μας φτιάχνει και τι εκείνο που μας ξενερώνει;

Ψάχνοντας βαθιά στην συνείδηση μου, βρήκα μια λέξη που νομίζω πως έτσι θα μπορούσα να αιτιολογήσω την σημερινή «κατάσταση». Τρόπος!

Ποτέ δεν μου τρελαινόμουν για τον τελικό προορισμό στην ζωή μου. Πάντα προτιμούσα το ταξίδι. Και στο τέλος αυτό είναι που μένει για ανάμνηση. Το πως έφτασες έως τον τελικό προορισμό.

Αρκετοί είναι εκείνοι που φτάνουν στον προορισμό τους. Λίγοι εκείνοι όμως που απολαμβάνουν το ταξίδι τους έως εκεί…