Αν αναζητείς την αληθινή τέχνη της Μπαρτσελόνα όλα αυτά τα χρόνια, το βράδι της Τετάρτης 8 Μαρτίου του 2017 πιθανόν να την ανακάλυψες. Η πραγματική τέχνη της Μπαρτσελόνα δεν είναι ούτε η φιλοσοφία της, ούτε ο τρόπος που πορεύεται, ούτε το περίφημο “mes que un club”, ούτε η Καταλωνία, ούτε η άδεια φανέλα από διαφήμιση, ούτε η Unicef που γέμισε την φανέλα της, αλλά ούτε και οι Αραβες, οι οποίοι με τα δεκάδες εκατομμύρια τους τελικά έβαλαν την διαφήμισή τους στην “αμόλυντη” φανέλα. Δεν είναι καν η τέχνη της Μπαρτσελόνα ο Κρόιφ και ο τρόπος που έβλεπε το ποδόσφαιρο, ούτε καν ότι… γέννησε τον Μέσι, ούτε η Μασία, ούτε το “τίκι τάκα”, ούτε καν το ποδόσφαιρό της…
Η πραγματική τέχνη της Μπαρτσελόνα είναι ότι έχει στα χέρια της μία υπέροχη πίτα και κάθε φορά που την μοιράζει, όλοι είναι σίγουροι ότι έχουν πάρει το μεγαλύτερο και καλύτερο κομμάτι από αυτήν…
Αυτοί που θέλουν να μιλήσουν για την πανδαισία ή για διαιτησία, για ποδοσφαιρική μαγεία ή συνωμοσία, αυτοί που θέλουν να μιλήσουν για ποδόσφαιρο ή για σκάνδαλο, να αποθεώσουν ή να χλευάσουν, να γελάσουν ή να κλάψουν, αυτοί που θέλουν να ουρλιάξουν ή να σιωπήσουν, να τρέξουν στους δρόμους ή να κλειστούν στο σπίτι, αυτοί που θέλουν να ξεσαλώσουν στα social media και αυτοί που θέλουν να το κάνουν στο κρεβάτι τους, που είπε και ο Πικέ.
Μικροί, μεγάλοι, πλούσιοι ή φτωχοί, σημαντικοί και ασήμαντοι, πολίτες και πολιτικοί, αναρχικοί αλλά και Πρωθυπουργοί, Καταλανοί, Γάλλοι, Αγγλοι, Ισπανοί, Ελληνες, Κινέζοι, Αραβες και Ιταλοί, όλοι, μα όλοι, αμέσως μετά την λήξη του επικού αγώνα της Μπαρτσελόνα με την Παρί Σεν Ζερμάν, είχαν στα χέρια τους ένα υπέροχο κομμάτι από την πίτα της Μπάρτσα και όλοι ήταν σίγουροι ότι το δικό τους κομμάτι ήταν το καλύτερο και το μεγαλύτερο…
Ο διαιτητής σφύριξε για τελευταία φορά και αυτός ο ήχος ήταν τόσο εκκωφαντικός σε όλο τον πλανήτη που εκατομμύρια άνθρωποι, βγήκαν στα σύγχρονα μπαλκόνια του 21ου αιώνα, τα social media για να… διαφημίσουν την πραμάτεια τους, το δικό τους υπέροχο μεγάλο κομμάτι από την πίτα της Μπάρτσα. Άλλωστε αφού μιλάμε για τέχνη, ας μην ξεχνάμε ότι πρώτον η τέχνη ανήκει σε όλο τον κόσμο και δεύτερον, ότι μπροστά της εξαφανίζονται όλα τα σύνορα. Δεν το λέω εγώ το είπε εδώ και 100 χρόνια ο Γερμανός φιλόσοφος Βόλφγκανγκ Γκέτε.
Παίρνω κι’ εγώ το δικό μου κομμάτι από την πίτα της Μπάρτσα λοιπόν. Αυτό που στα δικά μου μάτια είναι το καλύτερο και μεγαλύτερο…
Το σκορ στο 5-1 και το ματς στις καθυστερήσεις. Στο τέλος των καθυστερήσεων για την ακρίβεια. Ο Νέιμαρ ήταν έτοιμος να εκτελέσει φάουλ. Μία τελευταία ζαριά, αυτό ή τίποτα, τώρα ή ποτέ. Πήρε λίγα μέτρα φόρα και εκτέλεσε το φάουλ, η μπάλα απομακρύνθηκε από την άμυνα της Παρί και επέστρεψε στα πόδια του Νέιμαρ…
Ο χρόνος σταμάτησε, η ανάσα κόπηκε, η κόλαση πάγωσε, ο παράδεισος κατέβηκε στη γη, ο Νέιμαρ χάιδεψε την μπάλα. Δεν γέμισε, προσποιήθηκε, κινήθηκε λίγα μέτρα και έκανε μία γλυκιά λόμπα. Δεν ήταν ότι είχε καθαρό μυαλό όπως πιστεύουν πολλοί. Που να βρεις καθαρό μυαλό όταν οι παλμοί έχουν φτάσει στο διάολο, όταν το σύμπαν είναι γύρω σου, επάνω σου και περιμένει να δει τι θα κάνεις. Είναι η δεύτερη φύση του Νέιμαρ. Δεν γεμίζει ποτέ, πασάρει μόνο, χαϊδεύει την μπάλα, αυτό έκανε πάντα, αυτό θα έκανε και εκείνη την στιγμή ο αθεόφοβος. Και το έκανε, την χάιδεψε και με μία υπέροχη λόμπα μετά την προσποίηση αναζήτησε συμπαίκτη…
Αυτό είναι το πιο επιτυχημένο mannequin challenge που έγινε ποτέ στον πλανήτη και αυτό με την μαζικότερη συμμετοχή το δίχως άλλο. Δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι σταμάτησαν ακόμη και να αναπνέουν, έμειναν άγαλμα για μερικά δεύτερα, μέχρι η μπάλα να κάνει το ταξίδι της για το πόδι του Σέρχι Ρομπέρτο και από εκεί για τα δίχτυα του Τραπ…
Και μετά η έκρηξη. Η όποια έκρηξη, χαράς, υστερίας, θυμού, απογοήτευσης, όλα μέσα σε ένα εκρηκτικό μείγμα που ξύπνησε τον πλανήτη…
Τι στιγμή! Για να μην την ξεχάσεις ποτέ σου. Οπως κι’ αν την έζησες. Ακόμη κι’ αν την θεωρείς πυροτέχνημα αυτή είναι Η ΣΤΙΓΜΗ της Μπάρτσα. Κανένα τρεμπλ, κανένα τρόπαιο, καμία χρονιά με έξι κούπες στη σειρά. Τίποτα δεν συγκρίνεται μαζί της. Κι’ αν είσαι από αυτούς που την θεωρούν, είναι απολύτως βέβαιοι, ότι αυτή η στιγμή δεν είναι τίποτα άλλο από ένα πυροτέχνημα, μην ξεχνάς ότι όλοι στα πυροτεχνήματα χειροκροτούν, κανείς στην ανατολή του ηλίου.
Ακόμη κι’ εσύ…
