Στα 35 του χρόνια ο Αντώνης Επιστάτης παίρνει την απόφαση να μετακομίσει στο Λέστερ. Τα τελευταία 2,5 περίπου περίπου χρόνια ζει, εργάζεται και σπουδάζει παράλληλα Διοίκηση Ανθρώπινου δυναμικού.
Το Λέστερ που συνάντησε ήταν μια περιοχή ήσυχη, που ζει για τον αθλητισμό. Κυρίως για το ράγκμπι και το καμάρι της πόλη, τους Leicester Tigers. Όλα αυτά μέχρι το θαύμα το 2010 να έρθει στην πόλη ο Vichai Srivaddhanaprabha, ο οποίος μέσα σε 6 χρόνια κατάφερε το ακατόρθωτο: Να κάνει τη Λέστερ πρωταθλήτρια και να στρέψει πάνω του τα βλέμματα και τα φώτα όλου του κόσμου σ’ αυτήν την πόλη.
Από την 27η Οκτωβρίου τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο. To μοιραίο ελικόπτερο συνετρίβη κι οι φλόγες του έκαψαν τα όνειρα πολλών για ένα ακόμα πιο λαμπρό μέλλον. Όπως μας περιγράφει, οι κάτοικοι της περιοχής συμπεριφέρονται σαν να έχασαν έναν δικό τους άνθρωπο κι όχι ένα απλό πρόεδρο.
Τα υπόλοιπα στην περιγραφή του Αντώνη Επιστάτη στο gazzetta.gr…
«Από την πρώτη στιγμή που πατάς το πόδι σου στο Λέστερ καταλαβαίνεις την πολυπολιτισμικότητα της πόλης. Τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι, τόσες διαφορετικές κουλτούρες, όλοι ζουν αρμονικά σε μια γενικά φιλήσυχη και όμορφη πανεπιστημιούπολη. Οι κάτοικοι 350.000 όλοι κι όλοι αρκετοί εκ των οποίων φοιτητές, σε μια πόλη με πεζόδρομους, ποτάμια και αρκετά πάρκα, τα οποία τα σαββατοκύριακα γεμίζουν από ομάδες ποδοσφαίρου ράγκμπι (αν είσαι τυχερός θα δεις και κανένα ερασιτεχνικό πρωτάθλημα).
«Βρίσκομαι στην πόλη του Λέστερ για δύο μόλις χρόνια και περπατώντας τον τρίτο, βλέπω αρκετές ομοιότητες στις αθλοπαιδιές με την Ελλάδα και μου θυμίζουν τα παιδικά μου χρόνια και την εποχή του μπάσκετ στις αλάνες. Καθώς οι Άγγλοι δεν φημίζονται και πολύ για το μπάσκετ τους (αν και πήραμε πρωτάθλημα πέρυσι στην Αγγλία εμείς οι Leicester Riders), οι περισσότεροι ασχολούνται με ποδόσφαιρο και ράγκμπι. Για εμάς τους Έλληνες (τους περισσότερους δηλαδή), το ράγκμπι είναι το Super Bowl. Εδώ οι Leicester Tigers, είναι, ήταν, το καμάρι τους. Πρωταθλήματα Αγγλίας, Ευρωπαϊκά τρόπαια κλπ. Σε αντίθεση με την άσημη, (μέχρι να γίνει το θαύμα του 2016 που την ξέραμε όσοι παίζαμε στοίχημα ή Football Manager) Leicester που βολόδερνε στις μικρότερες κατηγορίες της Αγγλίας.
Τουλάχιστον έτσι νόμιζα καθώς δεν είχα ασχοληθεί σε βάθος με την ομάδα και τον (αδικοχαμένο) πρόεδρο», αναφέρει αρχικά ο Αντώνης Επιστάτης στο gazzetta.gr θέλοντας μ’ αυτόν τον τρόπο να αναδείξει την αλλαγή που έφερε στην εν λόγω κοινωνία από το 2010 μέχρι τη μέρα που συνετρίβη το μοιραία ελικόπτερο ο Vichai Srivaddhanaprabha. Μια κοινωνία που ζει πλέον μέσα σ’ ένα μαύρο πέπλο και που θα χρειαστεί πολύ καιρό για να διώξει από πάνω της.
Και συνεχίζει…
«Μετά το τραγικό γεγονός του Σαββάτου, συνειδητοποίησα τη σχέση του κόσμου με αυτή την ομάδα και το δέσιμο τους, παρόλο που δεν είχε τις επιτυχίες της αντίστοιχης του ράγκμπι. Ένα μικρό παράδειγμα: Παρόλο που το δυστύχημα έγινε το βράδυ του Σαββάτου, ονόματα εκλιπόντων δεν είχαν ανακοινωθεί μέχρι την Κυριακή το μεσημέρι. Πάω λοιπόν το πρωί της Κυριακής δουλειά, και ρωτάω μια κοπέλα 20 χρονών που δουλεύουμε μαζί αν είχαμε νέα για το ποιοι ήταν στο ελικόπτερο (υπήρχαν οι φήμες αλλά ήταν ακόμα φήμες). Μόλις την ρώτησα βούρκωσε. “Τρελάθηκα” όταν είδα τα δάκρυά της, απατώντας μου “ακόμη δεν έχει βγει τίποτα επίσημο αλλά φοβόμαστε για το χειρότερο”.
Σε συζητήσεις που είχα με πελάτες τις επόμενες ώρες και βλέποντας κόσμο με διακριτικά της ομάδας να περπατάει και να κατευθύνεται προς το γήπεδο άρχισα σιγά σιγά να καταλαβαίνω ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν κάτι μεγαλύτερο από πρόεδρος, ήταν μέσα στην καρδιά όλων. Όλοι αντιμετώπιζαν το γεγονός σα να αγνοείται ένας δικός τους άνθρωπος.
Μετά την επίσημη ανακοίνωση την Κυριακή, η πόλη βυθίστηκε σε πένθος. Κατεβασμένα πρόσωπα, στεναχωρημένα, με μια αίσθηση αδικίας γιατί να συμβεί αυτό. Μια ώρα μόλις πριν γράψω αυτό το κείμενο, ανέβηκε μια φωτογραφία με ένα κείμενο μιας εκ των υπευθύνων για ένα βιβλίο συλλυπητηρίων που τοποθετήθηκε ΠΡΟΧΘΕΣ στις 11 έξω από το γήπεδο. Πάνω από 16.000 σχόλια έχουν γράψει απλοί φίλαθλοι για έναν άνθρωπο που πιθανότατα οι περισσότεροι δεν γνώριζαν. Άλλοι τόσοι πέρασαν και άφησαν ένα λουλούδι έξω από το γήπεδο, στον τόπο του δυστυχήματος. Για έναν άνθρωπο που όπως λένε αυτοί που τον γνώρισαν έδινε από την πρώτη μέρα που ήρθε στο Λέστερ το 2010. Όχι μόνο στην ομάδα, αλλά και στην πόλη. Σύμφωνα με τοπικά Μέσα, μέσω του Foxes Foundation συγκέντρωσε και πρόσφερε εκατομμύρια για υπηρεσίες που είχαν πρόσβαση όλοι όσοι ζούσαν στην πόλη, βοήθησε οικογένειες, απόρους.
Σύλλογοι, φίλαθλοι άλλων ομάδων, προπονητές και κυρίως οι παίκτες, τα “παιδιά” του σύμφωνα και με μια σπαρακτική δήλωση του Κάσπερ Σμάιχελ είπαν το δικό τους αντίο σε έναν άνθρωπο που κάλλιστα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ευεργέτης μιας πόλης. Οι πρυτάνεις των δύο πανεπιστημίων της πόλης έστειλαν μήνυμα στήριξης προς όλους, οργανώθηκε ενός λεπτού σιγή κιόλας ως ελάχιστος φόρος τιμής σε αυτόν τον άνθρωπο την Πέμπτη το μεσημέρι. Από το Σάββατο όλα είναι διαφορετικά. Η θλίψη έχει καλύψει το Λέστερ που θα κάνει καιρό να ξεπεράσει αυτό το σοκ.
Θα ήθελα να κλείσω με ένα ‘’αντίο’’ στη σελίδα συλλυπητηρίων του facebook:
“Vichai you gave us a dream and went and caught it for us. We will be forever grateful. Rest in peace our beloved friend.”
‘’Vichai Srivaddhanaprabha.
Thank you for showing us it’s not about the money.
Thank you for proving to us that an owner can love the fans, and in turn be loved by the fans.
Thank you for letting us witness the greatest sporting triumph in history.
Thank you for allowing thousands to fall back in love with football.
Thank you for reminding us why we love football.
From the Spurs family, despite our failure caused by your success just two years ago, thank you.
Let’s remember him by the joy he brought to the world two short years ago, not by the horrific scenes we saw on our screens over the last few days.
Vichai, may you rest in peace “
Από έναν οπαδό της Τότεναμ στη σελίδα στο facebook».
